IX ÉPOCA
Amosando publicacións coa etiqueta Cultura. Amosar todas as publicacións
Amosando publicacións coa etiqueta Cultura. Amosar todas as publicacións

22.8.14

Decoración de medianeiras e prioridades urbanas

O Concello de Vigo vén de anunciar o inicio dun programa de decoración de medianerias mediante actuacións artísticas. O programa, suxerido pola asociación Outro Vigo é Posible e recollido con entusiasmo polo goberno municipal, vén sendo a reedición dunha vella iniciativa municipal dos anos 80 do século pasado, encabezada polo daquela concelleiro de cultura do PSOE Francisco Santomé.
Daquel programa executáronse catro ou cinco medianeiras, facéndose posteriormente algunhas poucas máis de xeito esporádico.
Tras aquela ocorrencia oitenteira de curto percorrido, no novo século o Concello de Vigo convocou (pax 16 do BOP) durante varios anos axudas económicas á rehabilitación de fachadas e cubertas de edificios de interese histórico ou destacados na paisaxe urbana. Un programa que, posteriormente se retomou coa creación do Consorcio do Casco Vello con axudas circunscritas ao ámbito deste barrio histórico e do PEPRI de Bouzas.
Axudas que, pensamos, hai anos que non se convocan fóra dos ámbitos do Casco Vello e Bouzas.

Non nos parece mal a iniciativa de decorar as medianeiras sempre e cando se actúe con criterios artísticos contrastados e se executen coa calidade debida. Pero non é o que Vigo necesita urxentemente en canto á mellora da imaxe urbana e crémos que, coa escasez de medios actuais, hai prioridades neste sentido e estas son as da mellora da estética e seguridade das fachadas e cubertas dos edificios de interese histórico ou ambiental.
O fomento da rehabilitación mediante axudas económicas aos propietarios para a rehabilitación de cubertas é imprescindible para garantir a  pervivencia do vello caserío vigués, ao ser un elemento crítico para lograr a conservación dos edificios e a súa futura rehabilitación integral.
O coidado e rehabilitación das fachadas, mediante a súa limpeza, restauración ou renovación de carpinterías exteriores, o pintado de paramentos, é unha operación economicamente asumible e que ten un inorme impacto sobre a apreciación dos edificios e a imaxe urbana.

Por outra parte, as actuacións de rehabilitación destes elementos da edificación, supoñen unha aportación importante nas actuais circunstancias para o sostemento do sector da construcción que ve neste tipo de obra unha posibilidade de combatir a grave crise que padece.

Son virtualidades que non ten un programa de decoración de medianeiras que, á hora de gastar os escasos recursos públicos e privados, debería estar nun segundo plano nas prioridades do goberno municipal. Infelizmente en Vigo prima, dende hai moitos anos, un concepto decorativista da cidade, moi presente nas actuacións nos espazos públicos (nos que sobrancea o gusto obsesivo pola maceta) Concepto puramente circunstancial e que non contribúe á mellora permanente e sostible do espazo e imaxe urbana.

Sensibilidade fronte a sensiblería. Arquitectura fronte a artificiosidade. Decoración ou rehabilitación?

26.6.14

O auditorio Mar de Vigo, 9 anos despois

Era outubro de 2005: Vigoblog facía a súa primeira entrada sobre as primeiros pasos do que logo se chamará Auditorio e Pazo de Congresos Mar de Vigo. Logo fixemos moitas máis: analizamos o proxecto, propuxemos alternativas, describimos e denunciamos o escuro proceso de concesión e os incumprimentos sistemáticos das condicións recollidas nos pregos, laiámonos da cativa programación... moitas liñas escritas e sentimos, de verdade, que o tempo nos dese a razón en todo o comentado. A realidade, de feito, superou con creces as nosas piores previsións e hoxe, a mole de Beiramar é un custosísimo morto no medio da nada.

Unha nada aínda maior, pois nestes nove anos, ao abeiro da crise económica, da tremenda xestión do empresariado vigués e das destructivas medidas contidas para a zona no PXOM, vimos desaparecer primeiro o edificio de Casa Mar -primeira víctima do despropósito-, despois Cordelerías, Frigoríficos del Berbés, Pescanova, Frigodis... inormes edificios industriales, na súa maior parte de interese patrimonial, hoxe patrimonio das ratas.

