6.12.15
Vigoblog en Facebook e Twitter
Pero, dende aquela ata hoxe, novas formas de comunicación en rede teñen xurdido con forza mentras mantiñamos o Blog. Este post é para dicir aos nosos lectores que continuamos esporadicamente por aquí, pero que tentaremos estar cunha presenza maior en Facebook e Twitter. Alí esperámosvos tamén.
Vigoblog en Facebook
Vigoblog en Twitter
A nosa máis recente entrada en Facebook é sobre a anulación do Plan Xeral de Vigo:
Isto deciamos en 2006 en Vigoblog sobre a obriga da Avaliación ambiental estratéxica. Aquel post do 2 de agosto de 2006 titulabámolo "O PXOM non se aprobará nesta lexislatura. Ou tal vez nunca":
Pero non só é cuestión de formalidades relacionadas co tempo de tramitación. O Estudio de sostibilidade que recolle o PXOM aprobado provisionalmente (por certo o que se expuso ao público foi case por completo modificado para enviarllo á Xunta de Galicia) non abondará para servir de base ao Estudio de Impacto Ambiental. Graves problemas van ter agora os defensores desta chapuza de Plan, pois o procedemento de E.I.A. obriga, ademais de a elaborar outra documentación importante, a facer unha comparativa rigorosa, clara, expresa e xustificada entre as calificacións do terreo no Plan anterior e no novo, cuestión que no documento do PXOM aprobado provisionalmente "sorprendentemente" non aparece.
Cantarán por soleares, e se situarán sobre o mapa claramente, agora sí, as recalificacións urbanísticas. Porase así de manifesto, se é o caso, se existiron transacións "casuais" de terreos feitas con anterioridade a que o Plan os recalificase e se multiplicase o seu valor económico por moitos díxitos.
¿Que pasará agora cando todo o peixe estaba xa vendido?. Menudo lío para Chema, Corina e Toba.
Parece que, visto en perspectiva, os tres zafaron, e lle tocou a Caballero e a Caride apandar coas consecuencias. Ningún dos dous son inocentes: pese á oposición inicial á barbaridade do documento aprobado polo BNG-PP -especialmente por parte do socialista Mauricio Ruiz, do equipo de Ventura Pérez- o actual alcalde e a actual concelleira de Urbanismo (daquela Conselleira de Politica territorial) preferiron seguir adiante con aquel insostible Plan, en lugar de reformalo en profundidade.
Fixérono, ademais, da pior maneira: tratando torticeiramente de evitar o sometemento á avaliacion ambiental estratéxica do Plan. Unha avaliación que, de seguro, sería imposible de realizar sen modificar a fondo cuestións básicas dese Planeamento: as infladas estimacions de crecemento demográfico (Vigo, a estas alturas, se seguimos a prospectiva do Plan de Consultora Galega, tería a estas alturas case 400.000 habitantes); a operación especulativa de Beiramar a costa de facer unha zona industrial nas abas dun monte, o tremendo impacto da famosa Ronda; a xustificación dos informes negativos dos técnicos municipais ("demoledores" en palabras de Toba, sempre disposto a ningunealos), a legalización vía Plan xeral de instalacions ilegais como eran as tristemente famosas 5Jotas en Candeán...
O desproporcinado cinismo dos protagonistas desta desfeita onte e hoxe, amparados na desmemoria desta cidade, produce rubor.
Esperemos que esta situacion se transforme nunha oportunidade de elaborar un planeamento de calidade, non desarrollista, non especulativo e respectuoso cos valores culturais, economicos e ambientais da nosa maltratada cidade.
4.10.08
Salvar o noso patrimonio industrial
Parece que os arquitectos volven neste ano a chamar a atención sobre a arquitectura industrial viguesa, na celebración do Día Mundial da Arquitectura 2008. Dende VB sumámonos moitas veces á defensa deste transcendental patrimonio, nomeadamente na defensa dese emblemático edificio, auténtica catedral civil de Vigo, a Panificadora.Hoxe queremos chamar a atención sobre o perigo de destrucción dun dos elementos máis antigos e singulares dese patrimonio especialmente vinculado á razón de ser do desenvolvemento da nosa cidade: a fábrica de salgadura da rúa Julián Estévez, gravemente ameazada, trala aprobación definitiva do PXOM.
A fábrica, construída en 1807, tal e como reza o dintel da súa fachada, presenta un bo estado de conservación, habida conta da súa antigüidade e abandono. Segundo persoas ben informadas, conserva no seu interior as estructuras propias destas factorías: tanques de salgadura, patio de traballo e mesmo unhas magníficas escaleiras que daban acceso á zona de vivenda, no andar superior, como era común nestas construccións.O PXOM, inexplicablemente, cataloga esta edificación como "ambiental", o que significa o menor grao de protección entre os elementos do catálogo. Isto é, que pode ser alterada substancialmente e conservados só os seus elementos máis evidentes, non estructurais. Pior aínda: a ficha do PXOM xa indica que poderá ser trasladada, retranqueada para ampliar a rúa Julián Estévez e tampouco protexe a súa parcela, un interesante patio e finca que supón un inorme valor engadido para unha futura utilización museística tras unha desexable rehabilitación.
Tales actuacións, na mellor tradición viguesa de imobles móbiles, significarían a perda dos seus valores e a deturpación grave do seu carácter e posibilidades de usos culturais, aos que, se se tivese a máis mínima sensibilidade coa nosa historia, se debería adicar.Porque a existencia desta fábrica, máis antiga cá que alberga o Museo Massó en Bueu, é un eslabón fundamental na comprensión do desenvolvemento industrial vigués, da súa vinculación a explotación dos recursos mariños.
Esta factoría multiplica a súa importancia se a situamos no "itinerario" histórico e patrimonial do VIgo de hoxe: temos un Museo do Mar, unha factoría de salgadura romana ben conservada na rúa Marqués de Valladares, datada no século II d.C., unhas salinas conservadas baixo o edificio do SERGAS en Rosalía de Castro, relicto do que foi unha grandísima explotación de extración de sal para a industria local da conserva, que se prolongou ata o século XVIII, como se pode apreciar nas salinas da Xunqueira do Lagares (tamén ameazadas pola irracionalidade de situar alí unha macrodepuradora). Vigo conserva, tamén catalogada, a magnífica fábrica de Conservas Alfageme, en Bouzas, aínda en uso, unha instalación industrial que se sitúa na liña histórica de continuidade entre a actividade conserveira romana e a actualidade. ¿Poden moitas cidades exhibir con tanta riqueza e coherencia un patrimonio industrial tan vencellado ás súas orixes como urbe moderna? ¿Pode Vigo permitirse destruir un elemento tan significativo e singular como a fábrica de Julián Estévez? ¿Alguén se pode imaxinar a inorme potencialidade cultural de vincular este itinerario?, ¿Pode Vigo só adicar á súa histoira conserveira o cutre "Museo" de ANFACO?.
