IX ÉPOCA
Amosando publicacións coa etiqueta universiada. Amosar todas as publicacións
Amosando publicacións coa etiqueta universiada. Amosar todas as publicacións

15.9.09

Red Bull Air Race en Vigo, ¡compro!

Parece que Vigo acabará posicionándose no mundo. Non cabe dúbida de que xa está situada no mapa... Claro que no de compradores compulsivos de canto evento multimillonario circula por aí á espera dun pringao que morda o anzó. Á vista do currículum vigués non é de estranar que os vendedores, os seus intermediarios locais e proveedores de oportunidades varios, teñan permanentemente na sua axenda á corporación viguesa, sempre disposta a pagar a taxa que sexa -que ronda sempre entre 300.000 e un millón de euros/evento- a costa dos contribuíntes. Só a cambio de "publicitar" Vigo e lograr unha porrada de millóns indirectos para a cidade pola previsible asistencia de -sempre- dun minimo de un millón de visitantes e a cobertura de tódolos medios de comunicación do mundo mundial.
Nos últimos anos fumos mercando, sexa C- Porro, o tenente Domínguez ou o almirante Caballero, eventos variados, vendidos polos Marios Ubiaga e similares proveedores de oportunidades que circulan por aí, independentemente da cór politica que goberne na cidade. Algúns dos productos mercados e que nos colocaron no mapa para sempre e polos que Vigo é hoxe máis rico cá antes de celebralos: Campionatos do mundo de powerboat (levamos dous, un con Corina e outro con Santi), campianato do mundo de catamaráns, (impresionante) saida da Volvo Ocean Race, megaexposición de Igor Mitoraj, Cowparade, Festival aéreo mellor do mundo, exposición "Torres de la Alhambra", Universiada -casi!, Tall Ships Atlantic Challenge. e agora nada máis e nada menos que a Red Bull air race. Esta última promete outra vez millóns de persoas desprazadas dende todo o mundo para gastarse os seus cartos na nosa cidade mentres ven pasar avionetas facendo slalom polo medio duns flotadores.
Claro que o que non contan é que xustamente o 12 e 13 de setembro tivo lugar en Oporto, a hora e media de Vigo esta "competición". Cantos vigueses ou galegos o sabían?  cantos se desprazaron a Oporto para disfrutar deste evento mundial?. E se nono fixeron os vigueses e galegos que está a tiro de pedra, alguén cré que o se desprazaron a gastar tódolos seus aforros na cidade alguén que non fora de Oporto ou área metropolitana ou fora invitado expresamente pola organización?. Cantos se desprazaran á proba que terá lugar en outubro en Barcelona? Pode Vigo permitirse, como Oporto ou Barcelona, estes excesos?

Non quero nin pensar cantas bibliotecas, cantos albergues, cantas garderías infantís, cantos "puntos limpos" nin cantos quilómetros de tuberías de abastecemento e saneamento se poderían ter construído con todo ese diñeiro que pagamos directamente aos organizadores, e todo o diñeiro que pagamos indirectamente ás empresas amigas e demais intermediarios contratados -en xeral ilegalmente- para proxectar, publicitar e realizar supostos servizos imprescindibles para o éxito do evento?

Aínda que, de non sair o evento, sempre nos quedará dar pelotazos co eterno tema da reforma de Balaídos.

23.8.09

Corazón de dragón (¡hip!)