Hoxe, o edificio de César Portela, que debía ser público e é completamente privado no seu uso e xestión, é unha concesión deficitaria á UTE SACYR-Caixanova (?- Gupo Puentes. Unha concesión que costou moitos millóns de euros aos vigueses na merca e compensacións á propiedade (finalmente aos sindicatos), no proceso de concesión, ao incumprírense os termos do prego de condicións repetidamente, e mesmo antonte, ao aportar novamente o Concello 5 millóns de euros de compensación e ampliar a xa esmorecente concesión. Unha concesión que o Concello de Vigo se verá na obriga de volver a equilibrar con aportacións millonarias, tendo en conta que todas as previsións de explotación da parte comercial son un absoluto fracaso e que a actividade do Auditorio-Pazo de Congresos é ridícula. Todos, agás a parte privada -blindada polo contrato de concesión- saimos e sairemos perdendo.

Un Auditorio e Pazo de Congresos que supón e suporá unha carga que nos vai semellar eterna aos cidadáns sen que, a cambio, podamos disfrutar dos seus servizos e das súas actividades (o Concello, por toda compensación, ten dereito ao uso gratuito do Auditorio 30 días ao ano). Por non extendernos máis, remitímonos tamén á lectura das clarificadoras entradas que sobre este tema publica no seu blog o ex-alcalde de Vigo Carlos Príncipe, coñecedor de primeira man de todo o proceso e que decidíu non ter pelos na lingoa ao falar e declarar sobre este tema.

Agora o alcalde pretende realugar os espazos privados instalando alí, con pagamento con cargo ao presuposto municipal correspondente ao prezo do mercado, claro, equipamentos e actividades públicas. Pagaremos por enésima vez polo mesmo, nunha operación que consideramos, polo menos, irregular.

Hoxe, coma se pasasemos casualmente por alí, voltamos a visitar a web do Auditorio. Para convencernos de que, a pesar de todo, polo menos, unha programación de interese e un uso congresual podería compensar o noso desacougo. Pois non: entre xuño e outubro de 2014, oito espectáculos, na súa maior parte de moi discutible calidade cultural, e ningún congreso.
O que comezou con Bob Esponja, continúa na mesma liña, con tendencia descendente. Aínda lembramos as primeiras discusións sobre as grandes óperas que virían e sobre se se poderían realizar sen foxo nin cuncha acústica!

Difícil solución ten este inorme embrollo no que nos meteron Corina Porro e Abel Caballero. As oportunidades de facer un equipamento público de calidade, situado nun contorno razoable e que servise como elemento impulsor da cultura e o turismo en Vigo, perdéronse o mesmo día no que os que estaban obrigados á defensa do público, puxeron por diante dos intereses xerais, os intereses privados de Caixanova e SACYR. Unha vergonzosa  e ruinosa operación (para o pobo de Vigo, non para eles) que requeríu dunha hábil imaxinación contable de oportunos informes externos e de coxunturais firmones internos.

Que pecado cometeriamos os vigueses para merecer isto!... se cadra, o noso maior pecado foi a indiferencia e un esgotado viguismo que como unha cortina de fume para agochar interes particulares amparados na suposta defensa inmanente dun Vigo que non existe, leva décadas prexudicando gravemente á nosa cidade, e que hoxe volve a ter, como renovado adalid á procura de votos inxenuos, a Abel Caballero.

Deus nos colla confesados...


