IX ÉPOCA

30.6.07

Feira do libro sen bibliotecas

Recolle Brétemas o inicio da Feira do Libro en Vigo, salientando o pregón de Fran Alonso, no que criticou a escandalosa situación bibliotecaria de Vigo.

Esperemos que algo cambie nesta grave situación, aínda que a palabra cultura só apareza no famoso pacto de goberno en Vigo para designar unha área que lle tocou no reparto ao BNG. e biblioteca, ao mellor estilo vigués, só se cite unha vez, dentro das accións de goberno, como "Gran Biblioteca do Estado". Daquelo da rede municipal de bibliotecas, nin falar.

Claro que iso xera máis optimismo que se lémos (recomendamos actitude masoquista para tan valente labor) o documento reivindicativo As necesidades urxentes da cidade presentadas no PLAN VECIÑAL 2007 (informe e listado de deficiencias), elaborado pola Federación de Asociacións de Veciños "Eduardo Chao", no que ningunha das dúas palabras aparece (como o ilustrado D. Eduardo erga a cabeza prohíbelles o uso do seu nome e os demanda).

S.O.S. Courel!

¡¡Comunicado Urxente!! da Asociación Ecolóxico-Cultural “SOS Courel”

Amigas e amigos !!
Pedímosvos encarecidamente que difundades, se o tedes a ben, esta mensaxe canto poidades.

Incrible !! pero de xeito totalmente inesperado, onte 21 de xuño, a Xunta de Galicia decidiu acabar de masacrar ao Courel, cando xa hai máis de 12 macrocanteiras en funcionamento:

- O 21 de xuño, foi autorizada pola Xunta a Canteira A Campa-Santa Eufemia, (paxinas 2 e 17)
O Consello da Xunta de Galicia, tal e como tiña previsto dende fai tempo e sen escoitar o clamor da Cidadanía, tomou a decisión de acabar definitivamente co “Espazo Cultural do Courel”.
Esta canteira que traballa nun furado da REDE NATURA, aberto a propósito no 2004; pero aínda nun Espacio Natural según as Normas Subsidiarias e Complementarias; desobedecendo unha orden de peche dende o 2002, confirmada pola Xustiza; foi premiada tal e como se expón nas páxinas 2 e 17.
Esta canteira, ao parecer foille formulada unha Declaración de Impacto Ambiental, que parece ser a garantía de tal legalización .
Se este documento fora a garantía ambiental, cando se está a arrasar un río e un bosque centenario, preto de media ducia de poboados medievais, mellor que supriman dun prumazo toda a normativa ao respecto.
- O mesmo 21 de xuño, o Consello da Xunta deulle para diante ao “Proxecto de Lei de ordenación da minaría de Galiza”, polo que unha vez aprobado no Parlamento, o Courel será declarado “Concello Mineiro”. A minaría terá prioridade absoluta sobre o Parque Natural (Páxinas 1 e 7)
- Xa o 19 de xuño, autorizárase a instalación do primeiro Parque Eólico, dos varios previstos, na Rede Natura do Courel, en plena Serra do Oribio, no Camiño de Santiago.

¡¡¡Agora, máis que nunca, seguimos coa campaña de recollida de sinaturas, envíos de correos electrónicos á Xunta de Galicia e á Prensa !!!

Impríme o modelo:
En Galego
En Castellano

Mándaas ao seguinte enderezo:
“Asociación SOS Courel”
Santa Eufemia, nº 32,
Folgoso do Courel, 27327 (Lugo)

R.

SOS Courel, texto explicativo extenso

29.6.07

Transporte marítimo


Ya lo hemos anunciado en este blog varias veces. Una vez más la Unión Europea nos avisa —y amenaza con seria multa— de que no se puede mantener el monopolio del transporte de ría en esta ciudad.
Pedimos que se actualice dicho transporte y se abran nuevas líneas; esta ría ofrece muchísimas posibilidades; tan sólo hacen falta ideas empresariales imaginativas. Tanto residentes como transeuntes les quedaríamos muy agradecidas/os.

Niko, el pato mandarín (aix galericulata) que se ha instalado desde hace casi un año en la dársena del Náutico y que fue bautizado por Manolito (mancebo jubilado de la farmacia de d. Rafael Varela Pol situada en la calle Real nº 14 clausurada desde hace muchos años), también se alegraría de un transporte 'racional' en la ría. ¡Seguro!

28.6.07

El alcalde sr. Caballero y el MARCO

Esta bien que el nuevo alcalde se interese por el MARCO, por sus actividades y sus disponibilidades. Menos bien, desde luego, que él proponga exposiciones; es, en todo caso, ésta la tarea de la dirección del museo con la supervisión del patronato que lo rige.

