O síndrome Detroit

Pescanova tiña un cancro. O intento máis importante de superar a pesca expoliadora en augas alleas morre de enormismo e do mal da xestión familiar iluminada que enche a nosa ría de arquitectura industrial en ruinas.
Citroën, esa divinidade caprichosa, segue esixindo milleiros de sacrificios en forma de un exercito de reserva que pasa o mellor da súa vida agardando que o chamen da factoría. A cidade lé os pousos do café para saber se Balaídos será mañán como o Cabral de Álvarez.

O Fraga mostra portas e ventás pechadas afirmando a súa incapacidade. Outro dos proxectos do célebre arquitecto experto en continentes valeiros que nen os vivos nen  os mortos aprecian. Os cascallos do  "ambigú"  contaxían o mal ao auditorio de beiramar que agoniza rodeado de barcos oxidados e mulleres explotadas. A xestión privada de servizos públicos mostra a súa verdadeira cara. Como no hospital de cocción lenta que ameaza con deixar o Pirulí como unha panificadora máis.
As editoras, noutra hora industria punteira galega, contan xa os anos para ver desaparecido o seu negocio tradicional. As libreirias seguen a estela dos videoclubes que xa viven no mundo das xastrerías e dos ultramarinos.
Os xornais agárranse ás  barras dos bares  sobrevivindo a base de esquelas, cotilleos de periodistas de "negritas" e transfusións de cartos públicos cedidos por políticos privados.
Forón malos espíritus os que espantaron aos viaxeiros das estacións marítimas: da de emigrar e da do Morrazo. Residen hoxe na  de autobuses  e na terminal de Peinador,pero fan as maletas para mudarse á nova estación de alta velocidade ou de velocidade alta que xa nin se sabe. Desde o muro da estación, a grande superficie de formigón mete medo. Un proxecto recortado: será como a Praza do Rei pero con vento do norte?
Anos de cesión da xestión cultural á "obra social" dan como resultado un deserto. Isto ven demostrar que non hai "obra" boa nen sequera cando esta nacionalizada e segue mangoneada sen dar contas.  
As cifras de crecemento que parira Toba e o ben remunerado consultor Pino escapan polo colector sen depurar, directamente á ría,  sen que Europa acabe de aclararse se sube ou baixa no tema da disciplina medio ambiental.
Non hai grúas na cidade agás as que levan coches ao depósito alugado a Fernández Alvariño: un empresario de risco sempre co poder e coas subvencións.
Celebramos os apuros dun barco na Langosteira como si fora un gol dos derbis que Lendoiro fixo deaparecer e mentras, a etapa ciclista comeza en "Autoridade portuaria" por consello do mesmo xerilfalte turístico que pide a retirada dos carteis de "Alcaldía".
Paseamos polas rúas cheas de carteis donde todo se aluga ou se vende menos o ouro que se malcompra. Cada super ten o seu indixente e hai ganchos especiais para pescar no contedor do lixo. Ata nos pasos "cebra"  a raia non se pinta enteira.
Nas páxinas deste blog  hai moitas datas valeiras. Outras a penas traen un brochazo accidental ou un esgarro cabreado. 
É o síndrome de Detroit.
Mete medo.
E alguén, no fondo, frota as súas suxas máns.
Isto non pode quedar así.
   
     

«¡la cosa está que arde!»

(por esto me llamaréis incendiaria)

Cuán funesta manía de todo quemarlo. A todo prenderle fuego; de enviar al infierno a todo aquél o aquello que nos contradiga. Quemar, quemar... Ardió Somorra y Gomorra, el cura y el barbero destinan al fuego las lecturas de Alonso Quijano, queman a Juana de Arco; arde Troya, Lisboa y Londres ¡y Roma!, condenados (todos) al fuego eterno, la llama Olímpica, fahrenheit 451; se queman cientos de hectáreas en la Amazonía, en la Alemania nazi y la Holanda nazi y la Bélgica nazi y la Suecia nazi... (¡tantos se abrazaron al nazismo!) no paraban de quemar libros; ardía san Lorenzo e incontables mujeres a la hoguera —brujas las nombraban—. ¡Arder! ¡arder! ¡arder! «¿Me da fuego, por favor?» (ni pa cerillas tiene ya el personal). «No está el horno para bollos». Cuidadito con lo que echáis al fuego.