3.6.14

O Centro Galego de Fotografía no Casco Vello de Vigo

O autochamado Centro Galego de Fotografía é o resultado da existencia de excedente do Plan E: máis de 20 millóns de euros administrados, a golpe de ocorrencias e irregularidades, polo bigoberno municipal do BNG -coa connivencia do PSOE vigués e o silencio da Asociación de Veciños do Barrio, que servíu de correa de transmisión-, da mesma maneira que o foi a ruinosa Pinacoteca. Nace, como esta, morto e insostible, destinado a albergar unha parella de seguratas e a ter unha nula incidencia cultural ou social no barrio e na cidade. Estamos nun barrio paradoxalmente hiper-equipado, no que a intervención crítica debera ser a construcción de vivenda pública (coa correspondente política de realoxo e non de expulsión).
A absurda dispersión de coleccións artísticas nun radio de algo máis de un quilómetro no centro urbano (a chamada por alguén Milla de ouro cultural) pon de manifesto a alegría e falta de criterio e prioridades presupostarias. Resulta particularmente ridículo construir dous edificios de equipamentos (que, insisto, deberían ser vivendas), cando o MARCO,  carece de colección pero ten espazo, persoal e orzamento propio, todo moi axeitado para albergar tanto a colección fotográfica como a de pintura, almacenala en condicións idóneas e preparada para a súa consulta e exhibición cunha programación intelixente de mostras temporais.
Resulta ridículo, un despropósito e unha irresponsabilidade presupostaria, construir máis equipamentos culturais nun espazo urbano no que señorean, expropiados polo capital financeiro aos cidadáns aforradores, dous grandes edificios que deben ser devoltos ao pobo que os pagou: os dous centros culturais da antiga Caja de Ahorros Municipal de Vigo, situados en Policarpo Sanz. Máis pronto que tarde, esta reivindicación de municipalización ou acordo cívico para a súa autoxestión,   terá que formar parte do programa dos que queren  devolver a soberanía á cidadanía.
¿A  nosa alternativa? reconvertir en vivendas de promoción pública, para realoxo ou aluguer os edificios da Pinacoteca e do Centro Galego de Fotografía e realizar, de unha vez, un auténtico plan de rexeneración urbana do Casco Vello vigués, máis alá da parcial, desordenada, ilegal (as actuacións no Espazo Público, a rehabilitación do Pazo de Arias Taboada, o aumento de volume do Mercado do Berbés ou as escaleiras da rúa 2ª República, a rehabilitación de edificios na rúa Real para o Rexistro da Propiedade, incumpren flagrantemente o PEPRI Casco Vello) incongruente e derrochadora actuación das administracións públicas.

30.9.13

...o churras y merinas

Leo con atención (me gusta como articulista) a Méndez Ferrín. Pero en este artículo suyo Idioma e riqueza publicado en el Faro de Vigo de hoy, algo importante no es como él dice. No es cierto que idioma y riqueza —la riqueza a la que el artículo hace referencia— vayan de la mano. El crecimiento industrial del País Vasco, Navarra y Cataluña no ocurre por el amplio uso de sus propios idiomas (no estaría mal que así fuese, pero no es); tiene, en todo caso, algo que ver sí con la situación geoeconómica: proximidad a mercados altamente desarrollados. Por poner un ejemplo: Sevilla en su época (viajes a Las Indias) gracias a su situación geoeconómica tuvo su esplendor; aquel comercio declinó y... Sí estoy de acuerdo en que la rotulación de los productos gallegos deberían ir en nuestra lengua también, claro que sí.

23.6.13

«¡la cosa está que arde!»


(por esto me llamaréis incendiaria)

Cuán funesta manía de todo quemarlo. A todo prenderle fuego; de enviar al infierno a todo aquél o aquello que nos contradiga. Quemar, quemar... Ardió Somorra y Gomorra, el cura y el barbero destinan al fuego las lecturas de Alonso Quijano, queman a Juana de Arco; arde Troya, Lisboa y Londres ¡y Roma!, condenados (todos) al fuego eterno, la llama Olímpica, fahrenheit 451; se queman cientos de hectáreas en la Amazonía, en la Alemania nazi y la Holanda nazi y la Bélgica nazi y la Suecia nazi... (¡tantos se abrazaron al nazismo!) no paraban de quemar libros; ardía san Lorenzo e incontables mujeres a la hoguera —brujas las nombraban—. ¡Arder! ¡arder! ¡arder! «¿Me da fuego, por favor?» (ni pa cerillas tiene ya el personal). «No está el horno para bollos». Cuidadito con lo que echáis al fuego.

—Esa sardina ya está.
—Pero... ¡qué bonitos ojos tienes, morena!

(Ya te digo; al puto infierno mando yo a este tío como no me dé esa sardina.)