La verdad es que ando mal de conocimientos precisos sobre costes de publicidad. Algo mejor (no mucho, no crean) estoy en lo de reflexionar. El caso es que no sé muy bien si 180.000 euracos es un precio justo para un video publicitario sobre este Vigo de nuestros pecados, pero a lo mejor esos 30 millones de pelas podrían parecer un precio exagerado si se tiene en cuenta que no resultaron suficientes para que nos encargaran la Universiada (¡uf!).
Lejos de mí, también, la tentación de enjuiciar la calidad técnica del producto, pero el caso es que de él acabo de tener noticia por un periódico que, aunque con redacción en la ciudad, no es de aquí (Vigo) ni es de allá (A Coruña), por lo que carece de las ataduras propias de quienes se benefician del fondo de reptiles local.
El encargo se hizo a la empresa Cícere, que se dice "especializada en acciones no convencionales", en especial todo lo relacionado con "hinchar globos", sin descuidar en absoluto lo del reparto callejero de folletos (de lo menos convencional que conozco, ¿no?) para colapsar papeleras y justificar la dura labor de los servicios de limpieza. Naturalmente, la adjudicación se hizo "a dedo", que la Tenencia de Alcaldía no está para andarse con las milongas esas de la concurrencia, la igualdad de oportunidades, el mérito y la capacidad para tirar de nuestros dineros.
Por lo demás, ustedes juzgarán si el título podría responder a esa dificultad oral que se obtiene tras una ingesta excesiva de alcohol y querían decir "tragón" pero se les ha "guedado" en "dragón", ¡hip! (perdón):

8.6.08

Menos mal que nos queda Portugal, Santilicuatre

Bien. Nadie se dio cuenta de que entre la uniformada delegación viguesa que se fue a Bruselas, en plan ¡chaaacho damiaaalgo...!, habíamos infiltrado a nuestro topo-hobbit camuflado para confundirse con el entorno, con su blassier y su corbatita rayada.
Y, claro, fue llegar de vuelta y ponerse a largar, que para eso le pagamos. Lo primero que nos dijo el hobbit fue que no hubo sorpresa alguna en la designación, porque allí todos sabían que la cosa era para los cosacos de Kazán. Otra de las cosas que nos dijo el hobbit fue que en la expedición había algunos maliciosos que, aprovechando la similitud con Eurovisión (otra carallada), a Santidomínguez le llamaban Santilicuatre por lo bajinis. Vista la clasificación, parece que en Europa consideran más presentable el reguetón friki del "Chikichiki" que esta otra murga del "Chakachaka" uniformado.
Y, como el hobbit se fue p'allá con el riñón cubierto, se dedicó a hacer lo que no hicieron los periodistas invitados y también uniformados: informarse.
Lo primero es que tuvo que llegar allí para enterarse de que en el comité de la FISU (¿no sugiere FISUra, o FÍSTUla?), que decidía, no hay ningún representante español entre sus 27 miembros.
Lo segundo es que la embajada de Santilicuatre sólo recibió uno de esos 27 votos emitidos: el de Portugal (obrigados, irmaos, mais nao era preciso). Pero ya el Santi se apresuro a quitar hierro al "éxito", diciendo que se había optado por la unanimidad para la nominación (o sea, una nimidad; es decir, una nimiedad, que fue lo que nos tocó). El hobbit dice que no recuerda una "explicación" más "ingeniosa" desde el "aquí pasóu o que pasóu", con el que Iglesias Corral explicó el resultado de la bronca que le montó al presidente Fernández Albor su segundo José Luis Barreiro en 1986. Pero allí (ni aquí) nadie dijo ni pío.
¿Y lo de los cuartos? Pues lo de los cuartos, según el hobbit, también tiene tela. Veamos: para el asunto de ir de papeo en Vigo, elegir y comprar los vestiditos, transportar a los 60 a Bruselas y otros mamoneos, el hobbit calcula que, según sus indagaciones en fuentes generalmente bien informadas, nos hemos gastado ya unos 3 millones de euros...
--¿Tres queeeé?
--Millones, jefe, millones. Y lo que te rondaré, morena.

--500 millones, al cambio en pesetas...

--Joder, por ese dinero nos hacemos nosotros una "universilada", que no hace falta más que un chalequito y una balalaika de juguete con tonos, politonos y megatonos, que salen por dos duros en un chino y consiguen más votos, contando con los 10 que también Portugal le otorgó al Chikilicuatre.