Salvemos a fábrica de salgadura de Julián Estévez, salvemos o patrimonio industrial do mar de Vigo, poñamos en valor a nosa historia.
19.8.08
La maldición de Portanet
Dándole vueltas a eso que, sin saber ni cómo ni por qué, pareció bueno a la Consellería de Ordenación del Territorio (por no personalizar) después de haberle parecido malo, se me vino a la cabeza una cosa que algunos han dado en llamar "la maldición de Portanet". Estarán ustedes pensando (o no) en lo de la Plaza de España.¿Se acuerdan, verdad, de cuando Mauricio Ruiz "apatrullaba la ciudad" con la mirada serena para que los abigeos no se lucraran con el expolio de nuestros rebaños de cuernilargos? Es verdad que "apatrullaba" solo; pero "apatrullaba".
Entonces, los que querían hacerse amigos del gobernador del estado para que les dejase poner sus alambradas y acabar con los "horizontes lejanos", se las tenían tiesas con el "apatrullador" y no se atrevían a escupir fuera del caldero cuando se pasaban por el "saloon".
Pero, por detrás, en las penumbras que oferta el poder, los malos conspiraban para que el gobernador le retirase la placa de concejal a Gary-Mauricio-Cooper y poder campar por sus respetos. La historia nos dice que lo consiguieron. Mauricio, "sólo ante el ladrillo" que todo lo puede, hubo de retirarse a sus cuarteles de invierno a contemplar cómo los "suyos" mandaban todo lo trabajado a freír espárragos.
Ellos querían poner alambradas, ampliar el OK Corral de la Plaza de España y conseguir el monopolio de la extracción y el transporte de ladrillo en todo el Oeste. Y casi lo consiguen.
Pero, héteme aquí que, como pasa cuando se anda "fuchicando" en la tumba de los faraones, la tenebrosa sombra de algún sacerdote de Annubis surge para hacer visible la clásica maldición.
Así es que, cuando ya todos los obstáculos parecían removidos; cuando ya la conselleira, que antes había dicho no, se puso a decir "digo" donde había dicho "Diego", ahora me viene el semiólogo Pereira y sostiene que la vieja maldición de Portanet abarca a todo lo que linde con la Gran Vía. Y me lo explica:
Resulta que, siendo sheriff de la Fiel, Leal, Valerosa y Siempre Benéfica ciudad de Vigo don Rafael J. Portanet Suárez, y corriendo los últimos años de la década de los 60 del pasado siglo,
epígonos de aquellos abigeos del far west vieron la tremenda extensión de pastos que había nada más traspasar la por entonces llamada Gran Vía del Generalísimo por su margen izquierda y la desearon para poner sus traicioneras cercas de alambre de espino.Cantan los ciegos por las ferias del país que el sheriff y sus amigotes conspiraron para ocupar aquella franja de terreno baldío y ponerla a solares. Sólo se requería una simple recalificación que permitiera que los terrenos en barbecho pasaran de valer "cuatro" a valer "cuatro mil". Dicen también que el sheriff Portanet contaba con "carta blanca" del Gran Jefe Blanco, un paisano radicado en El Pardo (Madrid), que gobernaba el territorio con la férrea mano de un tal Camilo Alonso Vega, conocido en el Oeste como "don Camulo", porque era capaz de derribar a un regimiento de un "decreto-coz". Y se creció, claro.
Iba tan sobrado el sheriff que no se percató de que, una cosa es una cosa y otra cosa es otra; las cosas como son. Tiró entonces de pasquín colocado junto a las puertas batientes del saloon, y anunció que la margen izquierda del territorio conocido como Gran Vía pasaba a convertirse en sabrosísimos solares, y que las vacas se fueran a pastar a Oklahoma, vasto territorio virgen.
Algo hizo mal el sheriff, o se olvidó de hacer partícipe del descubrimiento de aquel yacimiento de ladrillos a algún pez gordo, porque el Gran Jefe Blanco no movió un dedo cuando un marshall decidió que los "descubridores" de aquel Eldorado eran unos tramposos que habían usurpado los títulos de propiedad a los honrados granjeros, a cambio de unos pocos centavos.
El caso es que, gracias a que había sido directamente "elegido" por el propio don Camulo, el sheriff se libró del traje a rayas y de compartir rancho con los Dalton en el trullo. Pero no así varios de sus pandilleros de la banda conocida como Corporación Municipal de Representación Terciaria (es decir, que eran "representantes" de los tres tercios en que nos dividían entonces: Familia, Municipio y Sindicato), que acabaron tras las rejas por una temporada.
Cuentan los más viejos del lugar que el sheriff Portanet, cabreado por haberse quedado con el culo al aire en su "jugada" inmobiliaria, lanzó una maldición sobre aquel territorio situado en la margen izquierda de la Gran Vía. Para asegurarse de la pervivencia de la maldición, el sherif chafado se hizo construir un gran depósito de carburante en lo más alto de la acera de enfrente, de cuyo glorioso pasado como "gasolinera de Portanet" (PS, rezaba el luminoso) nos queda hoy lo que conocemos como "gasolinera de la Plaza de España".
Fueron pasando los años y la maldición sobre "la margen izquierda" siguió su curso: costosos chalets de una burguesía más pendiente de limpiar de color rojo los números de sus cuentas bancarias que de prosperar repartiendo trabajo y riqueza, han quedado convertidos en guarderías, locales de copas con vocación de "cool", lavacoches a presión, intentos fallidos de restaurantes y fracasados (hasta ahora) intentos de volver a lo de recalificar aquellos prados y convertirlos en minas de ladrillos.
Hasta que, otra vez en las penumbras del poder local, los nuevos tentadores "cuenta naranja" de los sucesores de aquel sheriff de los 60, decidieron que todo era una patraña para asustar a los niños y consiguieron que algunos antiguos adversarios se uniesen para hacer de la "margen izquierda" el gran emporio comercial, aprovechando el regustillo aristocrático que daba nombre al rancho: Finca do Conde. Pero el asunto nació ya con mal pie y peor prensa (no toda, claro). Incluso ahora siguen las secuelas de la maldición cuando "destapamos" los últimos números del millón y medio de la Volvo-ING.Pero la maldición de Portanet acechaba y el peso de la ley se cernía sobre "el mayor centro comercial de Galicia", aunque ellos seguían en plan "ladran, luego cabalgamos". Sin embargo, otro marshall dictó sentencia definitiva: lo de Finca do Conde era ilegal y había que arrasarlo.
