Cañas sobre mierda

Bueno... iba yo distraída cuando, de pronto, reparé en estas mesas un tanto raritas en las que con frecuencia están tomando sus cañas gentes de vacaciones o ya jubiladas. Me llamó la atención el perímetro acotado como delimitando la privacidad del espacio. Me detengo, miro para las mesas, miro para la pared de enfrente, allí hay unos contenedores de basura genérica, miro otra vez para las mesas de terraza raritas... Ya está. Aquí no hay gato encerrado, no.

Allí, en la calle Colón, frente al edificio de aduanas ,hay lo que en esta imagen (frente Correos) vemos, unas cubas que deberían recoger nuestros residuos reciclados. Pero, como no funcionan, ¡nada por aquí, nada por allá! ¡magia potagia! y tres mesas para cañear.

A esto se le llama: tomar cañas sobre la mierda. Y la Alcadía, nada tiene que ver en ello ¿no?

Síntomas de que algo va fatal. Podríamos preguntar por el estado de semiabandono en que permanece este herrumbroso embarcadero frente a las Avenidas... La Auroridad Portuaria nada tiene que ver con ello ¿no?

Castiñeiros da Alameda: crónica dunha morte anunciada

Nunha entrada de Vigoblog do ano 2005, cando campeaba C. Porro polas súas obras de "humanización" na Alameda viguesa, xa advertiamos o que ía pasar cos vellos Castiñeiros de indias, como consecuencia da barbarie desatada nas obras salvaxes sobre o noso xardín histórico. Diciamos daquela: "Son incontables os golpes ó arborado e a mutilación de raiceiras de castiñeiros de indias, camelias e magnolias (...) O paso de vehículos pesados polo seu interior tense convertido nunha constante, incidindo moi negativamente sobre o sistema de raiceiras das grandes e monumentais árbores, e mesmo sobre a súa futura estabilidade como consecuencia da compactación da terra e as fortes e constantes vibracións".
Infelizmente, o noso presaxio cumpriuse. Hai uns días desplomábase unha destas monumentais árbores como consecuencia -segundo a versión oficial- do apodrecemento das súas raiceiras. Agora, a empresa concesionaria da conservación dos xardíns vigueses, CESPA, anúncianos que se van cargar outras catro árbores máis.
Dende a humanización de Corina Porro ata hoxe, son xa tres grandes castiñeiros caídos -que, ademais,  non foron repostos-; a eles teremos que engadir agora catro máis que talarán "preventivamente", ademais de mutilar, con podas salvaxes, outros 21, o que producirá unha brutal deturpación da paisaxe urbana nesta zona histórica.
A desprotección e abandono da Alameda durante décadas ten hoxe estas dramáticas consecuencias. Por se non chegase a acción de Corina, nos tempos de Santi Domínguez e Caballero, transformouse este lugar nun espazo para poñer todo tipo de chiringuitadas, feiras, pantallas xigantes e saraos variados, todos eles incompatibles coa preservación dun espazo natural extremadamente fráxil e delicado e cunha limitada capacidade de acollida. Durante todos estes anos penduráronse tamén das ponlas e claváronse nelas de todo: grandes focos, cables e mesmo toda unha instalación de ducias figuras de latón da Fundición Nautilus.
Durante estes anos, a falta de control municipal e a incompetencia de CESPA, máis ocupada de encher de floreciñas de tempada canto parterre ou maceta hai, que de realizar un auténtico mantemento preventivo (xa se sabe, de facelo ben, os grandes beneficios do millonario contrato municipal, veríanse diminuídos), están a provocar a perda irremediable de elementos vexetais catalogados que, cunha responsable política municipal, poderían vivir moitos máis anos, para o noso disfrute e o dos nosos fillos.
De pouco servirá xa a rehabilitación que, con máis acertos que erros, acometeuse antes das eleccións municipais, se se perden os grandes exemplares que dan sentido e monumentalidade á praza de Compostela.
Aínda que, pensándoo ben, o que é realmente miragroso é que aínda quede algo vivo na Alameda,  despois de ter soportado o paso, entre outros, de Agustín Arca (O Precursor), Álvarez Salgado, Henrique Vieites, Raquel Díaz ou Ángel Rivas, como concellais de parques e xardíns do concello de Vigo, ou alcaldes de tan fina sensibilidade como Manuel Soto, Manolo Pérez, Pérez Castrillo, Corina Porro ou Abel Caballero. De todos e cada un deles, da súa inanidade e incompetencia, é a responsabilidade de que onte caeran e mañán vexamos cair, os sexaxenarios castiñeiros de indias do noso xardín por excelencia.