Lo que no nos dijo el astuto topo-hobbit fue si los flamantes uniformes de escolares ingleses de school privada hay que devolverlos o se quedan para el fondo de armario de los 60 de Bruselas, que, vista su entrega a la causa, se los han ganado. Cree el hobbit que Caballero declinó la invitación de guardarropía porque dice que se encontró en un rincón de su despacho una enorme cantidad de material indumentario que se dejó olvidado Corina al tener que salir a toda prisa porque no contaba con perder en las elecciones.
Satisfechos con la primicia, agradecidos a los periodistas que viajaron tras jurar que no se enterarían de nada, o que no les iban a hacer ningún caso en sus medios no sea que se les corte el grifo del mamoneo publicitario, le sugerimos al topo que se haga una "joint venture" con El Zorro para seguir husmeando en el asunto, que parece prometer.
Por como están las cosas y los plazos, el semiólogo Pereira, que estaba de invitado sin voto en la reunión, sugirió que hiciéramos una porra sobre qué tendremos antes, AVE o Universiada.
Recogemos en guante y lo lanzamos a los cuatro vientos.
Hemos dicho.

4.6.08

Volverán, mediado el mes de mayo

Por si queríamos saberlo, el semiólogo Pereira sostiene que Santi y toda la troupe han caído bajo el síndrome de Katiuska, esa zarzuela de Pablo Sorozábal cuya acción transcurre en plena Revolución de Octubre en la Rusia de los Romanov.
Pereira se acordó, de pronto, de qué le sonaba eso de Kazán: en "Katiuska" hay un coro de los cosacos, y nos lo refirió con música y todo.

Cosacos de Kazán,

que sobre caballo van
sin temor y sin desmayo.

Cosacos de Kazán,

que en la guerra son un rayo

y en la paz un huracán.

¿Dónde irán?

¿Cómo y cuándo volverán?.

Volverán, que no les parta un rayo;

volverán mediado el mes de mayo,

volverán con más plumas que un gallo,

los cosacos de Kazán
.

Sostiene Pereira que, como los cosacos de Kazán,
"que sobre caballo van/sin temor y sin desmayo", las huestes de Santi volverán "mediado el mes de mayo".
Pereira, que es muy fino, sostiene también que, aunque ahora se hayan quedado como el gallo de Morón, sin plumas y cacareando, volverán,
"con más plumas que un gallo", si es que antes no "les parte un rayo".
Sostiene Pereira que "el afoto" que os mostramos es un "robado" del ensayo al que ha sometido a su "troupe" para cuando vuelvan, que lo harán al modo cosaco (en la indumentaria, no en lo de beber como cosacos, que luego se disparan las cuentas de gastos a justificar).
Y nos retó, el astuto Pereira, a que descubriésemos al mismísimo Santidomínguez de entre ese enjambre de barbudos de pega.
Pereira sostiene que es el segundo agachado por la izquierda, que agrarra la balalaika como si fuera un kalashnikov cargado de futuro. Al ampliar la imagen todo queda claro: ¡¡es él!!

O sea, que Pereira está seguro de que el texto del coro de los cosacos de "Katiuska" es, como las cuartetas de Nostradamus, un anticipo de lo que se nos viene encima.
Había que haberse percatado a tiempo, sostiene Pereira, y recordar los augurios de esa pieza del"género chico", porque ahí dice claramente que, si no le parte un rayo, Santi volverá a la carga mediado el mes de mayo de 2009, después de ir pillando varios millones
"del ala", o sea, "con más plumas que un gallo".
En cuanto al verso en el que se habla de que "sobre caballo van", sostiene Pereira que ello se refiere a eso que por aquí conocemos como "caballo blanco", que no es precisamente esa droga apocalíptica tan distante de un buen smirnoff sino alguien que pone el careto para despistar a los husmeadores sobre la procedencia de un dinero poco claro.
Y, si no, vean como, con plumas y cacareando, se ha quedado la carpa que tenían preparada frente al Náutico para celebrar el éxito de la candidatura viguesa a la Universiada. Claro que las pancartas de fortuna que exhibe la carpa en cuestión nada dicen de eso sino que anuncian "Galicia nas olimpiadas. Beijin 2008" (¿?).
Y, como viene haciendo últimamente, Pereira sostiene que, se mire por donde se mire, todo esto resulta insostenible.