En esas estábamos cuando, por un lado los moradores del Centro Comercial fueron sintiéndose engañados y abocados a la ruina, y por otro ya el negocio de explotar minas de ladrillo sólo daba para disgustos.
Y seguíamos en esas cuando un nuevo sheriff, que antes se decía amigo de Mauricio, nos muestra su júbilo porque ya se puede ampliar el corral de la Plaza de España, con unos leves retoques para alojar ganado menor, y de nuevo la mina de ladrillos volverá a producir alcanzando las "más altas cotas" de protuberancia que se han visto al oeste del Pecos-Lagares.
Sostiene Pereira que una maldición es una maldición, y que, por mucho que alejen del corral los caballos de Oliveira, el nuevo poblado proyectado no va a ninguna parte porque pesa sobre él la Maldición de Portanet. En fin, que el Caballero se va a quedar sin caballos, ni que sean de Oliveira, y los gambusinos no van a pillar oro en estos placeres, porque sobre la margen izquierda de la Gran Vía (plazaspaña incluida) pesa un mal de ojo con casi medio siglo de probada eficacia.
Y digo yo; ¿es que ya no quedan asesores con memoria?

En fin, que si lo que sostiene Pereira se sostiene, vamos a tener que sentirlo por los caballos de Oliveira, el Caballero del convenio, ING-Real State y Fraga, Portolés y García Quijada, para regocijo del primer damnificado por la querencia de la margen izquierda de la Gran Vía a que la dejen como está: Rafael J. Portanet Suárez (q.e.g.e.).
La sombra de Portanet es alargada. Y su venganza, que ni la de Tutankamon.
9.8.08
Cuando un amigo se va...
...queda un espacio vacíoque no lo puede llenar...,
decía Alberto Cortez con aquella languidez que conseguía encandilar corazones tiernos y mentes entregadas a su voz.
Karpin dice que se va hastiado de sentirse incomprendido, y no nos deja uno sino unos cuantos espacios vacíos. Porque,
"cuando un amigo se va
se detienen los caminos
y comienza a revelar
el duende manso del vino..." (¿?)
Juro por lo más sagrado que no sé qué pensar. No sé si sentirme aliviado porque quien iba para oligarca del ladrillo se haya dejado los piños en el reventón de la "burbuja inmobiliaria", o si acompañar a Cortez en el lamento, porque
"cuando un amigo se va
galopando su destino
empieza el alma a vibrar
porque se llena de frío...".
Sea como sea, parece que al ex futbolista que llegó del frío las cosas no le han ido como hubiera preferido, aunque supongo que tendrá su recompensa celestial, porque el amigo de los bienes terrenales de la iglesia cuyo reino no es de este mundo le ha dejado resuelta la papeleta de convertir en billetes de curso legal esas propiedades sacras que no había a quién colocar: Cluny, Hermanitas de los Ancianos Desamparados (asilo), Oblatas coruñesas, Jesuítas de Camposancos y, por si las dudas, el Barrio del Cura...
Hombre, no sé yo qué decir de eso de que no le fueran las cosas como hubiera preferido, porque ¿dónde esperaba que hubiese un negocio con lo de Cluny, que estaba ya kaput cuando compró por 18 millones de euros "de vellón" la inmobiliaria "Canaima" que era la lastimera dueña del solar? Como no sea que esperaba que le saliese lo de pedirle al Concello 28 millones como "indemnización" por no dejarle construir lo que pretendía... Oye, que obtener 10 millones de euros por cuidar la parcelita durante unos añitos, tampoco es moco de pavo, digo yo.Y es que sobre Valery Karpin se ha dicho ya de todo, siempre, naturalmente, basándose en las suposiciones que cada uno haya tenido a su alcance: que si era el testaferro del dinero negro de las mafias rusas; que si era un elemento destacado en Vigo para servir la voracidad de especuladores ladrillistas ligados al fútbol (que si Lorenzo Sanz, que si Florentino...); que si era un altruista enamorado de Vigo (¡ostrás, como Corina!) dispuesto a sacarnos del atraso constructivo y recuperar barrios enteros con su esfuerzo económico; que si estaba preparando su asalto a la alcaldía de Vigo (como si lo necesitara para algo) o a la presidencia del Celta (¡lagarto, lagarto!), o que si era "naranja" como esas cuentas del "freshbanking" holandés... Incluso he oído decir que Karpin estaba moviendo el dinero de las extorsiones de ETA, tras su paso por San Sebastián, donde habría sido "inducido" a dar salida blanqueadora al "impuesto revolucionario"...
En fin; lo que ustedes quieran, que no faltarán más interpretaciones; unas regidas por esa inveterada manía de los humanos de explicarse lo que no parece muy claro, otras fruto de la iracundia, la envidia o la simple maledicencia, y otras surgidas de todos los que siempre saben mucho de lo que todos los demás ignoramos.
Sea como sea, y para que vean ustedes que hay diferentes puntos de vista, hay otras versiones menos lastimeras y más jacarandosas, que piden los plazos que le han negado al ruso, en plan
"no te vayas todavía,
no te vayas por favor,
que hasta la guitarra mía,
llora cuando dice adios".
Lejos de mí cualquier tentación hagiográfica a la hora de contemplar esta huida, pero quiero distanciarme también de la demonización, por fácil que esta tentación se me presente por El Maligno, no vaya a ser que, con los servicios prestados por el ruso a la Santa Madre Iglesia Católica, Apostólica y Romana, me tengan reservada una parcelita mínima lindante con las calderas de Pedro Botero.
El caso es que dice él que se ha dejado detrás los 100 millones de euros que "invirtió" en pretender sacarnos del atraso urbanístico en el que nos movíamos, que los políticos deberían "querer más a los empresarios" y que lo del PXOM fue un culebrón con más aplazamientos que capítulos lleva lo de la Bea esa. Mire usted, en esto último va a ser que estamos de acuerdo.
En fin que cuando un amigo se va, como cantaba el Cortez,
"...se queda un árbol caído
que ya no vuelve a brotar
porque el viento lo ha vencido".
¿Uno?: cientos, oiga, cientos. Y lo del viento, ¿de qué va? Por aquí los árboles caen por efecto de la gravedad o, en su defecto, como decía el sargento aquel, "por su propio peso" resultante de derribos para "humanizaciones" y/o trasplantes de fortuna.
Y es que:
"Cuando un amigo se va
queda un espacio vacío
que no lo puede llenar
la llegada de otro amigo".
Que llegará, no lo duden.
8.6.08
Gracias Conselleira Caride polos teus legados na cidade : Praza de España
18.5.08
Patética chuvia de millóns.
Por un momento pensei que estabamos a 22 de decembro. Cinco humildes traballadores celebran o premio con champán. Que estampa máis entrañable!