Impotencia ¿tan sólo automovilística?

La amistad obliga; y al cumplir, la amistad se engrandece. Tengo una compañera de trabajo que además es una de mis mejores amigas. Desde que se cambió de domicilio, ahora en las inmediaciones de la Alameda, casi todas las mañanas llega airada al trabajo. Me lo viene pidiendo reiteradamente: «Por favor, cuéntalo; cuenta el incivismo de los conductores y conductoras; pues al volante si que hay igualdad» y cuando dice «igualdad» su tono adquiere tintes de recochineo.

Me cuenta ella que cuando transita por su nuevo barrio al intentar cruzar la calle, día tras día se ve obligada a ceder el paso a los automóviles; cuando ya cansada de esperar decide ejercer su derecho de preferencia, invariablemente es insultada por los conductores además del amago de intento de atropellarla ¡toda una demostración de impotencia ¿tan sólo automovolística?! A saber. Todo ese barrio de la Alameda y su entorno es zona peatonal señalizada con prohibido circular a más de 30 km/h. Me hace especial énfasis en lo de la señalización «¡Hay carteles bien grandes en los que dice 'Preferencia peóns'. Ni puñetero caso. Y como no hay, lógicamente, semáforos pues a correr». La verdad es que puedo dar algo de fe de ello ya que cuando salimos a dar un paseo por su flamante barrio juntas... o corres al cruzar o te tocan el pito además de algún piropo escabroso. No sé calcular a ojo; pero soy conductora, y sé distinguir cuando se circula a 30 y cuándo a más de 50; cualquiera lo distingue. Ciertamente la agresividad al volante también es una de nuestras características de incivismo frente al de otras ciudades cercanas.

Claro que viene a cuento esta reflexión de Enrique Gil Calvo (El País de ayer) del que cito parte del párrafo final: «Sencillamente, la nórdica y la japonesa son las sociedades más igualitarias del mundo desarrollado, y por eso allí apenas hay espacio público para la frustración y la agresividad. En cambio, los países anglosajones son las sociedades más desiguales del capitalismo occidental, y por eso en su espacio público se manifiesta ante todo la envidia, la rapacidad, el resentimiento y la ansiedad por el estatus. Son sociedades presididas por la especulación institucionalizada en sus economías financieras que hacen de la codicia posesiva su primer imperativo categórico. Si los banqueros anglosajones carecen de escrúpulos para lucrarse con la ruina ajena, y esa clase de rapacidad depredadora se pone como ejemplo de éxito social, ¿cómo sorprenderse de que los jóvenes anglosajones también se crean con derecho a disponer sin freno de los bienes ajenos, ocupando el espacio público para saquearlo a placer haciendo impune ostentación de su rapaz avidez?»

La autoridad competente en materia de tráfico algo podría hacer.

(Cumplida, con mucho placer, la encomienda. Y, el denunciar esta agresividad también es una manera de hacer ciudad.)

Bancos novos na Alameda

Morto ou matado?