¡¡Cosacos de Kazán,

que en la guerra son un rayo

y en la paz un huracán!!!

1.6.08

A por el 2015

--A mí lo que me gusta es jugar al poker y perder...
--¿Y ganar?
--Hombre, es que ganar tiene que ser la hostia.
Lo que tiene que ser de otro mundo, por más que lo veamos ya en éste, es lo de ganar perdiendo.
Y claro que lo estamos viendo en este micromundo al que, para entendernos, llamamos Vigo.
Y es que no hay nada como hacer de la necesidad virtud.
La tan ansiada (¿por quién?) Universiada se la lleva un mejor postor, pero ya los beneficiarios de la ocurrencia se han aprestado a ponerse la venda antes que la herida y se han conjurado para la siguiente partida (ansiada/Universiada, herida/partida: casi estoy por seguir en verso y con rima consonante, que se me ha disparado el emisor de ripios).
No hemos conseguido la Universiada (¡uuf!), pero hemos ganado en experiencia y, además, para la próxima convocatoria ya tendremos a punto todo lo que, de ésta, teníamos sólo prometido.
--Vale, pero ¿qué pasa con el dinero que nos habéis gastado en algo que nadie demandaba, a no ser el Santidomínguez, que no encontraba otro "proyecto emblemático" para su segundona figura municipal?
--No ha sido gastado, sino invertido...
--Vale, pero para darle la vuelta no hacía falta que cambiara de manos.
--Invertido, no volteado; es decir, empleado en algo prometedoramente productivo.
--O sea que íbamos a ganar un montón de pasta si nos llegan a conceder el momio ese.
--Bueno, todos no; pero algunos esperábamos mayores beneficios.
--Hombre, algo se habrá quedado por aquí del dinero "invertido", ¿no?
--Si, pero ya lo hemos puesto a plazo fijo de dos años y en naranja, que mola mucho.