Pero non. A cousa é patética, pero que moi patética. Fíxense ben, se trata do grupo no poder. Non do bipartito , ni tan sequera do grupo municipal socialista, aquel que figuraba nas papeletas de voto e que hoxe está perdido. (por certo, isto podería ter algo de fraude electoral, non?) Tratase do omnipresente Abel xunto á que non está xa ( Ay, Carmela!) e do axuda de cámara Font, aquel que iba no número sete pero que resultou ser un vocacional e eficiente número dous, non coma Chus que o que quere é correr camiños. O grupo queda completo con dous mandados en posición de saludo como non podía ser de outro modo que diría un popular.
Pero tamén son significativas as ausencias. Non está Mª José Caride, a conselleira que ía velar por un urbanismo coherente na cidade e que ve agora razoable o que hai un ano non o era. Tampouco está Pachi Vazquez, o que retorce a lei para facer avaliacións estratéticas tácticamente. Algo así como vender puzzles dunha pezapero ó revés. Botamos de menos a Touriño para facer un encaixe do PXOM na sociedade de coñecemento. E que non digan que hai problemas de axenda. Xa hai meses que entramos na campaña electoral e toca facerse fotos.
O curioso é que fora de cámara hai celebracións. Rín a cachón uns de ING que por unha miseria de cartos amañada por Carlos Soto en foma de convenio VOLVO, legalizan Finca do Conde. Respira tamén Figueroa, Toba e Corina que sairán, unha vez máis, irresponsables. E os das Torres do Clube Financiero, os edificios de Castrelos, e os de Toys'rus. Levantan os seus güisquis os promotores que ven como a pesares do 43% global, van empezar a toda máquina cos auténticos negocios: Praza de España, Beiramar, ... A variña máxica volveu funcionar e por causa de "forza maior", o ilegal convirtese en legal. Temos que aturar outra vez ise despreciable sorriso condescente do poder oscuro que non sai nos periódicos.
O que non sei é que fan os da foto rindo. Paifocas!
30.3.08
Parte médico do paciente: PXOM Vigo (Remitido)
SR. CONSELLEIRO DE MEDIO AMBIENTE E DESENVOLVEMENTO SOSTIBLE, DA XUNTA DE GALICIA.
PARTE MÉDICO DO PACIENTE: PXOM VIGO
O PACIENTE AGONIZA, PERO A SÚA EVOLUCIÓN SOMETERASE A TODOS OS CONTROIS MÉDICOS PARA GARANTIR QUE SE MORRE SEN MAIORES PROBLEMAS.
Asdo. O Doutor, Pachi Vázquez (Conselleiro Medio Ambiente)
A AVALIACIÓN DEVALÚASE
A avaliación ambiental estratéxica (AAE) é máis que realizar controis; é aplicar os principios de sostenibilidade. A avaliación ha de ser estratéxica: ha de realizarse ao principio (principio de precaución e principio de prevención) e ha de ser global (antes que avaliar os plans parciais). Ademais hase de realizar con transparencia e coa participación cidadá e incorporando os informes sectoriais. Non se pode recoñecer que a destrución (do rural) -ou unha guerra- non está xustificada e logo proclamar que se fará con todas as garantías ambientais (ou respectando os dereitos humanos).
O Doutor Pachi di aos xornalistas que ao paciente váiselle a garantir un correcto seguimento e control. Pero o Doutor Pachi comete unha fatal e imperdoable neglixencia médica ao realizar o diagnóstico do PXOM de Vigo: "Non hai deficiencias de tipo sustantivo; non haberá que corrixir nada". A verdade é que o paciente está en estado crítico e debe ser intervido con urxencia. A arrogancia e ignorancia levan a actuar irresponsablemente e con lixereza. E o Doutor Pachi -e o seu equipo- comete un erro médico. E aínda atrévese a dicir que co seu tratamento o paciente "vai cumprir".
19.3.08
27.2.08
No habrá emblemático Auditorio
Crecidos como vamos con lo de las previsiones (PXOM, depuradora..., etc.) los expertos consultados nos han recomendado que no nos guardemos la impresión de que NO HABRÁ AUDITORIO. Claro que el asunto habrá que argumentarlo, y ahí está el busilis.3.2.08
No estamos aislados

"Es cosa conocida que, hoy en día, ya no es posible imaginar una ciudad que no esté conectada con la red de otras ciudades. Se puede decir que la «metaciudad» a la que Paul Virilio se refiere es esta misma red. El espacio urbano, formado por el mundo-ciudad y la ciudad-mundo, los filamentos urbanos, las vías de circulación y los medios de comunicación, resulta hoy en día un espacio complejo, enmarañado, un conjunto de rupturas en un fondo de continuidad, un espacio en extensión en el que las fronteras se desplazan. ¿Cómo imaginarse una ciudad sin imaginarse el mundo?" (Marc Augé en Por una antropología de la movilidad, pág. 77).
¿Cómo imaginarse, me pregunto, el crecimiento de Vigo sin tener en cuenta el crecimiento de Mos, Porriño, Gondomar... incluso el de Oporto?
Mira si vamos sobraos que hasta en las aceras, a ras de suelo...
2.1.08
Caride...os tempos son chegados...
Na redacción de guardia do Vigoblog non nos poñemos dacordo acerca do papel que vai facer a conselleira a hora de dictaminar o PXOM dende A Xunta. Gostarianos coñecer a opinión dos lectores sobre o tema, pois a verdade menudo papelón para ela dispois de todo o que dixo e que recollido está nos medios de comunicación no seu día.
10.12.07
Como a los de Tudela
Pero bueno, ¿en qué quedamos?, ¿es que ya no hay nadie a favor del PXOM? Bueno, nadie no; ahí está Caballero, cual solitario jinete pálido en mitad de un desierto de Arizona, empeñado en aprobar el engendro como sea antes de que finalice el año. Y todo porque el Santi se lo hizo prometer por Babieca, por Rocinante, por Bucéfalo y hasta por Imperioso. El caso es que parece que lo han dejado solo, como a los de Tudela.Para mí que los más interesados en disponer de un documento legal, los promotores, se han pasado al enemigo con armas y bagajes, porque, como decía en una entrada anterior, están pillados con el asunto. Me explico: con el pinchazo de la "burbuja inmobiliaria" lo de vender pisos se les aparece a algunos como un fantasma amenazante, con cadenas y todo, y, si no se van a vender, ¿dónde está el pelotazo? Hay pánico hasta en la Plaza de España, donde dicen que ni con el 21% de VOP resulta apetitosa la tarta. El caso es que se me antoja que ya nadie quiere el PXOM, ni envuelto en papel de regalo navideño, como no sean esos propietarios que esperaban su particular "pelotazo" si se cumplían las condiciones de la compraventa apalabrada con promotores que necesitaban su terreno para seguir en el machito.
