IX ÉPOCA
Amosando publicacións coa etiqueta Verbum. Amosar todas as publicacións
Amosando publicacións coa etiqueta Verbum. Amosar todas as publicacións

14.5.09

Zeca Afonso en Samil ¡!


Esta tarde, a las 8, en el Verbum (¿no hay un localito más a mano?), Arturo Reguera nos hablará de su amistad con el inolvidable poeta portugués.

(Me temo que andan los nacionalistas arrimando el personaje a sus sardinas; hummm, no era ése el camino de Afonso).

9.1.08

O BNG pretende nomear a un administrativo como director do Verbum

O acceso á función pública está fundamentado constitucionalmente nos principios de publicidade, igualdade, mérito e capacidade. Conforme a eses principios, a lei establece procedementos de acceso baseados na interdicción da arbitrariedade e no estricto cumprimento da legalidade en materia de emprego público. Pero no Concello de Vigo o principio de legalidade está a ser sustituído, con todo o descaro, polo de reparto do botín. De que outra maneira senon se lle pode chamar a que, segundo informa hoxe La Voz de Galicia, se tente nomear a dedo a un administrativo (bachaler) do Concello de Vigo, militante da ala dereita do BNG (hai outra?), como director do Verbum-Casa das Palabras?. Na plantilla municipal este posto de director está reservado a funcionarios do grupo A (licenciados universitarios) e non pode legalmente ser ocupado por un funcionario que non ostente este nivel profesional e académico.

Pero visto o visto, ao BNG a legalidade tráelle máis ben sen coidado. Por se non abondase con repartirse soldos millonarios entre os seus militantes e amigos en forma de postos de confianza que non precisan estar en plantilla (nada menos que cinco, con soldos que, nalgúns casos, acadan os 60.000 euros anuais), sen máis mérito cá ser da corda ou adicto a Santi; por se non chegase con fixarse para os seus concelleiros salarios que nunca soñaron na súa profesión (os que teñen algunha), agora tamén continúan o seu asalto á administración pública, parasitando os postos de plantilla da administración pública que deben ser cubertos conforme a un procedemento que garanta os principios de mérito e capacidade e ser conforme ao cadro de persoal aprobado pola Corporación municipal. Este xeito de actuar parece ser xa o normal na práctica de goberno deste grupo se nos atemos ao que semella que está a ocorrer no Consorcio Galego da Igualdade e do Benestar, xerenciado -meu deus!- por Pérez Castrillo e denunciado reiteradamente polas súas supostas prácticas de enchufismo e amiguismo.

O nomeamento de Rosendo Covelo como director do Verbum, de confirmarse, vén tamén demostrar o cortito que anda Santi en relacións: o seu home de máxima confianza era -mentras el foi concelleiro de deportes con Castrillo- xerente do Instituto Municipal de Deportes; a súa "coordinadora" de asesores é unha auxiliar administrativo que traballaba con el na mesma oficina de Deportes. O que agora pretenden nomear director do enxendro do Verbum é, outra vez, un administrativo destinado tamén á mesmiña oficina na que, ata hai escasos meses, ocupaba o posto de auxiliar. Un mundo cativo para un cativo político profesional... de andar por casa.

La Voz déixa claro cal é o mérito que se pode alegar de Rosendo Covelo -aínda que nada di da súa capacitación profesional-: "vice secretario xeral del área de Organización del Partido Nacionalista Galego, y representante de este partido en el Consello Nacional del Bloque Nacionalista Galego".

Xa saben, nais e pais, iso de estudiar aos fillos é un atraso; xa o saben opositores variados: de nada vale pasar tódalas horas do mundo diante dunha mesa de estudio. A solución está en deseducar para ser un disciplinado membro dun partido con posibilidades de tocar poder... e a poder ser, non facerlle a máis mínima sombra nin intelectual, nin política nin cultural ao xefecillo de filas.

Tal política que substitúe a legalidade pola arbitrariedade do "ordeno e mando", que reparte diñeiro público aos do partido polo mero feito de sélo, que forza a norma para contratar cantidades millonarias sen concorrencia previa con empresas de publicidade afíns ou cos medios de comunicación, non é desgraciadamente, patrimonio do BNG, aínda que hoxe sexa a nova a comentar. Un forte cheiro a bárbara utilización da administración pública e de violentado dos procedementos legalmente establecidos, está a sair do bi-goberno municipal e dos seus acólitos asesores, empeñados en deixar a Corina como unha alma cándida cos seus millonarios gastos de publicidade e contratos a empresas afíns.