Es lo que tiene una ciudad agrandada en las últimas décadas a golpe de ocurrencias. Hace años, las ocurrencias estaban a cargo de gentes de aquí de toda la vida y, aunque no dejaran de ser ocurrencias, parecían como más autóctonas. Leri soñaba con funiculares, Agustín Arca con reproducciones a escala (en plan Famóbil o Señorita Pepis) de la mismísima Ría de Vigo, ríos en forma de fuentes públicas, alamedas para todo de diseño "mini malista", ríos navegables de cauce de cemento sobre la arena de Samil...
Y nos fueron dejando la ciudad festoneada de volcanes virtuales, enlosetados para canchas de baloncesto "por un Vigo millor", paseos marítimos casi inaccesibles o ganados a los arenales, etc.
Pero la cosa fue ganando nivel en la consideración ciudadana hasta alcanzar las más altas cotas de provincianismo hortera, de tal modo que desde hace ya tres o cuatro lustros no hay candidato a la alcaldía que no traiga bajo el brazo un "proyecto emblemático". Y, claro, como aquí no repite de alcalde ni Dios, cada cuatro años, proyecto emblemático que te crió.
Carlos Príncipe, que, como no se había presentado como candidato, no llevaba ningún "proyecto emblemático" se enfrascó en un Plan Estratégico cuya aparente estrategia consistía en limar asperezas con el empresariado asociado y darle por el palo elevando de categoría una sugerencia de la Confederación de Empresarios y lo que aún era Caixavigo. También tuvo su momento con la presentación de un plan, como "Abrir Vigo al Mar", que se quedó en "abrir Vigo al bar", mientras crecían edificaciones de toda laya justo por donde habría que haber dejado huecos para la vista de la ría.
En su primera presentación como candidato, y creyéndose que iba sobrado, sucumbió ante la osadía y buen hacer de un Manuel Pérez que saltó a la palestra con un "proyecto emblemático": la famosísima y, afortunadamente, nunca concretada Colina Encantada.
Lois Pérez Castrillo, que se encontró con la alcaldía de forma totalmente sorpresiva, no tenía "proyecto emblemático", pero se lo encontró ya en marcha: Auditorio (que fue el caramelo concedido a su consocio Príncipe). Luego, para enmendarle la plana a su antecesor, se hizo su propio Plan Estratégico.
Luego vino lo de Ventura Pérez Mariño, que duró lo que un chocolate a la puerta de un colegio porque tenía la peregrina idea de arreglar la casa por dentro y racionalizar eso de la gobernación de la ciudad. Claro, como "proyecto emblemático" no daba para casi nada y hubo de sucumbir al populismo-ladrillismo enarbolado por la joint venture Porro-Toba, que hizo del asunto de Finca do Conde, "el mayor centro comercial de Galicia", estandarte de progreso y acicate de la autocomplacencia de corredoira con la que creían narcotizarnos.
Tampoco Corina logró reelección, a pesar de que encabezó la ocurrencia de hacer de Vigo una ciudad-maceta, donde colocar esas flores que la hacían esquizofrénica ("soy una esquizofrénica de las flores", dijo un día en un alarde de viguismo irrefrenable, mientras se acomodaba en Vilaboa para tener una mejor perspectiva de la ciudad).
Y todo porque el astuto Caballero se le presentó con un verdadero "proyecto emblemático", siguiendo la exitosa senda abierta por Manuel Pérez: el mismísimo Jean Nouvel nos haría el auténtico, el genuino, el incomparable, "edificio emblemático", casi en medio de la emblemática Ría de Vigo. Por si su capacidad de enganche no fuera suficiente, un poco de dinamita p'a los pollos en forma de Noria Gigante Que Te Cagas. Y, claro, ganó.
Y de Santi, qué. Pues, como aquel personaje de Pepe Iglesias (El Zorro, zorrito, para mayores y pequeñitos), "El pobre Fernández", de él nunca más se supo.
Pero ya sus asesores aúlicos le preparaban una salida brillante, que para eso aspiraba a co-alcalde. Y ¿qué mejor que buscar por los ámbitos en los que Santi había hecho de su casi nada existencial un casi algo vital?
--¡¡Eureka!! Lo tenemos.
--¿Tenéis qué?

--La Universiada.

--¿La qué? ¿Pero no tenemos ya una?

--Universiada, no Universidad. Se trata de un magno acontecimiento universal, como su propio nombre indica, que cada dos años, reúne en una importante ciudad del mundo a todos los atletas que cursan estudios universitarios.

--Hombre, pues eso estaría bien, porque lo de los deportes es lo mío. Además, está muy bien eso de hermanar el deporte con el saber, que ya me lo habían dicho, aunque yo solo tuve
tiempo para ir al fútbol, o al baloncesto...
Y, así, aunque el Caballero no hace más que inmiscuírsele en sus competencias, Santi tuvo ya su propio "proyecto emblemático" con el que presentarse a las próximas elecciones y poder ser "Califa en lugar del Califa". Cierto que en la carrera de emblematismos tendrá que lidiar con el que ya prepara Caballero para la Plaza de El Rei, exhibiendo al bueno de Moneo para el meneo.
Ahora, tan satisfecho con el fracaso como el jugador de poker del principio, Santidomínguez saca pecho y nos dice lo mucho que le ha gustado perder y que ya veremos en el 2015.

Rindan contas señores: uns e outros


Queremos saber cantos cartos se gastaron nesta trapallada da Universiada

25.3.08

Universiada: a pasta gansa

Algúns de vostedes preguntaranse o por que só houbo dúas candidaturas españolas á Universiada, Vigo e Murcia, cunha longa e histórica tradición universitaria, por certo, ou por que as candidatas do resto do mundo só son un par de cidades do quintocarallo: Kazán (Rusia) e Kwangju (Corea do Sul).