Pontevedra tiene su Bienal de Arte (de poquísima relevancia internacional e incluso nacional ¡una pena!). Tal vez hacer otra en Vigo no sea ni con mucho la mejor idea, no. Lo que sí debieran promover, también el alcalde Caballero, es que en el nuevo patronato del MARCO desapareciesen los 'figurones' y entrasen personas con prestigio personal en el ámbito del Arte Contemporáneo; en esta ciudad hay unas cuantas.

Una idea, ¿por qué no? podría ser que el MARCO organizase unas becas de creación artística en colaboración con otro museo de otro país para intercambiar residencias de artistas. El MARCO ¡y la concejalía de Cultura! deben promover la actividad de los artistas de su ámbito geográfico; traer a la ciudad muestras de otros lugares y llevar a esos otros lugares lo que aquí se produce en el ámbito del Arte Contemporáneo.

Al sr. Caballero podríamos preguntarle ¿qué curriculum tiene el nuevo concejal de Cultura? He hecho algunas preguntas a conocidos y conocidas sobre el nuevo concejal de Cultura y nadie sabe qué hacía en este campo concreto hasta la fecha. También nos gustaría saber quiénes asesoran en temas de Cultura a nuestro nuevo alcalde.

Sr. Caballero, deje que la dirección del MARCO ponga en marcha sus propios proyectos, y si éstos los considera inapropiados proponga un cambio de dirección. Pero, sepa usted, que ningún museo se dirige desde ninguna alcaldía. Y si quiere que este museo de la ciudad adquiera notoria relevancia dótelo de un presupuesto en consonancia y ayude a que el nuevo patronato esté formado por los mejores y no por los más poderosos.

27.6.07

Medusas, tiempo, nécoras... qué más da

La conciencia de la dimensión temporal es la cuarta dimensión de los objetos.
Esta mañana de miércoles soleado, pero fresquita aún, la ciudad muestra con fuerza el estado de esa su cuarta dimension. No llega la conciencia (la temporal) de esta ciudad a ser como la de las medusas (no tienen cerebro) pero sí desperfilada e indolente; inconsciente de su metabolismo. ¿En qué barrio o zona ubicarle el (poco) cerebro que la sustenta? De éste (su cerebro) podemos contemplar estampas regaladas por diarios o empresas fianancieras que con chinchetas adornan nuestros espacios interiores y observándolas nos hacen decir desprejuiciadamente "¡qué bonito era Vigo antes!"; y al instante siguiente, desprejuiciados de igual manera, comentamos "¿qué era aquello de 'abrir Vigo al mar'?". La nueva corporación nos lo irá desvelando ¡esperemos! mientras decide qué hacer con las rocas de la playa que sustentaban y sustentaba, unas y otra, la antigua y triturada Casa Mar (trozo de cerebro bellamente cachoteado). ¡Qué acierto, y ahorro, si recuperásemos esa playa! (Para el gran auditorio sobran ubicaciones). Además de una ciudad de 'medianeras' es ésta una ciudad de medianías apabullante.
¡Cuánto/a nécora suelto/a!

¿Cultura o publicidad?

¿Pintora o publicista?
Caixa Galicia desea entrar fuerte en el campo de la Cultura de nuestra ciudad, lo cual sea bienvenido. La puesta en escena que hace esta entidad con la exposición de la obra de Tamara de Lempicka (1898-1980) es notable; para esta ocasión no utiliza la sala de exposiciones de su sede en Policarpo Sanz —a todas luces la sala peor dotada de toda la ciudad— e instala dicha exposición en las salas del antiguo Banco de España con un montaje brillante. Lástima que para este despliegue de medios la artista elegida sea tan de tercera fila, o también podríamos decir que la estética lempickeana es blanda y frivolona; justo es decir que hay en la exposición media docena de obras espléndidas —nunca podrían decirse 'maestras'— y sí hay muchas del todo mediocres (de Lempicka destaca su manera de vivir el período de entreguerras, no su obra pictórica). El arte es un cuestión de actitud, y la de Tamara de Lempicka ¡cuán lejos queda! de la de una Maruja Mallo o una María Blanchard, una Frida Kahlo... Es la suya una propuesta blanda, aburguesada y tremendamente lejana de todo aquello que damos en llamar Arte. Sería deseable que nos dijeran la verdad de esta exposición: una exposición de una buena publicista. A Caixa Galicia, para Vigo, le pedimos un mayor rigor en su oferta cultural.
El notable éxito de público que tiene esta exposición más se debe al esfuerzo publicitario y medios empleados que a la artista mostrada.
Sí resulta emocionante subir una planta más en esta antigua sede del Banco de España, y contemplar el espléndido legado Laxeiro, bien dotado de obras maestras para las cuales pedimos un montaje más elaborado.
Una lástima, ya que Caixa Galicia suele ofrecer productos culturales de mucha mayor calidad. Esta ciudad languidece culturalmente con propuestas tan al servicio directo de intereses meramente publicitarios.