—Esa sardina ya está.
—Pero... ¡qué bonitos ojos tienes, morena!

(Ya te digo; al puto infierno mando yo a este tío como no me dé esa sardina.)

«¡la cosa está que arde!»

—¿Quemada yo? ¡Ja!

Ustedes lo ardan bien.

¿por qué en Vigo no resolvemos la zona de atraque así?

En Fjord (Norway), lo resuelven así de baratito y ecológico. A ver si el sr. López-Chaves se entera.

Seguimos abriendo

... sí, seguimos abriendo Vigo al abismo; bueno, lo abre —digámoslo con pocas letras, pa ahorrá—, lo abre López Chaves y su p.m., asesorados por su p.p., eso sí, aprovechando el paseo multitudinario tras Cristo y santo Roque, y que el personá está playeando.

Lo que hay (algas y algos).

Sen palabras

Grazas, CFM por ese extraodinario traballo.

A tropa

Concelleiros e concelleiras do PP, PSOE e BNG, facendo o papelón no palco da Reconquista.
Con cantante fino e todo.
A primeira pola esquerda é Marián García, do PP, co traxe da Sección Femenina rabelo, ao xeito Heidi. Á concelleira do PP, Marta Iglesias, dixéronlle que poñendo uns trapos enriba doutros, apañaba e tal. O que vai vestido de Peter Pan acabado, é o concelleiro milideas do PSOE, David Regades, que comparte modisto co seu colega Angel Rivas, que tira máis a Guillermo Tell. A Santi Domínguez o chapeu na caluga vaille que nin pintado, a xogo funcional co bandullo estourando no chaleque. Á súa esquerda, á UPG Iolanda Veloso, sen as gafaspasta, puxérona da Idade Media, que tanto ten uns séculos máis ou menos.
Todos e todas cumprindo, sen complexos, o seu papel.
Todas e todos preparadas para acabar cos afrancesados do seu pequeno mundo.

Foto @abelcaballero

ETEA: estamos xa en campaña?

Como saben a ETEA destaca por ter sido empregada en reiteradas ocasións como reclamo propagandístico por todos cantos partidos toaron poder nesta terra nosa. Ao parecer volve tocar sacar o santo á rúa para reclamar votos e o desaparecido Feijoo ven de aprobar o enésimo plan sectorial  dos terreos da antiga ETEA.
Unha vez máis a gran imaxinación dos gobernantes do PP ponse de manifesto con descubrimento da promoción de vivendas como medio de financiación. Están abonados a dogmas  que repiten unha e outra vez mentras que os cidadáns vemos como os cartos púbicos -os nosos cartos- deben acudir unha e outra vez a salvar a iniciativa privada( ou sexa a que privatiza os beneficios) Sucede nos asteleiros, nas caixas,no auditorio,  nos parkings e sucederá na ETEA se isto resulta algo máis que unha manobra electoral. Por de pronto terán como excusa a presencia de Caballero que -co infatigable e ben pagado  traballo de La Voz-
sempre pode aparecer como Abel I, o obstaculizador.
Pola nosa parte, no ano 2005 xa pedíamos que sacaran as súas suxas mans  e, máis adiante no 2006 escribiamos:

"Quen coñece a ETEA sabe que o pior que se podería facer con este espacio sería rachar co seu carácter unitario, con edificios perfectamente conectados e conectables entre si, cun espacio axardinado de gran calidade, perfectamente compatible co uso restrinxido e aberto que Teis e Vigo necesitan e potencialmente -a pouco que se faga un esforzo de xestión e deseño- unible á gran zona verde da Guía por un lado e, á súa zona litoral, por outro." 

Sujetadores a 3 euros

¿Hegeliana? ¿Kantiana? Sencillamente: aburrida. En el mercadillo de Bouzas no encontré el sujetador que deseaba. Los había a 3 euros, pero no el que me gustaba. Vaya.