Como decía, parece que los que iban a completar esas compraventas ya no están por la labor, y si hay que perder lo entregado en B, pues se pierde, pero en el contrato firmado decía claramente que, de no aprobarse el PXOM en el tiempo convenido, naranjas de la china para la operación. Y el caso es que algunos no han entendido el favor que se les hizo demorando la aprobación del PXOM, porque de haberse materializado el documento hace año y medio, o así, habría quien se hubiera quedado con los pisos sin vender y con las inversiones enterradas en toneladas de ladrillo, porque ahora se estarían acabando las construcciones que no se iban a vender en muchos meses.
En fin, que si hay más de 700 solicitudes de viviendas de Protección Oficial cada mes, según se ha dicho, lo más lógico es que quienes ya se han metido en harina comprando terrenos se pongan manos a la obra a construir sólo viviendas de esas, porque las del "mercado libre" no tienen un horizonte a corto y medio plazo nada halagüeño. Y la Elena de esa Federación de Algunas Asociaciones de Vecinos venga a poner el grito en el cielo porque sus "protegidos" ven frustradas sus expectativas de mucha pasta por culpa de lo del 40%.
Añádanle al panorama lo que está cayendo, un día en Nigrán, otro en Gondomar, otro en Totana o en Mugardos, y podremos organizar un discurso algo coherente con el "sindiós" en el que se ha convertido ya lo del negocio urbanístico, y este baile de la yenka (derecha, derecha, izquierda, izquierda, adelante, atrás, un, dos,tres) que nos traemos con el PXOM de Vigo.
Y eso que mira que se lo venimos diciendo, un día sí y otro también: NO HABRA PLAN. Bueno, al Plan General me refiero, porque los de Consultora Galega van con el suyo a toda pastilla. Para mí que esperan que, una vez más, la Xunta repita lo de que hay que hacer los deberes encomendados, con lo cual, pues más facturas (ya van por el triple, o así, de lo pactado para readactar el PXOM). Éstos sí que son espabilados: han conseguido hacer de la necesidad virtud y van como amotos, venga a cobrar y vuelta a cobrar.
O sea, que si nadie está contento (ni Santi, que ya no dice ni "mus"), ¿por qué coño Caballero se empeña en poner a todo dios contra la pared en medio de un puente que ni el de Alvariño (o Condado, o Ribeiro, o Rubiós, qué sé yo), para que le den en todo el morro con el mamotreto?
Honestamente, sigo pensando que lo único razonable que se puede hacer es exigirle a Consultora Galega que devuelva la pasta que cobró por hacernos una chapuza y unas "modificaciones" en plan cagaprisas, y ponernos a hacer otro Plan con sentidiño, sin megalómanas previsiones de crecimiento poblacional y ofreciendo una seguridad jurídica que nadie le adjudica ya al proyecto de PXOM que nos han largado.
30.11.07
Botando de menos a Mauricio
Nestes días de insofribles intervencións barateiras e rastreiramente interesadas ao redor da planificación urbana de Vigo, paga a pena lér, para aqueles que coma min nono fixeran no seu momento, un par de artigos publicados (acabo de coñecelos vía o blog de Pablo González) por Mauricio Ruiz, ¡na prensa gratuíta! (como é sabido o equipo de Ventura Pérez Mariño negouse a pagar a peaxe habitual da prensa "seria"). Descoñezo en que momento foron escritos, aínda que supoño que serían naqueles tempos nos que aínda era concelleiro.Vento fresco do norte, contemporáneo, rigoroso e valiente -foise como o virazón estival!- nesta cidade de trileros antigos, axentes sociais, proveedores de oportunidades, chuchadores de plusvalías e apañadores de restos de banquetes finos, perdonando.
Ai Mauricio Ruiz Ceniceros! que sós nos deixaches!
28.11.07
MEGA teoría general del enmierde
Estamos en el ojo del huracán. ¡Sálvese quien pueda! Y nada de eso de que las mujeres y los niños primero. El "pinchazo" de la burbuja inmobiliaria está provocando un efecto dominó de no te menees. Desde lo de Marbella y Paco "el pocero" hasta lo último (last, but not least) de "nuestro" NUARIA, lo que se está poniendo de manifiesto es que las cloacas del urbanismo ya están emergiendo y esparciendo su fétido olor por todas partes.El entronque político-especulativo está claro: es desde las instancias de decisión política desde donde se puede reproducir el milagro de los panes y los peces. No es ninguna noticia afirmar que algo habrá para que gentes relacionadas con la promoción inmobiliaria o la construcción tiendan frecuentemente a dar el salto a la política, municipal preferentemente. Porque es desde las corporaciones municipales como se puede conseguir que un monte pase de producir árboles a producir ladrillos; o hacer que lo que hoy vale dos, pase a valer 20.000. Basta un "consenso", unas firmas y una conveniente "asesoría" urbanística que redacte un planeamiento conveniente. Para cuando los tribunales de justicia declaren ilegal lo realizado, ya se habrán hecho los multimillonarios negocios que se pretendían.
No deberíamos olvidar que el planeamiento surgido del "consenso" conseguido en 1993 produjo decenas de sentencias firmes (que pasaron filtros de diversos tribunales de casación) en las que se ponía de manifiesto que se habían consensuado muchas ilegalidades.
Ahora, después de que tirios y troyanos, políticos de toda laya, agentes sociales traídos por los pelos, dirigentes vecinales que se aprovechan de sus vecinos y asociaciones varias pusieran el grito en el cielo urgiendo la aprobación del PXOM de Vigo antes de fin de este año, algunos de ellos, tan "relevantes" como APROIN y la presidenta de una de las federaciones de AA.VV., se salen por el registro de que no tragan y van a recurrir el plan, si se aprueba con ese señuelo del 40%.
Así que, comisionado por el comité de Inverosímiles de la célula clandestina de Suburbanismo de
VIGOBLOG, pretendo esbozar una MEGA teoría de cómo se gesta un enmierde como el que ahora tenemos.Para mi que este advenimiento de la Vivienda Protegida resulta ser el mejor cable que la Administración puede echarle a un sector que está viendo cómo no hay manera de vender un piso. Es más, probablemente, los únicos pisos que ahora mismo podrían competir en el mercado de la vivienda serían los de Protección Oficial, tal y como se han ido poniendo las hipotecas y los abusivos precios del metro cuadrado construido.
¿Como se puede entender que una dirigente vecinal se oponga a que se construya y venda más barato? La respuesta es simple: defiende unos intereses especulativos particulares de algunos que esperaban ver multiplicado su patrimonio con el aumento de valor de sus terrenos, en contra del interés general, que no es otro que el de que puedan construirse viviendas económicamente accesibles.