De que morreu o máis que centenario e monumental cedro do líbano nos mal chamados xardíns de "Eijo Garay", prolongación dos da Alameda? A versión oficial fala dunha grave patoloxía (cal?) que o secou e que obrigou a talalo. O que non conta esa versión é que a morte foi sospeitosamente e extremadamente rápida, completamente inhabitual nunha árbore deste porte e características. O normal sería que fose dando sinais progresivas de enfermidade durante bastante tempo para ao seu remate, secarse a súa copa e morrer. Pero non foi así. A árbore secouse rapidisimamente, sen ningún síntoma previo, máis ben ao contrario, pois locía (pode verse na fotografía aérea de hai un par de anos que amosamos máis abaixo) un aspecto forte e saudable, sen que nada indicase que podía ocorrer o desastre. Morto e esnaquizado, o único funeral que terá será un absurdo reparto de cachos para o cativo lucimento de concelleiras. Vigo trata así ás testemuñas non armadas do século XIX.


Evidentemente nada máis lonxe do nós pensar que a morte da inorme e centenaria árbore poda ter que ver con que, xusto na beira do xardín, estea contratada a construcción dun dos aparcamentos soterrados de Corina agora xa plena e entusiasticamente herdados polo almirante Caballero (casualmente pendente de ser autorizada a súa definitiva ubicación por parte da Consellería de Cultura da Xunta de Galicia, por ser zona de proteción patrimonial), nin con que seica os técnicos fixesen notar meses antes que as obras futuras de escavación poideran afectar ao sistema radicular das grandes árbores alí existentes. Cá!. Ten que haber outras explicación patolóxica. A ninguén lle entra na cachola que haxa animais que preventivamente actúen ao xeito de morto o can, acabouse a rábea: ¡non ouh! ese tipo de bestas humanas non existen. Os amos do negocio adoitan ser protectores da natureza e coidadosos amantes da botánica urbana. Véxase se non o caso das decanas laranxeiras e camelias de García Barbón e Policarpo Sanz, que morreron por esa estrana enfermidade chamada especulación que igoal se viste de subprime que de bote de herbicida.

A Alameda convertida en mercadillo

Ver reportaxe fotográfica ampla

C.Porro cravoulle á Alameda varias estocadas. Agora, o tenente Domínguez está disposto a darlle o descabello. Alguén debería parar a barbarie que se está a cometer nestes días coa instalación dun cutre mercadillo de "artesanía" e "gastronomía" no xardín histórico da Alameda.

Esta "actuación", ao parecer "organizada" pola Asociación Veciñal do Casco Vello por encargo da concellería de Cultura do Concello de Vigo, vén engadirse á brutal ocupación por parte desa mesma concellería do contorno do monumento a Elduayen cun tremendo palco (por chamar dalgunha maneira ao feixe de ferros e lonas alí malinstalado), seica para o Festival Folclórico internacional e ás desvencixadas casetas da feira do libro antigo e de ocasión. Unha magnífica imaxe sobre o noso nivel cultural para os turistas que nos visitan.

A Alameda non é unha zona verde ao uso. É o xardín histórico máis antigo de Vigo, delicado e extremadamente sensible e voluble ás barbaridades que contra el está empeñado o Concello en perpetrar. Xa son moitos os síntomas de degradación irreversible que se poden apreciar a simple vista. Non só se están a perder os sebes de aligustre e buxo (moitos substituídos por sebes de camelia, que nada ten que ver coa historia deste xardín), senon tamén, están a morrer árbores de moita idade e grande porte. Sen ir máis lonxe, na foto que encabeza este comentario, detrais do bonito forno portátil de "pan de millo", aparece xa morto un castiñeiro de indias que debe andar polos 50 ou máis anos de idade. É xa a segunda árbore de gran porte que morre dende a humanización de Corina e a enésima dende que a incuria dos distintos responsables municipais abandoaron á Alameda á súa sorte. Moito nos tememos que se alguén non toma nota antes e o remedia (se que aínda estamos a tempo e hai solución ás dentelladas que as obras de "humanización" deron ás raiceiras de case todas elas), estas mortes son só o comezo dunha historia xa anunciada.
Claro que entre cables, focos pendurados das árbores, vehículos pesados circulando polo seu interior, contaminación e mercadillos como este, axiña teremos unha magnífica zona aberta para as carpas do BNG. Estes que están faceno bó ao finado de Agustín Arca.