25.6.07

Por fin, o pacto

O pacto

22.6.07

Adenda ao pacto

O novo goberno fara unha investigación exhaustiva sobre o Convenio secreto para o financiamento dos actos municipais da Volvo Ocean Race, asinado entre Corina Porro e ING Real Estate, e que aportou á caixa de empresas relacionadas coa súa xefa de Gabinete, Pilar Egea (Abano e Significantia), a cantidade de 677.625,60 euros (ou sexa, 112.747.413,08 pesetas das de antes), é dicir, o 44,5 % do total aportado pola multinacional holandesa. Se é o caso, dará conta das actuacións á fiscalía.

Esta comisión investigará tamén os expedientes de gasto de menor contía entre os anos 2005 e 2007 que por valor de case 200.000 euros facturou para a alcaldía de Vigo presidida por C. Porro, a empresa Asesores de Servicios de Publicidad Significantia, cuyo capital es 100% de Asesores de Servicios Integrales de Comunicación Abano, empresa creada pola recente ex-xefa de gabinete e alter ego de C. Porro, Pilar Egea, e na que actualmente figura como accionista a súa sogra, que pasaba por allí.

Adenda nosa: Vigoblog repetirá esta mensaxe ata que aburra aos seus lectores... por aquelo da memoria histórica e a xustiza.

Recoñecemento a Mauricio Ruiz

Unha comisión cidadá constituída ao efecto, organiza para o día 29 deste mes, un acto de recoñecemento ao xa ex-concelleiro do Mauricio Ruiz Ceniceros.

A convocatoria recibida na nosa redacción di así:

Polo seu traballo como concelleiro, pola súa coherencia,
honestidade e valor cívico en defensa dun urbanismo sostible,
dunha cidade para a cidadanía e en definitiva por un Vigo vivíble,
Mauricio Ruiz merece o pleno recoñecemento e, mesmo,
o agradecemento das viguesas e vigueses.

O acto terá lugar o vindeiro venres 29 de xuño
ás 20,30 horas no Pazo de San Roque Caixanova.

As persoas interesadas en asistir deberán formalizar a inscrición ingresando antes do día 25 de xuño a cantidade de 25 € na conta número 2080 0100 05 0000112035 (Caixanova).


Os cidadáns debemos saber agradecer o traballo de quen, resistindo as presións e insultos dos que só pensan a democracia como instrumento dos seus propios intereses, exerce a súa función pública con rigor, dignidade, dedicación, esforzo e honestidade. Así o penso e así o transmito.

21.6.07

Gurús

Da man de La Voz, chégannos hoxe as xa rancias propostas dos gurús coa parafernalia tan manida e pouco comprendida da necesidade de "situar Vigo no mapa". Terror deberiamos sentir diante destas frases da gurulandia sen asegurarnos que sexan entendidas no alegre contexto vigués. En seguida pensarán algúns en grandes fastos ou grandes obras monumentais e todos deberemos, outra vez, botar a man aos nosos petos para asegurar as nosas carteiras.
A cidade debe facerse visible no mundo a partir dos seus propios recursos, das súas oportunidades e fortalezas e non apoiándose en próteses inventadas nun momento de excitación (chámese VOR, Universiada, Menhir de Nouvel ou stands de Turismo en Moscú).

Neste sentido, cóntannos que onte mesmo, nunha conferencia na nosa cidade, o arquitecto e urbanista brasileiro de prestixio mundial, Paulo Mendes da Rocha, para a nosa fortuna encargado do Proxecto de Plan xeral urbanístico da Cidade Tecnolóxica da Universidade de Vigo (CITEXVI), propoñía que ese gran referente, esa marca, fose unha grande Universidade dos tempos da globalización, unha gran institución científica, técnica e humanística con proxección de futuro e con capacidade para traspasar, partindo del, o ámbito local e nacional. Un gran espacio construído a partir dos centros existentes e da materialización do proxecto científico e tecnolóxico e do interesantísimo proxecto urbanístico e arquitectónico que onte expuso na sede da Fundación Caixa Galicia.