24.4.07

Warhol en Samil

Dice nuestro concejal de Cultura que la muestra de obras —menores, muy menores— de Warhol que próximamente se presentará en el Verbum, tiene su razón de ser en dicho local —llamarle 'sala de exposiciones' resulta pretencioso— porque así lo decidieron los comisarios de la muestra; éstos han dicho que "es el lugar más adecuado de la ciudad".
¿Se habrán 'bajado de internet' este evento culturoelectoral?
El Verbum es el mausoleo más mausoleo que imaginarse puedan; nació muerto... y muerto sigue. Pero... ¿no era el museo de las palabras?
La ciudad necesita otros argumentos, otros eventos, otras justificaciones. La política cultural de esta corporación es algo miserable ¿no les parece?

28.1.07

Verbum: solución final

Levamos máis de un ano falando da necesidade de reorientar o Verbum. É coñecida a opinión que temos sobre as medidas que ten tomado o goberno municipal destacando entre elas un convenio improductivo coa universidade, o nomeamento do director ou a oferta as editoriais para patrocinar novos módulos interactivos.
A lista de actividades do último mes é reveladora da incapacidade do seu xestor para elaborar un proxecto coherente e dá unha idea da súa desesperación por conseguir unhas cifras de visitas que xustifique o seu nomeamento e soldo. Vexan:
- Unha exposición de xoguetes, tema muy relacionado co obxecto do museo
- Unha de comics, menos mal, parece que endereitamos a cousa
- Un concerto de Gospel, palabra cantada ou palabra de dios?
- Obradoiro de papiroflexía ou que facer cos libros cando non se len?

E xa no colmo da creatividade, o Sr. Cea matina que sería interesante facer unha campaña de animación á lectura. Sen pensalo duas veces -ménudo derroche- invita a uns amigos a que constitúan unha empresa -hai que ver o rápido que se aprenden os hábitos da externalización- e firma un contrato. O Sr. Director e o concelleiro encargado, Lopez Chaves, deberían saber que a cidade conta con lugares máis axeitados para este tipo de actividades. Deberían achegarse ó edificio Ferro, e comprobar que contan con un espacio na biblioteca especialmente pensado para os nenos e nenas que queiran achegarse á lectura. Hai que recoñecer que Samil tamén ten vantaxes, pois por un euro podes deixar unha nena ou neno mentras vas tomar o vermú como cando eras xoven.
En todo caso, a irresponsabilidade na xestión cultural da cidade ten un novo exemplo na ausencia de ideas para darlle contido a unha institución que, como noutros casos, queda reducida a un edificio de deseño "Por tela" e a un dispendio de cartos públicos.
Ante a desidia do Sr. Conselleiro que debe gastar tódalas súas enerxías en quedar ben no Parlamento de Galicia e a inoperancia do director do múseo, Vigoblog acepta, con pena pero con determinación, que o Verbum deixe de ser museo. Tras longas deliberacións, acordamos que o edificio, agás a zona do cafe-restaurante, debe transformarse na Alcaldía de verán de C. Porro. Cun pequeno presuposto podería dotarse de piscina, solariúm, un paso elevado ata a praia e un ximnasio para manter en forma ós 10 policias locais que prestarían alí o seu servizo. Somos conscientes que os cento e pico dias que lle quedan na alcaldía van ser moi acalorados e, polo ben da cidade, debería pasalos relaxadamente ó sol. O Sr. Cea, entrementras, podería ser trasladado a vias e obras, que o rapaz vale para todo.

23.9.06

Estúpidos

Lendo esta nova, só hai dúas posibilidades: ou os protagonistas da mesma son estúpidos, ou crén que os estúpidos somos tódolos demais.
O comité de investigación de Vigoblog, tras unha deliberación de escasamente un segundo, e á vista das múltiples, sistemáticas e caras jaimitadas destes personaxes pagados con fondos públicos, optou, por maioría, pola primeira posibilidade.
Un voto particular afirma que se trata sinxelamente dos típicos jetas.

5.9.06

Innovación no Verbum

Cursos de iniciación e perfeccionamento de galego no Verbum

Debemos rectificar. Parece que o Plan de renovación prometido polo concelleiro de cultura López Chaves (fillo) e o director dixital do Verbum, Lois Cea, funciona, aínda que sexa tan virtual como a propia Casa e o seu contido.

Ademais tamén a Cafetería-restaurante que dirixe o competente (este si) empresario de hostalería Guillermo Herrero, funciona.

E é que sempre andamos a queixarnos.