Aquí non hai méritos que valgan, a razón está, neste e noutros eventos fantasmas polo estilo, nunha soa cousa: sinxelamente o famoso evento do mundo mundial irá só a aqueles lugares cuxa poboación sexa tan gilipollas de tragarse o invento dos seus gobernantes e poñer sobre a mesa a pasta gansa de "dereitos de matrícula" a fondo perdido, para ir falando: 20 millóns de euros.

O estilo é sabido. Circulan por aí varios eventos que ninguén coñecía ata que os compra un listillo. O tal listillo, logo, vende aos seus paganos cidadáns o importante que el é, pois logra traer á súa cidade o tal evento que, a partir dese momento, vai adquirindo inormes dimensións a escala local, aireado por medios de comunicación subvencionados e á espera de que, como foi no caso da Volvo, gran parte da publicitación da cidade quede na casa. Normalmente estes eventos adoitan ser unha ruina para os cidadáns (xa tan afeitos a seren enxugados, que nin se enteiran e ata disfrutan) e un lucrativo negocio para o entorno do/s listillo/s. Apunten algúns dos acontecementos do mundo mundial celebrados nos últimos anos en Vigo polos que houbo que pagar matrícula, e que só favoreceron, visto o visto, aos organizadores: Vovo Ocean Race-Vigo, Saída da Volta Ciclista a España desde Vigo, probas do "mundial" de motonáutica...

Vinte millóns de euros, tres mil trescentos vintesete millóns setecentas vinte mil pesetas das de antes: vaian preparando os seus inxenuos petos para maior gloria dos santis e caballeros de turno.

13.3.08

No olvidaros

Recordad que debajo de esta universiada hay, petrificada-incrustada, un águila de cojones. (Alomojó, para entonces, nos gobierna Rajeidy).

12.3.08

2.3.08

Unha velas a san Brais

Reconózoo, é só por puro egoísmo: por dios e pola virxe! que a Universiada llela dean a Murcia. Que estes son quen de arrasar co orzamento municipal en tres anos!

Para tal fin, por se tal e porque habelas hainas, puxen unhas veliñas a San Brais en Bembrive, que sei de boa tinta que é santo de devoción -de moita, moita devoción- de Santi.

1.2.08

Perdendo tempo e gastando cartos no conto da Universiada




Propoñovos que tratedes de respostar a algunha das seguintes cuestions:
1. ¿que é a universiada?
2. ¿cada cantos anos se celebra?
3. ¿para que ano compite Vigo?
4. ¿onde foi a ultima edición?
5. ¿e onde será a proxima?
6. ¿Lembrades o nome dalgun ganador individual ou colectivo dalgunha edicion de tamaño evento?.... non sigo... polo menos eu.. non dou... unha.

6.8.07

Dá comezo a Volvo do BNG

Dámos oficialmente a saída da particular Volvo do BNG vigués: a Universiada. Nada mellor para esta sinalada ocasión que un viaxeciño a Bangkok dunha delegación* ad hoc por 48.000 euriños de nada dos presupostos municipais de vostedes e meus. A cousa promete pois a carreira durará ata, con sorte, o 2013. Ou sexa, aínda queda moito por gastar.

Vaian sumando, señores e señoras, poñan a caixa a funcionar, estamos aínda nos preliminares da GRAN IDEA:
  • Pasta para conquerir ser designada Vigo como "candidata oficial": dura pugna de méritos (pasta) con Murcia, especialmente
  • Pasta para conquerir ser designada, despois da dura pugna con nonseicantas cidades do mundo mundial, sede do maior acontecemento deportivo do planeta (despois das Olimpiadas)
  • No máis que improbable caso de que nos toque, e despois de ter gastado todo o necesario para tal cousa, non se preocupen, aínda teremos que gastar máis para preparar á cidade para tan magno e definitivo evento que colocará, outra vez máis, Vigo no mapa e visualizaremos por fin, da man de Santi, A Marca.
Unha oportunidade ¡oiga!

* Unha das expedicionarias, concelleira non electa, Elena Maure, vai, segundo La Voz, na súa condición de arquitecta. Descoñecemos cando e como aprobou as oposicións a tal posto de técnica no Concello de Vigo, pero vaia vostede a saber!