Non poido estar máis dacordo con esa suxerencia e coa súa oportunidade. Efectivamente, ¿por que ese gran referente non é a xeración, materialización, "exportación" e "localización" do Coñecemento a partir das nosas propias forzas e potencialidades, dándolles un sentido estratéxico?. ¿Por que non a Universidade de Vigo, a súa Cidade Tecnolóxica e unha auténtica Cidade do Mar punteira en Europa, sen lastres especulativos nin centros comerciais?, ¿por que non convertir o que é hoxe un proxecto estratéxico para a Universidade de Vigo -directamente vinculado ao sector productivo vigués- nunha marca, nun proxecto estratéxico para a cidade e a súa área metropolitana?

Centrémonos nas nosas propias forzas e recursos, dándolles unha auténtica e merecida dimensión europea. Esta, penso, é a única maneira de lograr unha marca diferencial real que non se confunda cos fogos artificiais tipo Volvo, que comezan e acaban en ningures e en nada contribúen ao desenvolvemento real da cidade. E, ao tempo, construamos tamén o contrapunto e complemento desa acción de vangarda tecnolóxica, científica e arquitectónica, poñendo en valor a propia cidade histórica, dende as premisas da cultura urbana contemporánea e non da mentalidade conservadora e vilega que insistentemente se empeñan algúns en demostrar quentándonos a cabeza coa teima de Allariz.

Nin Jean Nouvel nin Universiadas: impulsemos, identifiquemos e situemos nun contexto estratéxico -atraendo, cuns grandes proxectos xa iniciados, os investimentos e recursos económicos externos- por unha parte, ese gran espacio para a ciencia e a tecnoloxía da Universidade de Vigo, unido ao gran proxecto arquitectónico xa en marcha nas Lagoas e, por outra, unha auténtica referencia mundial en investigación e desenvolvemento sobre o Mar na ETEA, barrio de Teis e do mundo.

A oportunidade está servida, só falta que, ademais, a vistamos como corresponde cos tempos do marketing metropolitano serio que as circunstancias do sistema mundial de cidades esixen, queridos gurús.

Actualización
Por certo, seguimos recomendando a lectura do documento que sobre a Cidade do Mar nas instalacións da antiga ETEA redactou a asociación Outrovigoéposible. Pódese descargar aquí.

20.6.07

Poesía, música y pintura BARATA

El sábado, próximo día 23,a las 21 horas en la galería de arte A Carón do Mar (Cangas do Morrazo) un excepcional espectáculo:

Manuel M. Romón (fundador del grupo poético 'Rompente') lee su poemario "Poesía barata" (libro publicado por la diputación de Pontevedra en su colección 'Tambo' dirigida por Luis Rei Núñez). Con "Música barata" compuesta para esta ocasión por Julian Hernández (lider de Siniestro Total) y una muestra de "Pintura barata" del pintor Lito Portela (fundador de la galería A Carón do Mar). Y presetarán y pondrán a la venta un 'cd' con los materiales de este espectáculo.
¡Todos a Cangas do Morrazo!

PXOM: as cousas claras

O que xa sabiamos, vólveo a repetir Mª José Vázquez Caride con claridade meridiana hoxe: os problemas do PXOM non son consecuencia dunha determinada correlación de forzas no Concello, ou de intereses partidistas coxunturais vencellados ao período eleitoral. Son de legalidade e de seguridade xurídica... por máis que os do BNG local sigan intoxicando querendo facer ver que existe outra posibilidade distinta á de facer as modificacións indicadas por Política Territorial, Medio Ambiente (para cando o informe preceptivo sobre a "excepcionalidade"?) e -por máis que se siga a ocultar- no informe da Consellería de Cultura da Xunta de Galicia.
E se esas modificacións fanse finalmente -cousa que dubidamos pois significan un cambio substancial no conxunto dun documento tecnicamente moi deficiente- non queda máis cá unha alternativa para pechar a armazón xurídica do novo Plan: unha nova exposición pública. O demais sería enfrontar ao planeamento de Vigo cunha nova cascada de recursos con grandísimas posibilidades de prosperar... para comezar outra vez como no 93.

¡LLega el verano!


Queremos que se publiquen los pactos municipales de Vigo.

¡Qué tránsito!

Este lunes pasado estuvieron, 12 horas, atracados simultáneamente en el puerto dos enormes buques con cientos de turistas. Y no hubo atascos, ni problemas. ¿Cuántas veces al año coinciden dos buques?
La ampliación del muelle de trasatlánticos a buena parte de la ciudadanía nos sigue pareciendo innecesaria. Para los balandros hay que buscar soluciones más imaginativas sin tener que rellenar más la ría.
Otra cosa es que la Autoridad Portuaria se esfuerce por adecentar la fachada marítima y permitirnos que podamos ¡incluso! caernos al mar.

