

Evidentemente nada máis lonxe do nós pensar que a morte da inorme e centenaria árbore poda ter que ver con que, xusto na beira do xardín, estea contratada a construcción dun dos aparcamentos soterrados de Corina agora xa plena e entusiasticamente herdados polo almirante Caballero (casualmente pendente de ser autorizada a súa definitiva ubicación por parte da Consellería de Cultura da Xunta de Galicia, por ser zona de proteción patrimonial), nin con que seica os técnicos fixesen notar meses antes que as obras futuras de escavación poideran afectar ao sistema radicular das grandes árbores alí existentes. Cá!. Ten que haber outras explicación patolóxica. A ninguén lle entra na cachola que haxa animais que preventivamente actúen ao xeito de morto o can, acabouse a rábea: ¡non ouh! ese tipo de bestas humanas non existen. Os amos do negocio adoitan ser protectores da natureza e coidadosos amantes da botánica urbana. Véxase se non o caso das decanas laranxeiras e camelias de García Barbón e Policarpo Sanz, que morreron por esa estrana enfermidade chamada especulación que igoal se viste de subprime que de bote de herbicida.

1 comentario:
menos mal que ainda queda quen tamen sentiu arrepios o ver ese vello arbol turado e cortado no chan, Tanto aturar, tantos anos, para acabar asi.
Publicar un comentario