Foto: xornal.vigo.org

25.7.06

O Museo de López Chaves: da propaganda á realidade

López Chaves, está contento co seu museíño. Pode ser jeta ou ignorancia ou ámbalas dúas cousas á vez. Cháves cré que un Museo vén sendo unha sala de exposicións máis ou menos aquelada, na que se colocan pezas segundo vai coincidindo. Chaves cré que os almacéns dun Museo son un lugar onde se acumulan obxectos que, en función de ocorrencias, iranse sacando para expoñer non se sabe onde nin como. Chaves oculta, entre outras, varias cuestións básicas que son –precisamente- as que definen o que é un Museo:

  • Castrelos carece de director e de conservadores: ¡todo o seu persoal redúcese a un par de administrativos e a un puñado conserxes!.
  • Non existe nin programa museolóxico nin proxecto museográfico (iso que Chaves chama -na súa ignorancia- nas súas declaracións ao Faro de Vigo de hoxe "cambiar o guión").
  • Castrelos carece de algo tan elemental e esixible legalmente como un catálogo –que se poida chamar tal- dos seus fondos (dos expostos e almacenados).
  • Os labores de conservación e restauración da colección practicamente non existen, poñendo irresponsablemente en perigo real a preservación para o futuro dos seus fondos.
  • Castrelos carece dun sistema de climatización que garanta que o que alí se expón ou se garda estea nas condicións ambientais mínimas que impidan o seu deterioro.
  • No Museo Municipal non funciona nin se renova a súa biblioteca e centro de documentación e tampouco desenvolve minimamente os obrigados labores de investigación.
Pero, coas cousas así, López Chaves emprega os cartiños de todos en labores de maquillaxe e propaganda, sempre máis fácil e agradecida, nunha cidade que habitualmente comulga con rodas de muíño e cuxo nivel de esixencia cultural expresa está baixo mínimos.

A saliña de arqueoloxía de López-Chaves, será unha exposición simple de obxectos, pois detrais dela non hai absolutamente nada do que se considera científica e legalmente un Museo. E isto a pesar da gran actividade arqueolóxica que vén realizándose nos últimos 15 anos en Vigo –por certo, absolutamente ao marxe do que ocorre no Museo de Castrelos que se limita a “recoller” de calquera maneira os depósitos das excavacións que entregan os seus directores nas dependencias da Finca da Marquesa-. A saliña de arqueoloxía que agora nos ofrece Chaves é, realmente, menos aínda do que había alí hai moi poucos anos, xa que daquela a "sala" actual se completaba cunha sala monográfica sobre o –abandonado- Castro de Vigo e se construía outra nova sobre Vigo romano na planta alta da antiga vivenda de Ángel Ilarri.

Cando López Chaves asocia os “almacéns” do “Museo” Municipal de Castrelos cos Almacéns dun Museo (e salas de reserva), ou pon de manifesto toda a súa ignorancia ou unha caradura descomunal. Os "almacéns" de Castrelos –teñen razón os da Federación veciñal- son obxectivamente un “faiado" ao que van os obxectos que non sabemos que facer con eles; os Almacéns dun Museo de verdade son unha dependencia cun alto nivel de organización, cuns fondos perfectamente inventariados, conservada nas mellores condicións físicas e ambientais para a preservación dos fondos, accesible e aberta á investigación, administrada e xestionada por persoal especializado conforme a criterios técnicos. Consitúen en realidade salas de reserva da coleccion permanente da institución.

López Chaves ten mentalidade de aldea e considera que a Vigo abóndalle cunha pequena exposición permanente nunha soa sala cun par de obxectos por cada fase arqueolóxica. Unha expresión máis do crónico desprezo vigués pola súa historia. Oculta así -se cadra o descoñece- que os fondos relevantes existentes e os que gardan aínda para o seu estudio os arqueólogos directores das escavación -posiblemente máis dos que actualmente se almacenan- sen que ninguén llos reclame, deben dar –mantendo aínda boa parte da colección relevante en almacén- para establecer un discurso expositivo diverso, coherente, ameno e didáctico sobre a nosa historia, dende o paleolítico ata a idade media. Segundo os os expertos, a exposición que a historia de Vigo merece, enchería –canto menos- a sala actual, as salas superiores da vella vivenda e as novas salas da zona ampliada das rehabilitadas caballerizas. Esas salas que hai uns anos se construíron para ampliar a xa ateigada e fosilizada exposición permanente de arqueoloxía e que agora usa López Chaves só para saír na foto inaugural das exposicionciñas temporais que organiza, e nas que gasta os cartos que debera empregar para dotar de medios e persoal ao Museo.

A situación do Museo de Castrelos, lonxe da imaxe de propaganda que dela fai Chaves para tapar as súas condicións reais, require a intervención urxente dos órganos competentes da Xunta de Galicia -obrigada por lei á supervisión da rede galega de Museos- para garantir que o noso patrimonio moble e a investigación sobre o noso pasado non perigue, como ata agora, en mans duns perfectos e irresponsables bocazas... entretidos agora nunha cruzada por recuperar un ungüentario romano retido polas huestes de Pérez Varela (uih! perdón, de Ánxela B.)