18.6.07

Así non é

Pues qué bien: los vigueses ya sabemos qué responsabilidades se han adjudicado PSOE y BNG tras el acuerdo alcanzado para cogobernar en Vigo. Sinceramente, a los vigueses nos importa muchísimo menos el nombre del concejal que el contenido de lo que unos y otros piensan hacer con lo nuestro.
O sea que ya sabemos lo que menos nos importa, pero probablemente nunca sabremos (ni creo que ellos lo sepan) en qué se han puesto de acuerdo, además de repartirse el futuro presupuesto municipal, según las exigencias de cada uno.

Aquí nada sabemos (ni creo que ellos) acerca de en qué se han puesto de acuerdo sobre el urbanismo, o la promoción de empleo, o qué van a hacer con el medio ambiente, o con el patrimonio histórico, pero no hay problema porque las "áreas" ya han sido distribuidas, confirmando los peores augurios sobre lo que PSOE y BNG iban a pactar para conseguir que C.Porro devolviese la alcaldía prestada: nada de política, sólo reparto de la pasta.

Pero sabemos que el peor escenario para un gobierno ha quedado claro. Y el peor escenario para un gobierno es, precisamente, dos gobiernos. Y por si no quedase claro que habrá dos gobiernos, Santi anuncia una acción prioritaria: dos nuevas comisiones de asesoramiento para el flamante Teniente de Alcalde Único: una de "agentes" sociales y otra de "agentes" económicos.
La esquizofrenia no podía escenificarse mejor, y las perversas intenciones tampoco: a Santi no le vale el municipal y ya formado "Consello Económico e Social", porque necesita que se "visualice" que hay dos gobiernos IN-DE-PEN-DIEN-TES. Total, que el nuevo y esquizoide gobierno vigués tendrá, señores, no una ni dos, sino tres comisiones asesoras: una "económico-social", otra "económica" y otra "social". ¿Hay quien dé más?

Mucho nos tememos que la esquizofrenia que Corina decía sufrir por las flores se haya instalado en las "alcaldías". Por si se necesitase una escenificación de la doble personalidad que vamos a padecer los vigueses, ya Caballero anunció que habrá, también, dos sedes oficiales para el alcalde, no vaya a ser que la "visualización" de los dos partidos que van a gobernarnos alcance también los despachos del alcalde. O sea que unas veces la alcaldía estará en el antiguo Rectorado, y otras en el antiguo edificio de la Praza do Rei.

Lo que, sencillamente, significa este espectáculo repetido es que ni uno ni otro tienen en el pensamiento mejorarnos sino mejorarse. Y el reparto, según el músculo de cada uno, se ha limitado a lo que ellos consideran más conveniente para que, dentro de cuatro años, mejoren sus resultados electorales.
Y lo que nos tememos es que podría haber también dos contabilidades a la hora de gastarse nuestros dineros en los respectivos "fondos de reptiles". Según hemos comentado hace ya algún tiempo, en el bigobierno Castrillo-Príncipe, cada uno se gastó en "su promoción" tanto como Corina sola en la suya. Y hay quien se está frotando las manos: Corina en la Diputación, Caballero en la Alcaldía y Santi en la Tenencia de Alcaldía. ¡Va a rodar la pasta!
Pues la pasta será la nuestra y el beneficio de ellos, como cantaba Yupanqui: "Las penas y las vaquitas / se van por la misma senda; / las penas son de nosotros, / las vaquitas, son ajenas".

Como decía el protagonista del chiste, empeñado en que los leones rugían "para adentro", cuando comprobó en el circo que lo hacían "para afuera", yo me permito decir, también: "¡así non é, así non é!".
Señor, qué cruz.

Tala programada de carballos centenarios en Galicia

Comezamos, con este, a "subida" ao blog dalgúns comentarios que consideramos de interese recollidos entre as intervencións en diferentes posts de Vigoblog.
Hoxe, asinado por "anónimo", recollemos o comentario á nova aparecida o venres pasado en La Voz de Galicia, sobre a tala programada de árbores centenarias en Galicia

Leo en la voz que "The Macallan", una de las marcas de wisky más conocidas del mundo, emplea cubas de madera de carballos gallegos para almacenar ese licor.
"Nuestra empresa no podría soportar un año sin los árboles de Galicia"...
El escocés George Espie, maestro de la madera, se encarga personalmente de escoger los robles más valiosos (en el Courel, en los Ancares) los que tienen entre 75 y 150 años de antigüedad(!!!) Para ello suele hacer un par de visitas al año a Galicia para supervisar los árboles necesarios para sus barricas.
Entre junio y abril se talan ¡¡15.000 carballos!!
Su aliado en la misión de la elección de esos robles es Narciso Fernández (Tablicia y Maderas Galicia).
Dicen que ambos(!!!) encargaron un estudio a la Universidad de Vigo (?) y que, por lo visto, se llegó a la conclusión de la buena salud de esta especie en la cornisa cantábrica y en la capacidad que tiene esta especie para regenerarse naturalmente...