(Acabo de pasar por el Auditorio Mar de Vigo —exactamente: la otrora Casa Mar, derribada, no sin gran coste económico y social— y viendo a unos centenares de personas ataviadas de domingo, domingo como de los de antes —vestimenta de bodorrio—, que hacían picnik con gran decoro en las escalinatas y terrazas exteriores, me atreví a preguntar a un hombre trajeado —todos lo estaban— que qué era aquella reunión, «Una concentración de Testigos de Jehová. Si quiere entrar...». Le di las gracias y me fui a dar un paseo por el inmenso recibidor sin atreverme a entrar en la sala de convenciones —mi vestimenta, a las claras, ponía de manifiesto, cuando menos, mi poca fe en asuntos de cielos, máxime ahora que los recientes Nobel de Física nos dicen que ahí arriba/abajo hay un 95% de 'energía oscura' de la cual nada saben ni sabemos—. Sentí que era observada con cierto ¿recelo? tanto por ellos como por ellas, ¿mi generoso escote? Abandoné el lugar bajo mi sombrero de paja azul con cinta blanca. La primera vez que veo gente en ese gigantesco cubo gris.)



Regresé paseando bajo el sol mirando los barcos amarrados, las verjas que nos separan de la mar, la ciudad adormilada... Y en mi cabeza todo un trajín de reajustes bancarios, indemnizaciones fantásticas (inmorales de cajones), promesas electorales no detalladas, soluciones para un Berbés herrumbroso que mal esconde sus ruinas bajo toldos decorados con casitas de cuento navideño... Y a mi saludable mala memoria llegó el verso —de un poeta del que lamentablemente no recuerdo su nombre— que leí recientemente en un librito editado por nuestro concello «Esta cidade ben merece un bombardeo»; y mirando para la negrura de A Laxe agradecí la claridad del poeta: que empiece ya.

Calo mi sombrero de paja azul con cinta blanca y me subo al barco que sale para Cangas. ¿Qué mejor lugar para derramar unas lagrimitas por esta olívica y descreída city? Hermosa, la mar de Vigo.

(Mañana me lo compraré en Príncipe; eso sí, algo más caro.)

«Abuelito, dime tú»

Sí, porfa, cuéntanos, anda. Cuéntanos las cuentas de Caixanova. Tú, Julio Fernández Gayoso, que capitaneas nuestra caixa desde 1965; cuéntanos; anda, sí. Te escuchamos.

¿Sólo mala suerte? «Menos mal que nos queda Portugal»

¿Qué reprocharle a esta ciudad y a su ciudadanía? La pregunta se las trae. Una manera de abordarla es la comparación (no se me ocurre otra; si a vosotros sí, por favor, os invito a contarla). Pienso en San Sebastián, Bilbao, Santander, A Coruña, Pontevedra... ¡Qué diferente nuestro hacer ciudad frente al de éstas!

La orografía en la que se asienta Vigo... espectacular. ¡Qué hermosura de bahía!
Hasta hace escasamente un siglo todo el frente de la ciudad era un continuo de playas deliciosas. ¡No hemos conservado una! La verdad: hay que tener mala suerte. Ponerle un nombre al causante de tan fallido desarrollo no es justo; nuestro empuje ha construido lo que hoy tenemos; y, no nos satisface.
Nuestro origen: el Berbés, el Areal, Bouzas... ¡jo! cómo nos lo hemos cargado. ¿Soluciones? Qué más quisiera que yo tenerlas. No obstante, pienso que, por ejemplo, retirar doscientos metros de relleno en alguna zona entre Bouzas y el Areal, aún siendo costoso, sería una empresa de reencuentro con nuestro mar, gozosa para la ciudadanía.
Cómo envidio (sanamente, eso sí) Riazor, el casco antiguo de Pontevedra... Felicidades a Bilbao por su deliciosa reconversión (una ya es mayorcita y recuerda aquella ría achocolatada, los humos de sus fábricas, las fachadas ennegrecidas... hoy, ciertamente, un punto de referencia).
¿Y Vigo? Cuando viene alguien de fuera a visitarme ¿a dónde llevarle? El casco vello no acaba de arrancar, el Berbés y la zona de la Herrería: todo roto, casas derruidas..., Bouzas con todo el frente del inmenso relleno, casi que tampoco, el Castro... con tanto árbol crecido, desde su cumbre sólo ves éso: árboles. Cuando, como decía, viene alguien de fuera a verme, nos tomamos unas cañas en el Pasillo, y nos vamos a Portugal; no falla, mis visitantes siempre se van encantados: de las cañas, de Portugal; y de la poderosa palabra de Carlos Oroza, cuando lo encontramos y nos recita.