29.1.06

Sen dirección

A Escola de Artes e Oficios non ten director. Unha longa baixa por enfermidade do que exerce tal función, José Armesto -que previsiblemente continuará aínda tempo-, cúbrese a tempo parcial e sen máis trámite, por unha funcionaria do departamento municipal de Persoal, que, polo que nos conta Raquel López, non pisa moito a sede da Escola en Gacía Barbón.
O Museo Municipal de Castrelos dende principios de outubro de 2005 tampouco ten director, o que vén a mermar máis, se tal cousa é posible, a súa escuálida plantilla: un par de administrativos e un feixiño de guías sen especializar. O que viña exercendo a dedo a dirección do Museo, José Ballesta, supoñemos que aburrido no vello caserón da finca da Marquesa, colleu un permiso de un ano sen soldo. Tampouco ten recambio, nin a dedo nin polo regulamentario e mal visto concurso.
O Verbum-Casa das Palabras: sen persoal, sen proxecto, visitado só por escolares acarrexados en buses polo propio Concello, ten nominalmente un director, Lois Cea, posto a dedo por decreto de Corina en xuño de 2005, con nula experiencia e recentemente destapado como firmón no Auditorio, pero non ten dirección, se nos atemos á traxectoria errática -por dicir algo- que leva. O Arquivo Pacheco aínda segue ancorado na extraordinaria idea de "O ano do retrato".
O Parque zoolóxico da Madroa, único zoo de Galicia e norte de Portugal, sempre tivo problemas coas aves: agora co da gripe aviar, antes, segundo contan, cando hai anos o finado Leri, co gallo ;-) das obras de reforma, se emperrou -desoíndo, como era habitual, os criterios do veterinario-director- en meter provisionalmente todo animal con plumas nunha soa gaiola, ata que só quedou ún, nunha cruenta imaxe de devoración medieval. Como daquela, chégannos novas de que ao director-veterinario, Juan Freitas, fanlle pouco caso e que por alí mangonean máis outros paxaros.
O Museo Liste ten director pero, polo que se ve, non debe ter porteiro: con sorte, se petas na porta, ábrenche.
O Arquivo municipal, (por chamar dalgún xeito o almacén onde se garda a "memoria" do Concello) malvive dende hai anos sen dirección. Isto é o que pasa nun arquivo cando non hai arquiveiro nin documentalista, senon un probo funcionario sen especialización que tivo a mala ou boa sorte de caer por alí un bo día, despois de que se xubilase o inefable cronista oficial nomeado por Manoel Soto, Lalo Vázquez Gil (que por certo segue vivindo "intelectualmente" das rendas que lle deron a lectura dos documentos enterrados nos sotos municipais).
Na Biblioteca Penzol, como se a xubilación non fose algo que a todos nos toca algunha vez, Francisco Fernández del Riego exerce a dirección tipo persoeiro, ocupando honorificamente un posto de traballo que debera estar cuberto dende hai moitos anos por un facultativo.
O caso do Museo do Mar é á inversa: hai director, pero non hai Museo, o que non deixa de ser unha curiosidade reseñable neste panorama.

Pero á sociedade viguesa abóndalle conque as cousas funcionen só nos medios de comunicación subvencionados. O de menos é que realmente existan e cumpran o que a sociedade lles ten encomendado.

Mentres tanto, seguirase admitindo, por exemplo, que mentres no MARCO se realiza todo un proceso regulado para a elección de Director, no resto dos organismos culturais tal cousa, polo que se ve intranscendente, se deixa ao capricho ou ao interese da Corina ou do Chaves de turno.

25.1.06

¡fuera inútiles del ayuntamiento!

Tras habernos confesado mutuamente, con el consiguiente dolor de contrición y propósito de la enmienda, los integrantes de la célula me han encomendado la dura tarea de reconducir mis actos hacia la contemplación positiva de los hechos consuetudinarios que acontecen por aquí.
En pocas palabras, que se me han cansado de mi pertinaz persecución de esas magníficas gentes que, pensando siempre en nuestro bienestar, nos vienen gobernando. ¡Hala, a ser positivos!
Y me pongo a ello:
Gracias al denodado esfuerzo de nuestros munícipes gobernantes, cautivo y desarmado el ejército técnico interior, las tropas populares han alcanzado sus últimos objetivos funcionariales: ¡Ya tenemos los informes! Por fin se han encontrado los verdaderos técnicos que saben de la cosa. Sólo que han tenido que ser externos, porque los internos y mediopensionistas a los que pagamos no sirven para nada, que andan siempre dando tres cuartos al pregonero con informes negativos (siemprrre nejatifo, nunca positifo; que sois maaalos), con pegas para todo, con que si el puñetero pliego de condiciones (así pagan la confianza depositada en ellos para redactarlo), con que si esto y con que si lo otro.
Muy atinadamente, Faro de Vigo comenzaba la correspondiente información con este ilustrativo párrafo:
“Dos informes externos, encargados por el Concello de Vigo, avalan la propuesta que lidera Caixanova para hacerse con el concurso para la construcción y explotación del Auditorio-Palacio de Congresos. Uno de ellos ofrece una comparativa con la otra oferta, relacionada con Caixa Galicia, muy favorable para la primera, mientras que el otro rechaza o matiza, una por una, las 36 deficiencias imputadas a la de Caixanova en el informe elaborado por el jefe del Servicio de Fiscalización del Consello”
Cierto es que ya habían encontrado alguno de los buenos, pero, claro, aquello de que da igual una planta de aparcamiento que dos se digería mal, y hubo que seguir buscando. O sea, que agradecidos a esos dos imparciales, impecables, positivos y preclaros técnicos externos. Qué ya era hora.