¿Pueden los bosques gallegos aguantar esa sangría?
¿15.000 viejos carballos anualmente?
¿De qué regeneración hablan esos estudios?
¿Cuánto tardarán en esquilmar todas nuestras carballeiras?
¿Puede la Administración dejar en manos de esas personas interesadas en sus negocios el futuro de los bosques gallegos?
¿Ellos encargan independientemente un estudio a la Universidad sin contar con la Administración?
¿Cómo un estudio de la Universidad de Vigo puede llegar a esa conclusión tan escándalosa? ¿Quiénes hicieron ese estudio? ¿Cuánto cobraron por él?
¿Está permitida en Gran Bretaña la tala de árboles centenarios? ¿Podría el señor George Espie hacer esa selección, que le permiten hacer en nuestros bosques, hacerla en los bosques británicos?
Me parece un escándalo. La Xunta no puede permanecer indiferente ante ese expolio.
¿Cuántos árboles centenarios se pierden año a año en nuestro pais? ¿Cuándo empezaremos a respetar nuestro patrimonio natural?
La Xunta tiene que legislar ya esta cuestión para impedir semejantes atrocidades. Cuando queramos darnos cuenta habremos perdido nuestros mejores bosques. No hay tiempo que perder.
Igual que hace el primer mundo con la tala de bosques de maderas preciosas en Africa...
¿Cuándo empezaremos a hacernos respetar?
Galicia necesita urgentemente un empresariado responsable, que tenga presente nuesto país en todos sus negocios.
¿Es un buen empresario gallego el que vierte restos sin depurar a los ríos, al mar?
¿Es un buen empresario gallego el que participa en el expolio de nuestros bosques centenarios?
Esos investigadores de la Universidad de Vigo tendrían que hacer un cálculo del tiempo que necesitan esos taladores para acabar con todos nuestros árboles centenarios...
No hay regeneración que pueda con semejante expolio.
Se cuenta que en otros tiempos una ardilla podía atravesar la península sin tocar el suelo...
la empresa Macallan dice que no podría soportar un año sin los carballos de Galicia...
¿Cuántos años resistirán nuestros bosques esas necesidades de la empresa escocesa?

16.6.07

Depuradora, aprender do pasado

Sospeito que a comisión negociadora do pacto PSOE-BNG para o Concello de Vigo non perdeu moito tempo en definir unha política medioambiental que tería como punto clave o saneamento e depuración na cidade (e da súa área metropolitana). Trátase dun problema acuciante que ten como elemento central a saúde da ría e que non admite máis parcheos e dilacións.

Aprender do pasado recente.
Como xa dixemos neste blog, os problemas do saneamento sendo vitais provocan nos responsables políticos unha reacción negativa ante a posibilidade de non ser apreciados polo electorado. As solucións provisionais lonxe de ser solucións non fan outra cousa que adiar e aumentar os problemas. En vez de practicar unha pedagoxía cara ós cidadáns que axude a valorar a importancia deste problema, os responsables locais prefiren escondelos, ou ben, tratan de propor solucións tecnicamente inviables que eliminen as lóxicas tensións que producen. A construcción dunha
nova depuradora e as alternativas para a súa ubicación son un bon exemplo. A falla de control sobre Aqualia, xestora do actual saneamento, e outra proba do erróneo enfoque levado ata o de agora.
Ademais dos responsables políticos, tamén os chamados axentes sociais, terán que reflexionar para non
apoiar falsas solucións. Non esperamos, en ningún caso, que os empresarios enfoquen o problema con responsabilidade. Deixando aparte o seguidismo político que fixeron co anterior grupo gobernante, o seu interés vai tralo beneficio económico cortoplacista e responsables como son dos moitos vertidos incontrolados, a depuración é un custo que aforran trasladándoo á sociedade. Só cabe esperar que así como o Sr. Fernández Alvariño é agora un abandeirado das enerxías alternativas, apareza algún cluster de empresas especializadas en depuración.
Moi diferente e máis incomprensible é o caso da FAVEC. A federación de asociacións de veciños que a penas apoiaron as loitas dos veciños de Coruxo, si que bendiciron a depuradora no exilio de Baiona. Nesta nova etapa, compre que recuperen a súa independencia de criterio e poñan no centro da súa reflexión a máxima “quen contamina paga” que traducido ó caso ven sendo “non se pode exportar a merda nen as incomodidades da súa depuración”.