¡Felicidades, Siniestro, por esos espléndidos 30 añitos!

II andaina pola protección do Galiñeiro

O domingo 18 setembro faise a II ANDAINA pola defensa da serra do Galiñeiro. Haberá autobuses dende Vigo e dende Vincios.
Máis información na web
Cartaz da convocatoria

Sobre as declaracións de López Chaves (R)

A asociación "A Ría Non Se Vende", remítenos, con rogo de publicación, a seguinte nota de prensa:

Desde a rede de colectivos “A Ría Non Se Vende” as palabras do novo presidente da Autoridade Portuaria de Vigo o señor López-Chaves parécenos lamentabeis, o único que indican é que, como é costume nesta institución, utilizará o seu cargo para defender os intereses das grandes empresas poñendo en perigo, cando se precise, a nosa ría.

Parécenos espeluznante que a saúde da ría de Vigo, un ecosistema fraxil, muito valioso e un dos mais produtivos do mundo, quede a disposición da produción da factoría PSA de Vigo. Unha vez máis estase agasallando cun bem público, fonte de recursos naturais a unha empresa privada. Empresa subvencionada repetidas veces con grandes cantidades de diñeiro público e que cando peche, ben porque quebra ou porque vai para outro pais, en busca de mao de obra barata, deixará unha ría totalmente estragada.

Non lles chegou com sepultar o banco de ameixa máis produtivo de toda a ría cun recheo de mais de un millón de m2, onde faenaban centos de mariñeiros, senon que están dispostos a amplia-lo todo o que faga falta se a Citroën lle convén.

O Señor López-Chaves fala de que non se farían recheos na ampliación das rampas de Bouzas e que agora din deixar en suspenso mentras Citroën non as reclama, mais no “Documento Inicial del Proyecto de Terminal Intermodal en Bouzas Nuevas Rampas ro-ro ”, sí ven especificado a realización de 420.000 m3 recheos, 650.000 m3 de escolleras e de 165.000 a 330.000 m3 de caixóns de formigón, e 180.000 a 300.000 m3 de dragados na Fase I e 250.000 m3 de caixóns de formigón e 390.000 m3 de dragados na fase II. A ampliación proxectada tería unha supreficie total de 71.500 m2.

Unha ampliación portuaria sexa mediante recheos ou mediante caixóns de formigón é un atentado ambiental, xa que altera a dinámica de correntes, perxudicando a todos os ecosistemas da ría. Por outra banda as obras de dragado poñen material contaminante en suspensión e/ou disolución que afectan aos seres vivos, podendo afectar á saúde das persoas que consuman produtos da ría, tamén enturbian o auga o que fai diminuir a produción primaria por merma da fotosíntese, repercutindo na produtividade xeral da ría. Ademais do forte impacto paisaxístico, que provocaría esta obra de levarse a cabo.

En canto á esplanada feita en Rande, destrozando o litoral nunha zona comprendida dentro do espacio natural protexido “Enseada de San Simón” incluído a nivel europeo na Rede Natura, despois de realizar a desfeita danse conta de que carece de conexións viarias adecuadas para o tráfico de vehículos pesados, e polo tanto que non vale para almacenar contentores. Unha vez mais se demostra a falta de previsión que ,sumado ó último fiasco dos silos de Bouzas onde se gastaron 23 millóns de euros para unhas impactantes edificacións que despois a mesma Citroen nunca utilizou, destapan a falla xeral de planeamento que sempre existiu no Porto de Vigo á hora de fazer obras, así como a falta de sensibilidade polo medio ambiente e a ecoloxía da ría.

Cambian os presidentes da Autoridade portuaria, mais a política agresiva sobre a ría é sempre a mesma, ampliar e volver a ampliar, nunca chega o espazo, para logo construir alí todo tipo de edificacións que nada teñen que ver coa actividade portuaria como centros comerciais, edificios administrativos, naves de industrias, campos de futbol, salas de exposicións.... Ou sexa conseguir solo barato destruindo a ría para especular con el.
(R)

... que a min dame a risa.