«¡la cosa está que arde!»

—¿Quemada yo? ¡Ja!

Ustedes lo ardan bien.

17.3.13

No siempre, o casi nunca 'O povo é quem mais ordena'

«Como el canciller germano occidental [Helmut Kohl] había previsto, la Unión Soviética estaba dispuesta a que la convencieran [de la reunificación de las dos Alemanias] por medios económicos. Al principio, Gorbachov intentó que las negociaciones fueran rehenes de un rescate de veinte mil millones de dólares, antes de acabar aceptando ocho mil, junto a dos mil más en concepto de créditos sin intereses. En conjunto, desde 1990 hasta 1994, Bonn transfirió a la Unión Soviética (y más tarde a Rusia) el equivalente a setenta y un mil millones de dólares (además de otros treinta y seis mil destinados a los antiguos Estados comunistas de Europa oriental). Helmut Kohl también aceptó mitigar el miedo de los soviéticos (y de los polacos) al expansionismo alemán, y se comprometió a aceptar, como hemos visto, el carácter permanente de los límites orientales de su país, un compromiso consagrado al año siguiente en un tratado firmado con Polonia.
Una vez conseguidas las mejores condiciones que pudo, Moscú aceptó abandonar la República Democrática Alemana. La Unión Soviética, en una especie de Casablanca en la que ella era Sydney Street y Washinton Humphrey Bogart, sacó el mejor partido que pudo a sus malas cartas y renunció a su diminuto y resentido adlátere germano oriental con las protestas de rigor, pero sin sentirlo apenas realmente. Tenía más sentido desarrollar una relación estratégica con una nueva Alemania amistosa y agradecida que convertirla en enemigo y, desde la perspectiva soviética, una Alemania unificada, firmemente sujeta —y contenida— por el abrazo occidental, no era un resultado tan negativo.»

Tony Judt, Postguerra, una historia de Europa desde 1945, Taurus, Madrid, 2010, 4ª ed. pág 920

12.4.12

Récord de solo de guitarra en el MARCO (incomparable de tonterías)

Después de esta genialidad, tranquilidad: pronto el récord de la empanada. Lo del arte en el MARCO queda para la próxima década. (El sr. Antelo está haciendo la maleta; eso sí, con calma.)

26.10.11

«El monstruo» (Xa foi, Mariquiña, non chores)

«El monstruo», así llegó a llarmarle al complejo del monte Gaiás estos días el mismísimo conselleiro de Cultura y, además, le reprochó al gobierno anterior de la Xunta el que no lo hubiese parado. Éste, de Cultura, debería acordarse de que lo es por el PP, el mismo partido que impuso la monstruosa edificación. En fin; seguiremos soportando con indiferencia milenaria las palabras vacías de tantos y tantos de nuestros representantes. Nació este proyecto de una decisión del último gobernante franquista en activo: Manuel Fraga Iribarne, siendo éste presidente de la Xunta de Galicia. «Xa foi, Mariquiña, non chores.»

En aquellos tiempos en que durante decenios se fue erigiendo la que hoy es la catedral compostelana, seguro que también debió de producir asombro, y rabia, ver cómo se gastaban fastuosas cantidades de dinero a mayor gloria de dios a costa de las hambrunas del campesinado. ¡Los diezmos! Mejor, pasar página. Unos pocos decenios más y Gaiás tendrá como hermana a la catedral. Sí, así, lo veo venir. ¿Para qué sirve la catedral? para algo tan inmaterial como lo será el gran alpendre del Gaiás. Este gran alpendre será pronto considerado como la imagen de esta época en la que los mercados dirigen los destinos de la humanidad en detrimento de la apocada, y apenas sin voz, clase política. ¡Tiempos, estos! El Gaiás como ágora de una época falta de proyecto social que unifique y dé sentido a un caminar acompasado y solidario, un gran alpendre que cobijará el gran despiste en el que se mueven las sociedades contemporáneas faltas de proyectos ilusionantes. Si se nos define como sociedades líquidas, qué mejor que estas sinuosas techumbres para deslizarnos sobre la época: sobre ellas, si luce el sol; bajo las mismas, en días de aguas mil. El no continuar las obras de este gran alpendre tampoco es para rasgarnos las vestiduras; ¿recuerdan? también Notre Dame de París sigue con parte de sus torres inacabadas, y los visitantes siguen afluyendo a millares, ¿a qué acuden allí? a lo mismo que acudiremos, cada vez en mayores cantidades, a visitar este enorme y bello alpendre, nacido de un sueño megalómano que ignoró necesidades más perentorias ¡igualito que hace seis o siete siglos! cuando otro megalómano sueño (divino) erigía la catedral de Santiago de Compostela, acudiremos allí a fotografiarnos para luego contar a los amigos y familia que «hemos ido de vacaciones, y nos los pasamos pipa». ¿A qué se va a Pompeya? Pues, eso.