Pues, acorde con la nueva etapa (no sé cuánto me puede durar) positiva, desde aquí EXIJO (el resto de los colegas, también) el fulminante cese de los inútiles técnicos internos y/o mediopensionistas que andaban informando hasta ahora, y que se les imponga la pena adicional de pagar las cuentas de los técnicos externos (que ya nos dirán cuánto cobraron), además de entregarles el bocadillo de alcriques de la merienda cuando salgan al recreo.
Por si hiciera falta, ahí van algunos de los nombres de estos personajes que vienen cobrando de nuestros impuestos y no tienen ni puta idea de lo que informan, porque son unos incapaces, unos vagos, unos despistados, unos maliciosos, unos desaprensivos y, además, que a saber dónde guardan sus mal conseguidos ahorros salariales, que no me extrañaría a mí que los tengan escondidos en otra caja:

Benjamín Suárez: jefe de servicios económicos
Alberto Tizón: jefe de fiscalización
Ignacio Oliveira: jefe de Cultura
Arsenio Díaz del Río: jefe de Nuevos Proyectos
Lois Cea: director del Verbum
Juan Piñeiro: arquitecto municipal
Javier Mosquera: jurista municipal

Y, de paso, que cesen también a todos los jefes y técnicos municipales que pudiendo haber informado no lo han hecho, porque no han querido o no se lo han pedido. Y si no hay ni jefes ni técnicos suficientes a mano, que cesen también a los administrativos y ordenanzas. Ya puestos, que sólo dejen a la policía municipal, pero que trabajen de noche nada más, en festivos o en Navidad, que es donde están los sustanciosos pluses que tan justa y acertadamente negociaron Juste y Guerra.
Y es que lo que no puede ser es que los ciudadanos sigamos teniendo que pagar a unos funcionarios que, como ha demostrado Figueroa-Iznogood (¿esto es positivo o negativo?, es que no sé), no nos sirven y no se puede confiar en ellos. Ánimo, beneméritos gobernantes municipales nuestros, que no os tiemble el pulso en el ejercicio de coherencia que esperamos de vosotros:
¡ni un inútil más en el Ayuntamiento!
Y menos mal que el impagable trabajo de Chema y su equipo de positivadores incansables nos ha abierto los ojos, que andábamos como en las nubes, pagando una pastizara a unos funcionarios que no saben decir “si bwana” cuando procede. Y eterna gratitud al actual (y que sea por mil años) equipo de gobierno por conducirnos por el recto Camino que, golpe a golpe, piedra a piedra, nos conduce a la salvación.
Y, para que no se diga, he aquí también los auténticos nombres y apellidos de los positivos técnicos externos:
Jorge Montoya Arana, de Afirma Auditores, S.L.
César López Mera, de Lopez Mera y Cia Auditores, S.L.
A ambos les corresponde el impagable (aunque supongo que pagado) mérito de desmontar una-por-una, todas las patrañas que, maliciosamente camufladas como insuficiencias o incumplimientos, vertieron los internos sobre el impoluto proyecto de nuestra bienamada caja, entre otras cosas por la tontería esa de que se ahorraba (¿no es de ahorros la caja esa?, pues eso) un par de cientos de aparcamientos que, casualmente, ocupaban toda una planta del edificio. ¡Hala, ya está!

Ah, perdón, se me olvidaba la consigna del día:

¡Fuera internos y mediopensionistas! ¡Vivan los externos!

21.12.05

Firmones para el Auditorio

(Es largo, pero revelador)