Vulnerabilidade e sostenibilidade.

O problema do saneamento de Vigo é complexo e non pode ter solucións máxicas. Unha nova depuradora, aínda que sexa cos maiores adiantos tecnolóxicos non é a solución. Primeiro porque, como tódolos sistemas centralizados, é vulnerable e bastará un fallo ou mesmo unha
folga de persoal para que se produzan vertidos. (Non digamos xa unhas obras de remodelación de seis meses!). Segundo, porque o crecemento da cidade pode colocarnos nunha situación semellante dentro de 15 ou 20 anos. Por último, porque é necesaria a separación de augas pluviais e fecais o que supón acometer obras en toda cidade.
Así vistas as cousas, e como veñen opinando diferentes grupos ecoloxistas e expertos, hai que pensar en sistemas de depuración fraccionados e formando redes que permitan a utilización total ou parcial dos recursos en caso de accidente. Depuradoras de pequenas dimensións interconectadas e situadas en células territoriais aseguran un funcionamento máis seguro e reparten e achegan a responsabilidade.

A escala da solución
Tendo en conta que o
noso sistema de depuración natural é a ría, esa debe ser a escala da solución. Son imprescindibles acordos intermunicipias ou mesmo novas estructuras administrativas como a as áreas metropolitanas. A tentación, sen embargo, é deixar toda a política “suxa” en mans de Santiago ou Madrid renunciando así á iniciativa política que se reclama neutros casos.
Así foi a recente historia. As eleccións locais se celebraron sen que o problema medioambiental máis importante aparecese nos debates. O pacto de silencio e a solución máxica de Pachi Vazquez fixérono posible. Sen embargo, a
competencia do control de vertidos é da administración local que deberá potenciar o servicio e analizar as responsabilidades dos seus responsables anteriores.

O estado da cuestión.
Neste momento a política de saneamento e depuración está nas mans de
Saitec, a empresa á que ACUNOR encargou o "estudio de alternativas y anteproyecto de sistema de depuración de la ría de Vigo". (Por certo. foi a oferta máis cara) Ábrese unha pequena esperanza por canto o estudio encargado está enfocado de maneira integral e cabe agardar que enmende as falsas solucións propostas. Claro que todo depende da vontade política (lembren que a proposta de Silleiro tamén foi realizada por unha solvente consultora ) pero supoño que D. Abel poñerá por diante da construcción do “múelle das mareas” a solución a este problema. Entre outras cousas porque quedaría bastante mal cheo de cagadas flotantes.

Ver tamén : O saneamento en Vigoblog.

Co Celta

Aínda que o máis normal é que o equipo descenda a 2ª división, por erros mantidos e deméritos propios, mañá pode ata haber festa en Balaídos, se non segue a chover coma hoxe.
A pesar do gremio de mangantes que levan o club dende hai anos (¿dende sempre?), o celtismo é fiel e perseverante, máis ou menos como a cidade.
Pode ser que teñamos cidade e mesmo afición para estar en 1ª, pero penso que claramente non temos “club” desa categoría e, por desgracia, vémonos as caras agora con Betis e At de Bilbao.
(Por se acaso, Caballero debería mover algún fío por ahí; ¿non querrá presidir a FEMP co equipo en 2ª, ouh?).

Como é lóxico, nestes últimos días, a tensión entre Joseba e máis eu subiu enteiros, tantos como para que cáseque non falemos do tema fútbol (se para nós baixar é chungo, para os de Bilbao ...).
De calquera xeito, recordo o que él me dixera un día: “Macho, a única forma de arreglar o cristo este do futbol, é prohibir definitivamente o deporte profesional”. Así, con dous c.
Dende logo, con esa fórmula máxica habería un montonazo de seres de mal facer pululando por outros lados, ou sexa que non sei eu se pagaría a pena.
Este domingo, chova ou non chova, e chova o que chova, nós, co Celta.

15.6.07

"Dejad que crezca el trigo en las fronteras"