Buena parte (por no decir todas) de las grandes construcciones que nos legó el pasado y a las cuales acudimos turísticamente, tienen, en su origen, la misma futilidad que la que ahora aqueja al monte Gaiás. Nada refleja con mayor sensibilidad el espíritu de una época que aquellos costosísimos monumentos erigidos para contener la nada más apabullante. Sí, acudiremos a millares a pasear nuestro aburrimiento bajo o sobre el gran alpendre del Gaiás, y nada recordaremos de este —como de aquél de la catedral— despilfarro monumental.

Lo monstruoso, si señor, tiene sus adeptos ¡y por millares! (se les llama turistas, y dejan mucha pasta; tanta que hasta hay consellerías y ministererios del ramo). El conselleiro del ramo, desatinando no se da cuenta de que la razón le llueve de la mismísima sinrazón. Los tiempos dejan sus huellas y éstas nos atraen más por viejas que por huellas.

«Xa foi, Mariquiña, non chores.»

25.10.11

Un país con 319.000 habitantes



Después de la catástrofe financiera que ha sufrido, Islandia —un país con tantos habitantes como tiene, poco más o menos, Vigo— levanta su palacio de la ópera con cuatro auditorios: para 1.800, 750, 450 y 195 localidades. Vigo e Islandia sólo comparten número de habitantes, ¡que pena!

9.10.11

Obras de George Crum y Luciano Berio en el Museo do Mar

Músicos del TAC interpretando, hoy, VOX BALAENAE

Atardecer glorioso en el Museo do Mar. ¡Más de cien espectadores! Ya lo decía mi abuela (todas las abuelas han dicho algo importante) «Las cosas bien hechas bien parecen».

Vengo de un concierto ¡bravísimo! del Taller Atlántico Contemporáneo (TAC) que, bajo la dirección de Diego García Rodríguez, ha ejecutado dos bellísimas piezas de música contemporánea en el Museo do Mar (Alcabre) dentro del ciclo Espazos sonoros. Obras:

VOX BALAENAE [A voz das baleas] de George Crub (1929)

FOLK SONGS [Cancións populares] de Luciano Berio (1925-2003).


Enrique X. Macías

Durante el concierto recordé a Enrique X. Macías (Vigo 1958-1995). Él, a finales de los años 70 del pasado siglo, nos puso a algunas y algunos (pocos éramos) en la senda de estos dos compositores citados; también en la de los Nono, Berio, Stockhausen, Cage, Peixinho... Qué años, aquellos. Enrique, este anocher, hubiese disfrutado en Alcabre. Mi recuerdo a su persona y obra.

Al salir del concierto, con el olor a mar y a tierra en el aire, me sentía como si estuviese saliendo del mismísimo Covent Garden. Reconozco que, a veces, aquí, en esta maldita ciudad, ocurren cosas maravillosas. Gracias, a quien proceda. (Eso sí, me llamó poderosamente la atención: entre los más de cien asistentes no vi ni una sola cara conocida, ni rostro alguno del mundo de la cultura oficial ¡!)

¡BRAVO! ¡BRAVO!

14.9.11

De marcos incomparables y otros objetos

Foto: © J.Albertos


Predicando en el desierto (¿para distraer a los alacranes?). Para distraerlos.