Hace años, Manuel Soto Ferreiro era alcalde de Vigo y cesaba en su cargo el secretario municipal. Se debatía en comisión de gobierno el perfil idóneo para ocupar el cargo. Se hizo la convocatoria, tras el comentario de que había que “fichar” a alguien que firmase cualquier cosa, y el resultado fue el polémico Francisco Crusat. Años más tarde, después de que el “fichado” viese incrementado el salario fijado en la convocatoria y dejado un rastro de anormalidades fehacientes, los tribunales de justicia sentenciaron que había sido ilegalmente contratado, y hubo de dejar el cargo a quien había demostrado más merecimientos. Nadie exigió responsabilidades.
La filosofía de habilitar un funcionariado sumiso ha llegado a ser mejorada por Corina Porro y su “equipo médico habitual”, y están a punto de conseguir el desideratum del político trapacero: técnicos inexpertos que no molesten las decisiones políticas, o, simplemente, técnicos con estómago agradecido que por proximidad informen al gusto del gobierno municipal. Y se han lanzado a una reforma del aparato funcionarial que, sin el menor recato, nos deja a los ciudadanos a los pies de los caballos, sin la protección que, de acuerdo con la función de los técnicos de la administración civil, nos proporcionarían sus dictámenes independientes y correctores de los posibles abusos o insuficiencias de los políticos.
Hemos asistido –la oposición es tan culpable como los ejecutores– a los traslados de técnicos de Patrimonio Histórico y Urbanismo porque ambos no informaban al gusto de Corina-Figueroa-Toba, y ahora se prepara otra jugada de “asesoría imaginativa”, porque desean una adjudicación “conveniente” para las obras del Auditorio.
En este piélago de nacional-populismo-asfaltismo-ladrillismo nos están metiendo quienes parecen haberse metido en política para otra cosa distinta a la de administrarnos convenientemente –para nosotros, se entiende– nuestros intereses. Sin ningún recato se han lanzado a la promoción de técnicos que tengan -porque así se lo pidan sus mentores- la osadía de informar expedientes y proyectos, que sin tener una contrastada experiencia en la materia están muy lejos de sus capacidades o de su especialidad profesional, o, sencillamente también, de técnicos próximos políticamente al gobierno municipal que no plantean conflictos con su independencia.
Se trata de una fórmula conocida, capaz de echar por tierra la exigible protección de los intereses ciudadanos, encomendada a unos técnicos de los que debe esperarse capacidad e independencia probadas. La única razón de que se prefiera a unos inexpertos y/o sumisos técnicos en lugar de los que gozan de experiencia y probada independencia se la pueden imaginar. Si un día la pareja de hecho formada por Figueroa-Iznougood y Látigo-Toba, denunciaba la “perversidad” de unos técnicos municipales que se habían limitado a cumplir rigurosamente con la ley en sus informes, y los trasladaban a funciones inocuas para los designios del nacional-popular-asfaltismo-ladrillismo, ahora han elevado el listón de su imaginación (¿) y, sin producir eso tan feo de trasladarlos, los han marginado en sus funciones. Sólo cabe suponer mala fe en la operación, porque no se atreverán a negar la experiencia y buen hacer de los técnicos hasta ahora habilitados.
Si la oposición que nos queda en el Ayuntamiento (Barros-Porteiro y Soto), sigue mirando para otro lado, y si el BNG sigue esperando el maná del sospechoso Plan General, todos serán responsables del atropello al que Corina y los suyos pretenden someternos. Y hay mucho dinero de todos en juego. Que se elija para el informe de la parte cultural del Auditorio-Palacio de Congresos a Lois Cea debería ser denunciado directa y públicamente por la oposición, pues una persona con nula experiencia no puede informar un expediente de tantísima relevancia.
Si lo consideran oportuno, les sugiero que repasen algunas muestras del desaguisado que se nos prepara. Tomen nota de quiénes serán los encargados de informar la adjudicación del Auditorio en los aspectos culturales, jurídicos y económicos, y juzguen:

Lois Cea, psicólogo, será el encargado de informar los aspectos culturales del Auditorio. Su experiencia en temas culturales es desconocida; trabajaba como funcionario, hasta junio de 2005, en los servicios sociales del Ayuntamiento en asuntos de drogodependencias, y a principios de ese mes fue nombrado a dedo Director del Verbum y del Archivo Pacheco, plaza recién creada en el organigrama municipal. Su estrecha vinculación con Corina empieza cuando ésta era concejala de Servicios Sociales en el gobierno de Manolo Pérez. Es un perfecto desconocido en el mundo cultural de la ciudad, en el que se coló de rondón cuando López Chaves le encargó a finales de 2004 (sin que se sepa por qué desconocidos méritos) el Archivo Pacheco. Su mujer -trabajadora social, colaboradora de Corina Porro en sus dos etapas en la Xunta y hasta agosto de 2005 encargada, con contrato temporal, de la oficina de emigración del Ayuntamiento de Vigo- ha sido nombrada ahora por Quintana como Secretaria Xeral do Benestar. Naturalmente, Lois Cea es la primera vez que se acerca al expediente del Auditorio.
Arsenio Prieto (A Coruña, 1952). Es el marido de la que fue concejala del PP en tiempos de Manolo Pérez, Marisa Outón. Es gerente del IFEVI desde diciembre de 2004 aunque llevaba tres años en su directiva. Fue también vicepresidente de la Federación Gallega de Fútbol.
Alberto Tizón. Es la incorporación más reciente al departamento de Intervención del Ayuntamiento (si exceptuamos la del nuevo interventor que vino a sustituir a la cesada interventora municipal y que ejercía de tesorero antes). Tizón fue uno de los primeros funcionarios que tuvo la Xunta de Galicia.