¿Y los promotores? Para mi, que éstos están pillados en centenares de operaciones de compraventa de terrenos sujetas a la aprobación del planeamiento. ¿Cuántos propietarios han suscrito documentos de compraventa en los que hay unas cláusulas suspensivas que echan todo por tierra si no se aprueba el Plan? Esos propietarios han cedido su propiedad a empresas promotoras que pueden decidir sobre el resultado final, protegidas por condiciones contractuales que surtirían efectos en caso de que, en los plazos estipulados en el documento de compraventa, no se diesen las circunstancias previstas. De ese modo, e incumpliendo algunas de esas cláusulas, el comprador del terreno podría exigir la devolución de las cantidades anticipadas al vendedor y devolver a éste la titularidad de la parcela objeto de la compraventa.
¿Qué pasaría entonces? Pues que el promotor-comprador no se vería obligado a pagar el precio total de la parcela estipulado, en un momento en el que seguir construyendo parece una temeridad, porque hace meses que no se vende un piso. Pero el frustrado vendedor (¿hay alguien que no conozca un caso de éstos?) se encontraría unos años después con el marrón de tener que devolver al comprador de su parcela las cantidades que éste le había entregado, y recuperaría una propiedad probablemente devaluada.
Es decir, que los promotores asociados necesitan recuperar "líquido", ahora que saben que ya no está tan claro que puedan sustanciar sus pretendidos "pelotazos", además de zafarse de la obligación de pagar cientos o miles de millones de euros si, con la aprobación definitiva del PXOM, tienen que sujetarse al pago de las cantidades dependientes de ese acto administrativo. No es buen momento para el asunto, así que mejor será esperar a que lo que algunos augures dicen sobre la probable recuperación del negocio inmobiliario acabe por ser cierto. Donde antes tenían prisa, ahora necesitan tiempo.
Y, como todas las marañas son, antes o después, desenmarañables, podemos ir atando algunos cabos, siguiendo, como decía el "Garganta Profunda" del caso Wattergate, "el rastro del dinero". Ya se ha dicho algo, muy benévolo, eso sí, del dueño de NUARIA, el "conocido" abogado de Vigo Manuel NÚñez ARIAs, detenido por su presunta relación con cohechos y tráfico de influencias en la MEGA urbanización de lujo que se pretendía llevar a cabo en unas huertas de Totana (Murcia). La madeja se está deshaciendo y, de seguir las autoridades tirando del hilo, el ovillo primigenio es muy posible que salga a la luz.
Debo decir, también que lo de poner ese MEGA (con mayúsculas) no es una casualidad, porque, busca buscando, me he encontrado con que Manuel Núñez Arias y Mapi Egea fueron durante un tiempo socios en la flamante agencia de publicidad y "comunicación" que lleva por título el bonito y esclarecedor nombre de MEGA (Mapi E Ge A). Y ambos pasaron de la nada social y económica al paraíso de los que "manejan guita", tienen sonoras propiedades y se codean con quienes deciden.
Finalmente, la ineludible pregunta sobre cómo se ha llegado hasta aquí, provoca la no menos ineludible respuesta de que todo se ha basado en la codicia. La codicia de quienes se vieron tocados por la fortuna de que su leira, o su casita, o su viejo piso, pasaban a valer un montón de millones más.
Pero ahora, unos y otros, promotores, constructores, pequeños propietarios, vendedores de sus parcelitas, políticos, "proveedores de oportunidades" (antes, conseguidores), etc. se encuentran pilladísimos ante el anuncio del sunami que se avecina.
Si la cosa sigue adelante por los derroteros que el sentido común, la legalidad vigente y cualquier política honesta debieran transitar, no nos va a llegar el dinero para pagar el alojamiento en instituciones penitenciarias de la cantidad de gente que se habrá hecho merecedora de una temporada de reclusión.
Claro está que, como tampoco parece que haya sitio para todos (Alaurín de la Torre sufre ya overbooking), la construcción tendrá que refugiarse en las nuevas oportunidades que se abrirán por la necesidad de construir más centros penitenciarios.
¡¡¡Uf!!! ¡¡¡Glup!!!
25.11.07
Repetimos: non haberá Plan
O 21 de marzo de 2007 deciamos nestas páxinas o mesmo que viñamos repetindo dende meses antes: non haberá Plan.Permítanme, como noutras ocasións, pecar de atrevido nas predicións, pero é algo que me gusta, e como nada me xogo no embite, pois iso.
Nada cambiou dende que o dixeramos daquela. Unicamente unhas eleccións por medio e unha cortina de fume a base de desviar a atención do principal cara ao asunto do 40%, sen que nada ou case nada daquilo que advertiran que había que corrixir as Consellerías de Política Territorial e de Cultura, se cambiase. Tanto é así que a cousa chega ao absurdo e ao descaro de buscarlle unha solución paralegal ao tema da fábrica ilegal de casiñas de madeira en Chan do Labrador, insistindo erre que erre na chanchullada de Amador Fernández e do BNG, a pesar da contundencia do informe da Consellería de Política Territorial no sentido contrario.
Como se todo o problema fose o do fiasco do 40%, os grupos municipais do PSOE e do BNG ignoran outravolta a legalidade e venden un producto que saben sobradamente que está caducado. ¿Por que o fan?: por razóns puramente oportunistas e electorais. Dan a apariencia de que efectivamente cumpren as súas promesas, achéganse a maio con tal coherencia e logoxaveremos: o BNG dirá que os do PSOE da Xunta paralizan a cidade e Caballero quedará ben enunciando o tópico aquel de que os intereses de Vigo están por riba, mesmo, dos do seu propio partido.
Á Conselleira Caride, a "insubmisión" do Concello de Vigo métea novamente nun brete do que non pode saír máis que: ben inmolándose aprobando cos ollos pechados algo que ningún técnico lle vai asinar e rezando para que a ninguén se lle ocorra denunciala por prevaricación; ben desautorizando o Plan polas mesmas razóns que xa o fixera antes (as mesmas case de Feixó anteriormente), expoñerse ás cínicas "iras" dos de sempre, que, esquecendo que xa o advertira Mauricio, empecínanse en enganarnos a todos cos seus cantos de sirena. Trampa da que só se sae con transparencia, con información veraz a tódolos cidadáns e chamándolle ás cousas e ás persoas polo seu nome. Caride optará por algo intermedio, pero non aprobará o Plan.