O programa Vigo Bici pon a disposición de veciños e turistas ¿oito? si, 8 bicicletas!! .
Un servizo de 8 bicicletas!!!
Para veciños e turistas!!!
Co obxectivo de facelo popular!!!
Que coña ten este rexedor!!!

O discurso que nunca fará López-Chaves

Hoxe toma posesión da Presidencia da Autoridade Portuaria un político ao que coñecemos desde hai tempo. Non mercería falar unha palabra do tema se non fose porque vai dirixir - sen ter acreditada a súa valía para o posto -unha institución moi importante tanto económica como urbanisticamente. No discurso que vai pronunciar non poderemos escoitar cousas como

"...e como é sabido, farei da transparencia o principio rector da miña actuación, poñendo a disposición pública todos os datos referentes a esta institución e aos organismos que dela dependen."

" ...e seguindo aquí tamén o exemplo da nosa compañeira Dores de Cospedal, farei do emprego o obxectivo primeiro garantindo a igualdade de oportunidades no acceso. Temos que acabar cos nefastos tempos donde os apelidos de coñecidos políticos e políticas locais aparecían sempre na nómina mensual."

"...debemos profesionalizar o porto e apartalo de prácticas despilfarradoras que convirten a esta venerable institución o mesmo nun plató televisivo que nun parque temático."

Ainda que o discurso que máis nos gustaría escoitar sería máis curto:

"Alberto, gracias, pero eu dimito"

E mentres, a auditoría que reclamamos esta a ser feita polo País.

Unha auditoria no Porto de Vigo

O recente nomeamento dun novo Presidente sa Autoridade Portuaria de Vigo enchenos de ledicia. O PP seguindo a súa política de austeridade e control levará a cabo una auditoria que poñerá en negro sobre blanco o descontrol da etapa anterior, especialmente no que se refire a ese xoguete electoral chamando Fundación Puerto e as obras de acondicionamento estético que en nada contribuiron ao incremento do tráfico portuario.
-Pero mire que a anterior Presidenta era do PP.
-Merda!
-E o seguinte é o tal López Chaves.
-Merda, merda, merda!

Para qué as Deputacións?

Se alguén dubidaba da utilidade das Deputacións, as manobras de Lou-Zan estes dias atrás deixan claro para que sirve. Exhibindo sen vergonza o súa arbitrariedade compromete os apoios dunha institución "democrática" para convencer a un independente aquí ou a un tránsfuga alá co obxectivo de consolidar o seu cerco desde o campo á cidade. Lou-Zan okupa o Pazo Provincial convertindoo de feito na sede do PP e empregando os nosos cartos reparte de acordo cos intereses electorais do seu partido e tamén dos seus propios obxectivos.

Certo é que conta co silenzo cómplice dunha oposición que usa as deputacións para premiar a concelleiros necesitados de complementos salariais e esa mesma oposición, cando é goberno, non fai nada moi diferente. Pero no caso do PP, cun discurso de "austeridade" e de "adelgazamiento da administración", o cinismo chega a extremos insoportables.
E agora, por se non chegara, andan a voltas cun novo xoguete cheo de cargos e dietas. Da área metropolitana no se discute en termos de organización do territorio. Nen se fala da evidente contradicción coa permanencia das Deputacións, que deberían perder competencias e orzamentos no camiño da súa desaparición. O que lles preocupa é quen vai dirixir a montaxe.
Como ven seguen a milleiros de kilómetros das preocupacións dos cidadáns que vemos amenazados os nosos dereitos á sanidade ou á educación mentres eles seguen metidos nas "súas guerras".

