IX ÉPOCA

26.7.06

Crónicas desde a miña tumbona.

Tirado nesta praia mediterránea no momento dun solpor irreal cun astro aparvado que non se deita no mar, acabo a novela de Domingo Villar “Ollos de Auga” . Son afeccionado ás novelas policíacas, ós seus dialogos cinematográficos, ás persoaxes e , sobre todo, ós lugares. Na de Villar, o atractivo de estares ambientada en Vigo foi o que me decidiu a mercala superando as miñas susceptibilidades diante de reclamos tipo “novela policíaca galega”. Sen embargo, teño que confesar que sofrín unha grande decepción. Lonxe de descubrirmonos algun “lado salvaxe da vida”, atopamos unha caricatura de Vigo que calquer “guiri” aloxado no Bahía podería ter descuberto con tal de dar unha volta e falar con dous camareiros. O Areal, a Alameda, o Castro, o edificio de Toralla, o Elixio e a cafetería do Hotel México constituen o decorado , digo ben decorado, da acción. Un remedo de Amancio Ortega, un músico gay xunto cun inspector e o seu compañeiro cazurro ( donde estarás Biscuter? ) movense neste decorado de cartón con nomes vigueses.
Cando xa a onda de calor multiplicada nestas volcánicas terras conseguira aturdirme o suficiente para me esquecer de C. Porro and friends, “Ollos de auga” confirmoume a miserenta imaxe que damos da cidade. Ese centro histórico humanizado agota para algúns a Vigo. É o salón adornado dunha casa con moitas outras estancias que nos avergoña ensinar ás visitas. É a antitese, xa saiu, do policentrismo que vimos reclamando. Si, na novela aparece o Calvario, pero como un sitio lonxano que ten merecido o nome. Señor, señor!
As cidades tamén protagonizan as novelas. Lembro a Barcelona de Montalban ou de Mendoza. De momento Ollos de auga non será a novela de Vigo. De momento quedo coas Reminiscencias de Bob Dylan de Xose A, Moreno q.e.p.d.
É hora de bañar no caldo fenicio. U-las becarias?
Meu Atlántico!!

5 comentarios:

Anónimo dixo...

Nin a lin nin a penso ler. Hai tempo que non pico en trapalladas policíacas para adolescentes feitas por encargo. Desde a insufríbel Talego paso totalmente.

Prefiro os Arraianos de Ferrín, os versos do Cáccamo, ou os malos ardores papíricos do Rivas.

Por certo, estares é segunda persoa (para estares "ti", de faceres, ...etc) non terceira persoa (non se pode dicer:"o atractivo de estares ambientada").

Pablo Eifonso dixo...

Coidado coas medusas Lorenzo, que teñen máis tentáculos cás almorranas de Verne no muelle da Marquesina.

chapela dixo...

Insisto!. Alguien conoce una fachada marìtima màs fea que la de Vigo?.

Anónimo dixo...

Lástima que sea malo. Me gustaba la idea de una novela en Vigo

Raquel Lopez dixo...

Por aquí andamos (las becarias) con el biquini lleno de cenizas ¡arde Troya!
Seguiremos esperando ese/a novelista que narre con intensidad y sensibilidad la rutina elegíaca de Vigo, nuestra querida city.
Ánimo amigo.