Mentres tanto, en plena crise inmobiliaria, a algúns viralles ben que non se aprobe: aos grandes promotores que mercaron a prezo de saldo terreos que no novo PXOM se recalifican, un golpe encaixable no mesmo sentido cá crise, e a esperar mellores tempos cando, nun novo ciclo económico, as cousas pinten de novo ben para a especulación inmobiliaria (neste contexto se explicaría a cínica saída de ton de APROIN nestes días). Aos que "facilitaron" as cousas dende o Concello, Santa-Rita-la-Bendita-lo-que-se-da-no-se-quita.
A algúns outros iralles pior: aos que non venderan daquela e que tiñan unhas leiras con espectativas de cambiar patacas por pisos nas zonas "de menor interese" do Plan, optar por seguir a barbecho ou rotar cultivos. Aos constructores, que necesitan poñer ladrillos rápido, aínda que sexan de vivenda protexida, mal se lles ven as perspectivas cando xa nin aos promotores lles interesa. Aos pequenos promotores afeccionados, provintes e activos noutra actividade económica menos rendable a tan curto prazo, e que pensaron -¿por que non nós tamén?- en dar un pelotazo á súa escala cando mercaron algún terreniño máis residual, con razoables perspectivas recalificadoras: terán que pensar, para a próxima, que, efectivamente, é duro gañarse o pan co suor da súa fronte, que, en xeral, aos que non están no allo non consiguen euros a cincuenta céntimos e que zapateiro aos teus zapatos que ese choio é para outros.
Ao resto dos cidadáns, iranos máis ou menos igoal no desgraciado urbanismo especulador e descontrolado do que disfroita Vigo dende case sempre. Esperando inutilmente a que a algúns, ademais de libarlle diñeiro ao territorio, se lles ocorra deixar algo para mellorar a nosa calidade urbana e de vida.
Ao Faro, depende. A Consultora Galega, tamén, segundo cobren.
20.11.07
In the ghettoooo
Como era de esperar, y con nocturnidad y alevosía, han perpetrado lo que nos temíamos: lo del tira y afloja con el PXOM no era más que una forma de participar del pastel. Ni promesas electorales ni nada de nada; sólo conveniencias partidistas, no conveniencias ciudadanas.Por mucho que me duela, y aunque se trate de un movimiento más oportunista que sentido, me voy a permitir el lujo de coincidir con la señora Porro en su crítica principal al nuevo engendro que se han apañado PSOE y BNG, o sea, Caballero y Domínguez: pretenden "guetizar" la ciudad.
Seguro que enarbolan la invicta bandera de la FINANCIACIÓN, pero detrás se esconde la rendición ante las nutridas tropas de la especulación urbanística: habrá más viviendas protegidas, pero en los mismos ámbitos que ya las tenían.
Se mire por donde se mire, nuestra recomendación de que se comenzara por ampliar el número de viviendas protegidas en esos ámbitos en los que el rendimiento urbanístico era mayor (Plaza de España, Beiramar o Barrio del Cura) ha sido convenientemente ignorada. Como consecuencia, la afirmación de Corina de que este Plan segmentará la ciudad en barrios de ricos y barrios de pobres no resulta descabellada.
Y se da la circunstancia de que son las zonas más alejadas del centro, pero ya urbanísticamente consolidadas, las que acogerán un porcentaje muy superior al 40 por ciento de viviendas protegidas. Con esa martingala Caballero pretende salir de rositas alegando que, con las "modificaciones" obtenidas, el PXOM superará globalmente el porcentaje comprometido en materia de vivienda. Y Santi podrá también justificar su apoyo al nuevo "engendro", como antes justificaba su alianza ladrillista con el PP. ¡Fantástico!
Está claro que el adagio que dice que "política es el arte de hacer posible lo necesario" ha sido exitosamente sustituido por el que reza que "política es el arte de explicar por qué no ha sido posible lo prometido". Y parece que algunos se encuentran muy cómodos en el segundo caso. Es decir, que ahora todo su empeño será el de tratar de convencernos de que no es prudente contravenir los designios de los que tienen el dinero; ahora se esforzarán por asegurarnos que ganamos más si más ganan los que siempre ganaron más.
Pero puede que hayan calculado mal y las cosas, finalmente, acaben por complicarse por derroteros no tan apetecibles.
Para darnos una idea de cómo han maquillado (eso creen) el Plan, para que vaya adelante pareciendo que han resuelto los "problemillas" que tenía el documento, podemos fijarnos en el ámbito de actuación estrella de este proyecto de PXOM: la Plaza de España.
Los astutos redactores a la carta de Consultora Galega dicen basarse en el plan anterior, que fijaba para todo el ámbito de actuación un aprovechamiento de 1,5 metros por metro cuadrado. Y, efectivamente, en la documentación figura ese aprovechamiento, pero ahora lo han "mejorado" ¡concentrando en las parcelas privadas el volumen resultante ! La realidad es que en esas parcelas, que contabilizan como aprovechable hasta la superficie ocupada por las aceras y el asfalto, la edificabilidad se ha multiplicado POR TRES, manteniendo únicamente la reserva del 20% para Viviendas de Protección Oficial que exige la legislación general. ¿Se visualiza el pelotazo?
Claro que, tal y como están yendo las cosas, que no hay quien venda un piso, ¿qué va a pasar con quienes han comprado terreno con esperanzas de obtener un rendimiento proporcional al aprovechamiento urbanístico, si ya la "burbuja inmobiliaria" está pinchada? Por mucho que se proyecten volúmenes exagerados, el problema ahora es el de seguir invirtiendo para construir pisos invendibles.
Lo cierto es que el ladrillismo está tocado de ala, y seguirá esa senda descendente hasta que la vivienda acerque su valor de cambio al valor de uso que la justifica. Cada día que pasa es menos cierto eso de "compra ahora que luego valdrá más", para ser más cierto lo de "espera ahora que los precios van a seguir bajando". Con esas perspectivas, ¿se arriesgarán los probos promotores que, por si acaso, ya venían cobrando en B?
Pero Vigo seguirá la senda de los tribunales de justicia, que seguirán, también, rigiendo los destinos del urbanismo de esta ciudad, si este proyecto de Plan General se aprueba "sin modificaciones sustanciales", como aseguran para no verse obligados a exponerlo al público.
¿De verdad hay quien se crea que es más importante aprobar el documento ya, que resolver la inseguridad jurídica que nos proporcionará? Claro que, al fin y al cabo, seremos nosotros los que pagaremos las consecuencias, porque como se puede comprobar en materia de urbanismo los que deciden resultan ser siempre irresponsables ante la Justicia.