A vida sigue igual

Non pensen que marchamos. Non estamos abraiados polo triunfo do PP. Xa pasou outras veces. E tamén coñecemos os vasos comunicantes PSOE-BNG. E en Vigo tampouco cambiou gran cousa.
Poida ser que algo se mova na concepción das coalicións ou bipartitos. O fracaso da política de visualización da alternativa co reparto orzamentario e territorial xa non lle gusta ao BNG (non sei a Lores) É posible que asistamos a unha nova relación que, agardemos, estea equidistante entre o bipartito tipo Quintana e a oposición á moda Castrillo (Corina soña cunha moción de confianza de Caballero). Sería desexable un pouco de debate entre os que apoian ao goberno de maneira que se visualizarán as diferentes políticas pero mantendo uns mínimos que fagan funcionar á cidade.
O que sí foi unha pena - 500 votos o impediron- foi a non entrada da "cuarta pata" . Esquerda Unida estivo a piques de entrar a dinamizar o Concello. Deberían aparecer non só nas campañas electorais e pensar que refundación da esquerda ten unhas fronteiras máis amplias.
Claro que para "cuarta pata" a de agrupación electoral de Redondela ou os Democratas de Ourense. O movemento 15-M asoma.

A maceta: non os votes

Se algo debemos recoñecer aos nosos políticos locais, agora candidatos, é a súa transparencia. Non, non nos referimos a esa cualidade da vida pública consistente en ofrecer á poboación, de xeito claro, toda a información existente concernente á súa actuación, senon a esa outra máis psicolóxica pola que o pensamento se manifesta, expresa ou simbólicamente, nas actuacións de cada un, deixando patente o alcance da súa intelixencia ou cultura.

O decorativismo urbano é a peza mestra dos tres candidatos maioritarios, e o seu símbolo, a maceta. Esa peza coa que nos imaxinamos como un verxel o noso estreito balcón, ou o minúsculo alféizar da ventá, forma parte xa indisoluble da práctica de deseño do espazo urbano vigués. Unha árbore é un elemento natural, de crecemento case libre nas súas raíces e ponlas. Cumpre unha función coñecida nas cidades, a pouco que se teña a máis mínima cultura: introduce un elemento orgánico poderoso na dureza inorgánica do asfalto e a pedra, achega ao peón afectiva e fisicamente ao ideal da natureza, produce sombra e reduce a temperatura provocada polos materiais cerámicos, pétreos ou asfálticos ds rúas, absorve o dañino CO2 e desprende osíxeno colaborando decisivamente na reducción da contaminación e colaborando na loita contra o efecto invernadeiro, xera espazos amables de relación e, en definitiva, mellora a calidade de vida; permite o fluxo da vida silvestre creando imprescindibles corredores naturais para a presencia da fauna na cidade. Posúe, ademais outra importante virtude, o seu custo é moi baixo comparado coa urbanización con mobiliario urbano de macetas e xardineiras, o seu rendemento é alto; aumenta o seu valor co tempo, carece practicamente de mantemento e a súa calidade urbana é maior, en xeral, canto máis copa ten, ao multiplicarse os seus efectos beneficiosos en todos os  ámbitos, sexan ambientais, sanitarios ou paisaxísticos.
Pero é aquí que C.Porro, Caballero e Domínguez, optaron, en maior ou menor medida, segundo as súas posibilidades, pola opción "bonsai": verde sí ma non troppo; un enraizamento mínimo que provoque un crecemento mínimo; flores e non follas; maquillaxe sí, pero non funcionalidade na calidade de vida. Botox fronte a enrugas, cirurxía estética para ocultar a auténtica realidade.

Son transparentes: carentes por completo dun desenvolvemento intelectual e cultural, síntense seguros na maceta:  raiceiras capadas, copa ao mesmo nivel cá súa estatura, apariencia para ocultar os defectos e a incapacidade política.
C. Porro (PP) encheu o centro de macetas con arboriñas e flores rodeadas de caro granito vermello venezolano que tapasen a realidade que baixo terra realmente importaba: as canalizacións de saneamento das rúas do centro son as mesmas que hai 60 ou máis anos; vellas taxeas por onde corre a merda dos inicios do século XX con tapas de ouro e ciclámenes. Xudre que acaba indefectiblemente na ría nos días de chuvia.
Caballero (PSOE) deu un paso máis: o seu odio polas árbores crecidas debe ser analizado case dende parámetros psicopatolóxicos. Seguindo a estela de C. Porro, exportou o decorativismo do centro a canta rúa atopou a tiro, e transformou en granito, xardineira, arboriño e maceta, 200 millóns de euros que non foron gastados en necesidades, obviamente, máis urxentes.
Domínguez (BNG) tíñao máis crú, pois só lle deixaron un pequeno territorio onde ensaiar o capado mundo do decorativismo urbano. O Casco Vello e o patrimonio cultural urbano da cidade histórica foi a súa víctima: arrasou con tódolos pavimentos tradicionais do barrio, coa única pretensión de que soubesemos que estaba aí; de gastar no seu escaso territorio o regalo millonario do Plan E.
Unha exposición montada nestes días na praza da Princesa, na que se amosan fotografías antes e despois dos pavimentos, ilustran a cativez: un antes de lousas, chapacuñas e lastros en perfecto estado; un despois de limpas lousas industrializadas cheas de tapas de rexistro... e claro, nin unha árbore: seguindo a estela, faltaría máis, as macetas (esta vez grandes, nun intento desesperado por aparentar o que non é) con arboriñas gabeando por Fermín Penzol.