Los informes en el expediente AUDITORIO-PALACIO DE CONGRESOS, que se conozca, eran realizados hasta ahora por:

Arsenio Díaz del Río, abogado del Ayuntamiento en el departamento de Nuevos Proyectos (oficina que gestiona el expediente del Auditorio) y funcionario de toda la vida en el Ayuntamiento. Se comenta que el último informe que hizo sobre este tema no fue muy del gusto de Corina & Co.
Benjamín Suárez, jefe de los servicios económicos; un clásico del Ayuntamiento, muy relacionado con la supervisión económica de los proyectos europeos. Por lo que se lee, ya tiene experiencia en esto de que lo aparten en los momentos críticos de los concursos.
Ignacio Oliveira, jefe del departamento municipal de Cultura. Lleva al menos 15 años en el puesto, ha participado en el expediente y redactado los informes culturales del Auditorio desde sus inicios y es, con toda probabilidad, el técnico que mejor conoce el tema. Tiene fama de documentarse prolijamente y ser riguroso e independiente en sus informes (lo lleva claro).

Se supone que el papel de los técnicos municipales es la salvaguarda de la legalidad y la objetividad, con absoluta independencia de quiénes ejerzan el turno de gobierno. ¿Se imaginan por qué ahora son marginados?

3.12.05

A decisión sobre o Verbum achegase

A un mes de que finalice o prazo de vixencia do acordo de financiación da Unión Europea polo que o Verbum tivo que manter a súa función orixinal seguimos sen ter nin idea do seu futuro. Parece claro que un edificio con esas caracteristicas pode ter moitos destinos. Sen embargo, creo que a cidade debería perseverar no obxectivo de ter un museo interactivo cun caracter divulgador.

26.9.05

¿Qué hacemos con el Verbum?

La flamante Casa de las Palabras, obra que Carlos G. Príncipe llegó a definir como su legado a las generaciones futuras, ha entrado en situación crítica. Edificado en el mejor estilo Zaplana, consistente en fichar un arquitecto, escribir alguna buena idea y solicitar una ayuda europea, languidece mirando las dunas de Samil. El Verbum pretendió apuntar a Vigo en la corriente modernizadora de las instituciones museísticas que desde los años 80 viene poblando las ciudades españolas de museos interactivos con una inclinación preferente hacia la Ciencia y la Tecnología. El ejemplo del Museu de la Ciencia de Barcelona, sorprendentemente bien recogida en A Coruña, resuena hoy en grandes ciudades como Valencia y no tan grandes como Granada.
La causa del fracaso de la Casa de las Palabras ha estado en una concepción estrecha de la institución: un continente para una idea. Pero las ideas deben tener equipos humanos que las promuevan y las concreten. El Verbum nació con un montaje encargado a una empresa que ha permanecido inamovible. Ni una actividad realizada, ni promoción, ni nuevos módulos ni siquiera personal especializado que evaluase y propusiese mejoras.
El año pasado sonaron las alarmas al comprobar que los gastos de funcionamiento no compensaban el número de visitas, es decir, no cumplía su función. La alcaldesa, un tanto obsesionada con los edificios, pensó en dedicarlo a otros menesteres. Fieles a la externalización de servicios se firmo un convenio de asesoramiento con la Universidad cuyo resultado desconocemos aunque no ha debido ser muy fructífero pues, una vez nombrado el director, han comenzado actividades que se ajustan más a los cargos que ya tenía el responsable (Arquivo Pacheco) o a sus aficiones (comic) que a un estudio riguroso.
Desde un punto de visto educativo es muy lamentable ver como un año tras otro, nuestros hijos recorren la autopista del Atlántico, para poder visitar, deprisa y corriendo, tres museos interactivos mientras los nuestros, el de la Conserva, el del Automóvil, el del teléfono, el etnográfico, el de Castrelos, el del Mar , pero muy especialmente el de las Palabras, son incapaces de publicar una guía o convocar un taller para visitas escolares.
El plazo dado por la Unión Europea para mantener el objeto del edificio que ayudó a construir vence en unos meses. Es el momento de aportar ideas antes de que la alcaldesa decida dedicar el edificio a invernadero para sus flores.

22.9.05

Arquivo Pacheco: o ano do retrato

¿Ustedes pensaban que 2005 era el año de la Volvo Ocean Race y esas cosas y eventos?. Pues se equivocaban: tal y como proclaman las banderolas colgadas en el antiguo caserón del Banco de España en Policarpo Sanz es nada más y nada menos que O ano do retrato. Una muestra más de la estulticia a la que se puede llegar cuando faltan criterios rigurosos y se actúa a base de ocurrencias.