Opina e informa hoy en El Pais el sociólogo Ulrich Beck: "Dos tercios del anhídrido carbónico y de los gases de efecto invernadero que se acumulan en la atmósfera proceden, a partes iguales, de Estados Unidos y de los países de Europa occidental". También escribe: "Sucede como en el Titanic: la catástrofe clímatica no es democrática".
En los últimos años vienen apareciendo en las costas gallegas peces que sólo habitaban zonas de aguas tropicales; nos informan los periódicos.
Los mayores problemas sociales a los que hoy se enfrenta la humanidad nada entienden de fronteras administrativas más o menos avaladas-reforzadas por la Historia. Estos problemas son, entre otros muchos: flujos migratorios, hambrunas, SIDA, terrorismo, contaminación...
¿Cómo gestionar la ciudad sin tener en cuenta estos puntos de desestabilización social?
Todo lo que designamos como Occidente malamente ya puede conseguir mantener sus índices de cremiento y seguridad si no encuentra la fórmula para que de este cremiento participen también los dos tercios restantes del planeta Tierra.
¿Tendrá Occidente, como única vía posible, que rebajar sus fuertes niveles de 'necesidad'? Otra vía empieza a verse como imposible: el planeta es incapaz de generar recursos al nivel de consumo occidental para los 6.100.000.000 habitantes que somos. ¡Todos ellos tienen legítimo derecho a aspirar a esos niveles!
Los pactos electorales, los programas sociales de los ayuntamientos ¿contemplan de alguna manera la democratización de la catástrofe? Están obligados a hacerlo. Los pobres son tantos y tan pobres que no cejerán de invertir incluso la propia vida —ya lo vienen haciendo algunos de modo terrorífico— en conseguir participar de este ya bastante virtual paraíso denominado Occidente. Son tantos y tan pobres los dos tercios de la humanidad que para ellos, ya dejó escrito J. Conrad hace 109 años, y sigue siendo muy vigente: "No hay miedo que pueda hacer frente al hambre, no hay paciencia que pueda hacerlo desaparecer, la repugnancia simplemente no existe donde existe el hambre; y en cuanto a la superstición, y lo que podíamos llamar principios, tienen menos peso que la hojarasca en invierno. ¿No conocéis lo diabólico de una persistente inanición; su exasperante tormento, sus negros pensamientos, su sombría y obsesiva ferocidad?".
Al igual que las ciudades fueron perdiendo sus murallas y crecieron y progresaron, así deberán caer las fronteras para que, como dijo el poeta Carlos Oroza "crezca el trigo" en ellas.
Estas son cuestiones de primer orden para los ayuntamientos pues son éstas las entidades públicas más cercanas a los ciudadanos.

14.6.07

O primeiro: revisar a adxudicación dos aparcamentos no Centro

Entre o descomunal "paquete" de novas concesións que o PP despachou antes de deixar o goberno municipal, salienta a adxudicación, hai menos de un mes, días antes das eleccións, de seis novos aparcamentos soterrados. Independentemente das sombras do procedemento utilizado e do proceso de adxudicación, hai que dicir que a construcción dos previstos no centro da cidade (concretamente en Areal e Policarpo Sanz) supón un atentado irreversible á sostibilidade en materia de mobilidade e contaminación atmosférica e é unha medida absolutamente contradictoria coa potenciación do transporte público e a diminución do tráfico particular na área central. É unha medida indefendible nas políticas de tráfico en todas as cidades civilizadas que levan anos apostando polos chamados aparcamentos disuasorios fóra das zonas con maior saturación de vehículos. Suporá, ademais, catro anos de novas insofribles obras nos ámbitos máis representativos da cidade. O do Areal sitúase, ademáis, nunha zona verde e impedirá fisicamente calquera proxecto de ampliación e de lóxica prolongación da Alameda cara a Teis, formando un imprescindible parque lineal paralelo ao porto.
O concelleiro Calviño e o grupo municipal do PSOE foi moi crítico con estas adxudicación, tanto na súa forma como no seu fondo. Agora no goberno, e cando aínda non pasou un mes dende a adxudicación, é responsabilidade do PSOE e BNG revisar o acordo de adxudicación e impedir -se se fai de inmediato, con mínimas repercusións económicas, en todo caso asumibles,para as arcas municipais- que se consume semellante barbaridade. É legal e economicamente posible e debe facerse para evitar males maiores e hipotecar un futuro razoable para esta maltratada cidade.

Todos sabemos ben a que respondeu a adxudicación a Eloymar-Tranvías, por un Manolo Pérez que se despedía, do aparcamento de Urzaiz (que puido parar Castrillo e nono fixo). Todos sabemos a que responde a macro adxudicación de aparcamentos cando se despedía C. Porro.
E sabemos que os supostos intereses xerais nos que se ampara a adxudicación (precedido por eliminar máis de 1.000 prazas de aparcamento en superficie, boa parte delas de residentes que carecen de aparcamento no seu edificio nesta zona histórica) é a coartada doutro tipo de intereses que viaxan normalmente na man.

O novo goberno local pode e debe parar isto. Esperamos que PSOE e BNG impidan agora que poden o que vehementemente criticaron dende a oposición e se posicionen, claramente, do lado das políticas de progreso en materia de mobilidade e sostibilidade, fronte ás políticas caciquís de buscar baixo as pedras oportunidades de dar concesións -blindadas- aos "amigos".