Se cadra poderemos explicarnos a imposibilidade de que esta cidade medre: a poboación, décadas metida en macetas, non consigue nunca sobrepasar a mítica cifra dos 299.999 habitantes. Sen raiceiras e sen futuro urbano, a cidade négase a acoller máis veciños, que seguen a preferir esaa aldea onde as árbores son árbores e a calidade natural flúe.

Se cadra así, pensando en clave de maceta, poderemos explicarnos a ausencia de depuración, de puntos limpos, de bibliotecas, de centros de ensino dignos, de transporte sostible, dunha política ambiental ou de rexeneración urbana con raiceiras, dun urbanismo cun mínimo de racionalidade.

A maceta, máis alá das tristes intencións dos seus promotores e adalides, convírtese nunha dura metáfora dunha cidade sen raíces e sen futuro.
O domingo, saiamos fóra da maceta, medremos coma árbores libres: non os votes.

O virrei Ianni

Iste home que aparece na foto tan fachendoso é o virrei. No seu "pazo" de Balaidos (en fábrica) recibe a visita dos caciques locais que se achegan con ofrendas e regalos para aplacar a súa ira. Feijoo, o xefe da tribu, estivo hai uns dias cunha ofrenda de 11 millóns de euros. Antonte, Caballero, o xefe da aldea, achegouse con 3 millóns de euros. A cambio recibiron unhas contas de vidro: os futuros coches eléctricos levarán un distintivo de "feito en Galicia". Como sempre, o virrei e os caciques elevarons as súas oracións polo mantemento dos postos de traballo e tamén, por un transporte sostible, novidade liturxíca que pretende demostrar que ao virrei non só lle preocupan os beneficios.

Mentras, milleiros de xoves da tribu dos "ni-ni" pasan anos e anos no exercito de reserva agardando a chamada do virrei para entrar por uns meses no santuario (en fábrica) e ser botados á rúa no momento en que o virrei o decida.

Din que a cidade vive nun 60% de Citroën, pero Citroën vive nun 100% da cidade. Habería que darlle unha volta a ista cuestión. É o coche eléctrico o futuro? Queremos que sexa o futuro?

Comeza o espectáculo

O primeiro dia de campaña non poido comezar peor. Un periódico da mañán recolle unha foto cos tres candidatos á alcaldía da cidade. Non hai máis. Nen tan sequera o primeiro dia incorporan aos minoritarios.

O outro periódico seguindo a súa particular campaña "informa" sobre as perversidades dun candidato e non disimula quen paga.

Na radio, no primeiro debate, non acude Chema Figueroa. O PP emite un comunicado decindo que non está de acordo coas coalicións.. exceptp cando lles benefician.

Os medios e os partidos teñen un sentido particular da democracia. Os medios toman partido polo que son recompensados polas forzas políticas. Non hai igualdade real de acceso e para as empresas periodisticas ísto é un negocio. Neste momento os candidatos están negociando cantos fascículos van promocionar e cantos anuncios inserirán se son elexidos. Os medios esixirán ademáis exclusivas. Nos seus editoriais seguiran defendendo que a sociedade debe subvencionar os medios porque son de "interese xeral"

A falta de respecto polo cidadán chega a extremos vergoñentos. Isto son deficits democráticos.

Votarei a unha candidatura que se comprometa a non comprar espacios nos medios de comunicación.