El archivo Pacheco es una especie de totem vigués que contenta las conciencias, sirve de coartada e impide ver otras cosas de mayor transcendencia e importancia.
Paradójicamente el gran archivo documental de estos fotógrafos es un elemento paralizador de lo que debería ser una concienzuda y seria labor de recuperación, restauración, clasificación, archivo y puesta a disposición de investigadores y ciudadanos de la memoria gráfica de Vigo. Con los millones y millones que durante años se gastaron en humo en el archivo Pacheco, se hubiera podido evitar que se perdieran los fondos gráficos de instituciones públicas y privadas y de los archivos de empresas que ya son historia industrial de la ciudad. El acercamiento ritualizado (y cínico, por otra parte) al archivo Pacheco, impide también ver la existencia de archivos del mismo tipo e igual o superior importancia, que como el de Llanos, mucho nos tememos que pueda en cualquier momento disgregarse o perderse, cuando le llegue la hora al anciano y profesional fotógrafo de la saga familiar.

Vigo necesita de un archivo histórico o de un Centro de Documentación (textual, gráfica...) que rescate, salvaguarde y proteja el legado documental de la ciudad, tristemente perdiéndose en desvanes de oficinas, en el mejor de los casos, o en la basura, en el peor y más común. Vigo no necesita la solemne tontería y derroche del "ano do retrato"; ¿o no es una solemne tontería y derroche emplear cuantiosos recursos, en lo que cualquiera que sepa algo de archivos sabe?: en un archivo fotográfico de miles de imágenes en soportes sensibles (daguerrotipos, placas de vidrio, negativos y positivos originales), almacenadas sin casi clasificar, debe priorizarse el trabajo de protección, restauración, reproducción digital y difusión de la imagen de aquellos elementos que, teniendo un mayor peligro de pérdida o deterioro, posean un mayor valor histórico o documental. Evidentemente esto implica que a lo último que hay que dedicarse es a los miles de simples retratos que el fotógrafo hacía comercialmente en su estudio, que practicamente nada aportan al conocimiento histórico (salvo que se entienda que reconocer a mi tía Paquita en una foto de 1934, vestida de señorita de buen ver, sea un aporte de interés para el conocimiento histórico, social o cultural de la ciudad).

Los nuevos respponsables del archivo Pacheco, han empezado exactamente por el revés: gastarse el dinero y los recursos públicos en una acción de propaganda y captación, para que un respetable grupo de jubilados, dedique parte de su ocio e ilusiones, en tratar de recordar, ante una pantalla de ordenador y un atento historiador, si al que ve en la pantalla es él, su padre, su primo, su amante, o un tío de América... como si de un programa social para la tercera edad (para los mayores, como ahora les llaman a los viejos) se tratara.

A lo mejor parte de esto se explica en que el nombrado, a dedo, director del Archivo (y también, de rondó, del Verbum), sea un psicólogo procedente de los servicios sociales del Ayuntamiento, parece ser que amigo de Corina Porro, al que no se le sabe ni experiencia ni reconocimiento profesional en estos menesteres. Al pobre hombre se le han debido mezclar los escenarios. La culpa evidentemente, no es sólo de él, sino del y de la que, irresponsablemente, han decidido poner un patrimonio tan sensible en las manos de cualquiera, con un poco de voluntad y cuatro ocurrencias.

Retrato... ¡este es tu año!, la oportunidad está servida... primero fueron retratos de señores, señoras y niños, a los pocos meses anunciaron los de bodas y bautizos (no es coña) y en estos días -esto ya tiene algo de más interés (tampoco es coña)- a deportistas. Si todavía no ha pedido vez, no se lo pierda: puede ser uno de los 240 afortunados que entre los más de cuatro mil visitantes declarados, han descubierto entre los añosos 3.000 imágenes de retratos de estudio tratados con photoshop, la misma foto que su padre guardaba en un cajón perdido y que -mira tu por donde- la tienen ahora en un "Museo". Si usted es un historiador que busca imágenes del Vigo de los últimos 100 años, tendrá que esperar un poco a que limpien, cataloguen, protejan y digitalicen las miles de imágenes polvorientas que esperan su turno bajo los limpios vidrios de retratos de estudio, en un sótano del antiguo Banco de España.

Mientras tanto, en el mismo momento en que mi primo mayor el José Luis grita ¡eureka! al reconocer la foto de la tía Paquita -y el historiador cubre la ficha: "tía Paquita, madre de José Luis y tía de Pablo, sus labores", otro contenedor de basura archiva para siempre jamás cualquier imagen de la febril actividad del Vigo perdido, congelada por la trabajadora cámara de los afanados Sousa Pacheco y otra placa de vidrio con imágenes de interés, se muere de consunción mientras espera su turno para ser tratada.

Queremos un Archivo histórico o Centro de Documentación de la ciudad que conserve en las condiciones materiales y técnicas del siglo XXI nuestro legado documental disperso y en peligro diario de pérdida o deterioro irreversible, no un rimbombante "Archivo Pacheco" celebrando absurdos Anos do retrato.