Como xa diciamos hai xa hai tres anos en VB e hoxe repetimos: Dende este medio pedimos que se remate con esta barbarie, (...) e se redacte por profesionais competentes e se execute un rigoroso proxecto de restauración, seguindo estrictamente os criterios internacionalmente admitidos para estes espacios e nomeadamente recollidos na Carta de Florencia.

Menos mal que o tenente Domínguez ten mando en tropa sobre a área de Cultura e Patrimonio Histórico do Concello, que se non, a cousa podía aínda ser pior, claro.

Iluminación Nadal 2006

Foto: Alameda de Vigo, novembro 2006
Texto: Ordenanza municipal do Medio Ambiente do Concello de Vigo

O Concello de Vigo dá exemplo aos seus cidadáns.

Estampas de la Alameda

Faro de Vigo publica nestes días unhas fermosas estampas de la Alameda, fotos antigas que amosan o antigo esplendor deste magnífico xardín urbano e que, segundo nos conta o periódico local, teñen unha gran acollida por este necrófilo público de Vigo. Contribuímos nós hoxe a esas estampas con estas fotos que ilustran, só nunha pequena parte, a brutalidade coa que se está a tratar o xardín público que, con máis de 100 anos, é o máis antigo de Vigo, e unha das alamedas tradicionais que mellor conservan a súa esencia decimonónica en Galicia.

Nas obras municipais do contorno da Praza de Compostela entrouse a saco no Xardín. Non se ten arbitrado nin unha soa medida de protección, nin correctora, nin de amortecemento do grave impacto que supoñen as obras. Moi pola contra, estase a actuar cun salvaxismo inconcebible nunha cidade á que se lle supón un mínimo de cultura e de respecto polo seu patrimonio. Primeiro foi a colocación das casetas de obras no medio e medio do paseo central. Logo a utilización de calquera parte do espacio do xardín como almacén dos máis variados materiais ou o uso dunha parte do paseo central para aparcamento privado de vehículos. Son incontables os golpes ó arborado e a mutilación de raiceiras de castiñeiros de indias, camelias e magnolias. A referencia ó "xardín pechado" que foi, xa non existe, ó facer desaparecer calquera referencia ós seus antigos límites. O paso de vehículos pesados polo seu interior tense convertido nunha constante, incidindo moi negativamente sobre o sistema de raiceiras das grandes e monumentais árbores, e mesmo sobre a súa futura estabilidade como consecuencia da compactación da terra e as fortes e constantes vibracións. O destrozo irreversible dos sebes é unha práctica habitual que xa nos lles avergonza.

Comezaron por destruir os aligustres de Luis Taboada e aledaños que enchían de arrecendo os paseos pola zona, e que tiñan, canto menos, 50 anos de idade. Total para susbstituílos por vulgares e ridículas arboriñas de camelia. Agora tocoulle á Alameda. Posiblemente sen especial mala intención, soamente cunha descarada e atrevida incultura que obvia a existencia dun xardín histórico.
O remate da incultura e salvaxismo aparece nestes días diante dos nosos ollos: catro grandes illas de reciclaxe , están construíndose no paseo lateral do sur da Alameda, como se dunha vulgar beirarrúa se tratase.

Dende este medio pedimos que se remate con esta barbarie, que se eliminen as illas de reciclaxe e se redacte por profesionais competentes e se execute un rigoroso proxecto de restauración, seguindo estrictamente os criterios internacionalmente admitidos para estes espacios e nomeadamente recollidos na Carta de Florencia.