18.11.07
Transparencia

17.10.07
Desbloqueamos el PXOM

El comité de "Ímola virando", integrado a toda pastilla en la célula clandestina de Ocurrencias Prácticas, me ha encomendado la grata tarea de poner de manifiesto algunas de las aportaciones de nuestros emisores de comentarios, con el fin de darles la relevancia pertinente y ampliarlos, en la medida de lo posible, claro. Y a eso vamos:
El día 14/10/07, nuestro más prolífico comentarista, un tal Anónimo, inundado de ánimo constructivo (muy apropiado al caso), formulaba en el post En blanco e negro la siguiente propuesta para desbloquear el atasco en el que dicen que se ha metido nuestro amado y nunca bien ponderado Plano Xeral de Ordenación Municipal, más conocido como PXOM, en los siguientes términos:
"Pienso que Consultora Gallega no tendría problema en modificar determinadas áreas de nuestra ciudad y aumentar allí la vivienda protegida hasta el 40%. A lo que parece que no está dispuesta es a tocar las áreas de especial interés especulativo (Orillamar, el asilo, Alcabre, Plaza de España, etc...)"
Y, completamente gratis (no como los de CG, que quieren cobrarnos hasta el aire), nos ofrecía la solución:
"Pienso que una buena solución al problema que supone esa falta de tiempo que dice necesitar era que separase el 40% en esos lugares de especial interés y que dejase pendiente la modificación en otros barrios "no tan calientes" para después de la aprobación del PXOM. Seguro que en esos lugares no habrá problemas para crear viviendas protegidas a posteriori.
De ese modo sería posible aprobar el pxom en el 2007 y todos tan contentos".
¿Lo ven? Si es que no hay como ponerse a pensar, aunque sea un poco. Después de transmitir las más efusivas felicitaciones a nuestro amable interviniente, en nombre de todo el universo VIGOBLOG, pasemos a analizar la propuesta y a comentar su innegable valor práctico.1º Considerando que los "cerebros" de Consultora Galega no se ven con posibilidades de "introducir" un 40% de vivienda protegida en todos los ámbitos de actuación del PXOM antes de la mágica fecha del 15 de noviembre.
2º Considerando que puede que tengan razón.
3º Considerando que desde este sitio nos hemos apuntado a la posibilidad de un PXOM de varias velocidades.
4º Considerando que el que no lo puede todo, puede que pueda algo.
5º Considerando que esas pocas áreas de "especial interés especulativo" pudieran ser, precisamente, ese algo de aquel todo.
6º Considerando que, a veces, hay que tragar...
Este comité concluye:
1º Resultando: La idea de reducir el trabajo a los "puntos calientes" citados resulta un camino válido para cumplir con las exigencias del BNG-CG, sin violentar excesivamente la pretensión del PSOE sobre su apuesta electoral de ampliar las previsiones para viviendas protegidas.
2º Resultando: La idea disfruta, además, de algunas apetecibles consecuencias, en caso de ser tenida en cuenta, como sería el que con ella se facilitaría la "desguetización" del tejido urbano; es decir, que en ámbitos residenciales de "alto valor especulativo" cabría un 40 por ciento de habitantes de tipo medio, que darían color a "millas de oro" exclusivistas, con lo que se daría un innegable paso de gigante para una real integración ciudadana.
Pero, como en estos casos los argumentos los carga el diablo, no han faltado otras aportaciones de indudable "interés especulativo" (en este caso, dialéctico, no inmobiliario), como la sospecha de que, en unos momentos de retroceso ladrillista, con más carteles de "se vende" que de "construye", podría resultar conveniente dejar el PXOM de BNG/CG al pairo y darse tiempo para hacerlo bien, en lugar de ir de "cagaprisas" para aprobar el "bodrio" antes de la mítica fecha del 31 de diciembre...
3º Resultando: Total, por unos meses...
El autor quiere dejar claro que, a pesar del tono jurídico-jocoso con que se ha expresado, considera que la idea no es para tomársela a coña. Además, considera que, de no ser tenida en cuenta, habrá que sospechar que es correcto lo sospechado hasta ahora. Es decir, que lo que el PXOM de BNG/CG pretende no es el beneficio general sino el negocio particular de vaya usted a saber quién (efectivamente, de esos en los que está pensando).Y, para que surta los efectos oportunos, se remite lo dicho a las instancias pertinentes (en este caso, todos ustedes). ¿Qué les parece?
Un sordo PXOM


(como regalo de Navidad para nuestros líderes: estos aparatitos, propongo).La casa de las casas ¿qué otra cosa sino viene a ser la ciudad? La ciudad nace como defensa de las casas, nace con muros. Las sociedades modernas, para serlo han de abrirse; y la ciudad crece extramuros, hasta tal punto que necesita derribar esas defensas; y se hace más dinámica, más compleja y más diversa: pierde las murallas y gana movilidad. La identidad de lo que damos en llamar ciudad sufre así transformaciones vertiginosas fragilizando las relaciones de sus habitantes.
Nunca como ahora el tema 'la ciudad' —ahora que la mayor parte de la humanidad vive en ciudades— ha generado tantos foros de debate de cómo afrontar su mantenimiento y crecimiento. Los debates sobre 'la ciudad' se vienen afrontando desde muy distintos ámbitos del conocimiento tanto científico como desde el artístico. Un rastreo a través de internet nos puede dar una idea de la enorme cantidad de estos foros sobre 'la ciudad'. Los modelos de conservación y crecimiento de 'la ciudad' del siglo XXI están siendo debatidos acaloradamente en todo el mundo. Aquí en Vigo... ¿todos sordos? (el movimiento caótico de ladrillos ¿tanto ensordece?).
Vigo, nuestra ciudad, durante el pasado siglo, formó su identidad sobre una base fundamentalmente industrial. Hoy, como otras muchas ciudades de corte parecido, Vigo se asienta sobre más de una base económica lo que hace que la gestión de su mantenimiento y crecimiento deba contemplar esta diversidad; y para hacerlo con un mínimo de garantías se necesita crear foros de debate que incluyan todas las voces que la actividad social, económica y cultural contiene Vigo. No se está haciendo así. De ello se deriva que el PXOM que tan torticeramente se pretende aprobar —por falta de debate riguroso que acoja y tenga en cuenta todas las voces—, no resolverá la convivencia ciudadana, y los atropellos urbanísticos seguirán generando este modelo de ciudad insolidaria y agresiva.
Curiosamente, en música, esta ciudad ha dado Siniestro Total, Resentidos, Golpes Bajos... en literatura Rompente, Microfisuras... Curioso ¿eh?
La ciudadanía viguesa siente que su voz está siendo secuestrada. Es decir, se está manteniendo (muy poco) y acrecentando (violentamente) la ciudad de Vigo en beneficio de poquísimos ciudadanos y ciudadanas que ¡curiosamente! ni tan siquiera están empadronados aquí.
5.9.07
Derecho a la vivienda

Es muy interesante leer esta noticia. Es interesante para la ciudadanía y también para nuestros políticos.