(clic nas fotos para agrandalas)

Obras de la Alameda: Cloaca Máxima

Antes y después en Velázquez Moreno. El Ayuntamiento deja la antigua alcantarilla y se limita a construir un acceso, un registro, hasta ella (Pincha en las fotos para ampliar)

Informa La Voz de Galicia que en las obras de Urbanización de las calles del entorno de la Alameda (Luis Taboada, Concepción Arenal, Pablo Morillo, Victoria, Reconquista, Marqués de Valladares, Velázquez Moreno, Colón, Carral...) el Ayuntamiento de Corina ha decidido no cambiar el saneamiento existente. La cosa no tendría nada de particular si no fuera porque bajo la cara superficie que se está instalando a base de losas de piedra, el sistema de evacuación de aguas residuales que existe es una decimonónica alcantarilla de piedra que se extiende en cuadrícula desde el Montero Ríos hasta Marqués de Valladares.

Estas calles del ensanche de la ciudad conservan un sistema de evacuación de finales del siglo XIX o principios del XX compuesto por grandes tajeas de perpiaño de granito, magníficas para la época en que se construyeron pero que no cumplen con las condiciones técnicas ni sanitarias exigibles en el siglo XXI.

Todo vale con la condición de ejecutar a la máxima velocidad las obras y ahorrar unos eurillos que sirvan para compensar a la empresa adjudicataria por su buen rollo (docenas de trabajadores en jornadas diarias de 10 horas, 6 los sábados y también los domingos (y peelamos aún por la jornada laboral de 35 horas!!) y de paso desviar partidas para caras jardineras de granito de importación y palmeras de "en mi casa no hay miseria"..

A pesar de la información de La Voz, los ciudadanos duermen callados mientras bajo sus pies la mierda navega, mezclada con la de sus bisabuelos, por un canal secular, y unos cuantos hacen negocio económico y político con los dineros y la salud de todos.

Nueva por fuera, vieja por dentro. La Voz de Galicia 14.7.2005

DECORATIVISMO URBANO

Corina Porro, "esquizofrénica de la naturaleza", como ela mesma se definíu, está decidida a decorar a cidade como se fose o xardín do seu chalet. Moitas flores, moitas xardineiras, moito mobiliario... Unha opción que agocha a incapacidade municipal de concebir o espacio urbano como un lugar de calidade para os seus usuarios e non como un escaparate para maior lucimento do alcalde de turno. O contorno da Alameda convírtese nestes días nun contraexemplo do que debe ser a reforma urbana nesta zona, tan necesitada dende hai décadas dunha acción rexeneradora: unha execución de baixa calidade, farolas réplica do século XIX, caras e fátuas xardineiras de dubidoso gusto obstáculos no espacio para os peóns, arboriñas de flor... Artificiosidade e superficialidade que desgraciadamente agocha unha realidade de maior transcendencia: non se teñen renovado as instalacións subterráneas desta zona, noemadamente as de saneamento e abastecemento de augas, cunha antigüidade de medio século canto menos.



A comparación por proximidade é obvia; o maltratado espacio de Montero Ríos deseñado polo arquitecto Vázquez Consuegra dentro das actuacións de abrir Vigo ó mar supón un contrapunto de calidade e racionalidade urbana fronte ó mero decorativismo das novas obras de Luis Taboada e contorno da Alameda. Sen entrar nos coidados detalles na concepción e execución da obra de Consuegra -que poñen de manifesto a existencia dunha clara e activa dirección do proxecto-, no estudio dos materiais e despeces dos pavimentos, e fixándonos só no uso da vexetación, decatarémonos da diferencia entre un pobre planteamento decorativista e unha reflexiva intervención urbana. Árbores de mediano porte (tileiras), de folla caduca (sol en inverno, sombra en verán), plantados xa cun gran calibre; pérgolas inzadas de glicinia e buganvilla que conforman espacios singulares no paseo, respecto pola vexetación preexistente no xardín de estilo xaponés deseñado por Sales...
Sensibilidade fronte a sensiblería. Arquitectura fronte a artificiosidade. Mentalidade urbana fronte a mentalidade rural desclasada.

Corina Porro: "Soy una esquizofrénica de la naturaleza"
Váquez Consuegra