El MARCO incrementa notoriamente sus visitantes. La flamante Pinacoteca cierra sus puertas a los pocos meses de ser inaugurada; y el arte que en ésta se nos mostraba es arrumbado en los almacenes del MARCO. Y los muchos visitantes del MARCO —atraídos por la azulada globería— ¿qué opinan del cierre de la Pinacoteca? Bueno. Es que los disfruntantes del gigantesco cumple que ofrece el MARCO nada tienen qué ver con el arte, lo suyo es la infantil sensación de flotar entre nubes de plástico (¿añorarán aquella época en que un día a la semana los Almacenes Alfredo Romero, en el centro de esa misma calle, nos obsequiaba con globos? ¡ay, dios!). Y —para que todo concuerde— el director del MARCO, hoy en la prensa local, nos señala cinco puntos que hacen que no sólo el museo es un edificio; y tan lleno de razón se siente éste —¿arropado por el reciente incremento de visitantes?— que va, y se olvida de añadir un puntito importante: Sr. Antelo, un museo es un edificio que alberga ¡y muestra! una colección de arte, ¿dónde está esa colección?

Y, puestos a señalar ¿por qué no se edita el catálogo de la espléndida exposición de Virxilio Vieitez? ¿por qué esta exposición no viajó a las salas de la Fundación Telefónica? El 'museo' tiene que mostrar y documentar. ¡Boh! si las cosas van tan disparatadas, además del hotel del Anexo, ¿por qué no instalan más camas en las salas, previa retirada de los globitos, y así tendremos un hotel de MARCO incomparable; eso sí, reduciendo la tarifa un poquito (la crisis aprieta)? Dormir en el MARCO incomparable tal vez sea una experiencia ¿artística? soñolienta digna de ser mostrada. Seguro.

La política cultural de nuestra ciudad navega al pairo. Y tod@s contet@s. Felices sueños.

13.9.11

¿Dónde la cultura cinematográfica viguesa?

(Declaro, no vaya a ser, que desconozco a quién o quienes puedan ser los propietarios de los Multicines Norte.)



Me quedo perpleja ante nuestra falta de cultura cinematográfica. Ayer tarde fui con una amiga a ver Cirkus Columbia, a la única sala que en esta ciudad, desde hace pocas semanas, proyecta filmes en V.O.S.E.

Función de media tarde: ¡sólo dos espectadoras! Nuestra falta (colectiva) de interés es penosa. Se nos llena la boca, durante las conversaciones de terraza de lo mucho que decimos saber de cine, de lo mucho que sabemos de todo o casi todo, ¿y no hay entre las casi 300.000 personas censadas en esta ciudad un puñadito de dos o tres docenas de cinéfilas que disfruten de la V.O.S.E.? No me digan que, aun siendo lunes por la tarde, no hay entre esta ciudadanía gentes desocupadas con ansia de cultura un poquito jugosa ¿dónde, todas esas personas que trabajan jornada continuada, o en qué emplean su tiempo de ocio? Para llorar.

Sociedad patética, la olívica esta.

Mis felicitaciones y agradecimiento a quién o quiénes ostenten la titularidad de Multicines Norte.

Se prejubila el joven José Luis Pego (director de NCG) y ¡¡¡continúa!!! el rancio Julio F. Gayoso. Esta ciudad pierde el norte cada día que sale el sol, o que llueve.

24.8.11

Ya tenemos en Vigo cine en V.O.S.E.


Multicines Norte nos ofrece una sala de cine en versión original. A ver si entre tod@s conseguimos que la ciudad se eleve un poquito. Ánimo.

Actualmente están poniendo Inside job (2010). Muy recomendable.


6.7.11

«a la larga lo que cuenta es cómo se cuenta»

señala, hoy en su artículo Vila-Matas.


Y ahí nos queda todo ese hacer, reverberando, de Cy Twombly. Este artista estadounidense, residente en Italia desde la década de los sesenta del pasado siglo XX, falleció ayer en Roma a los 83 años de edad.

El artista que del nuevo mundo viró su mirada al mundo de la antigüedad; se instaló en él, lo leyó, lo habitó y lo reescribió con unos lápices y brochas —que no pinceles— activados por gestos perezosos y dubitativos; manieras de empuñar dichas herramientas —se podría, también, apuntar— tartamudeantes. Cómo, si no, afrontar el hacer arte en la segunda mitad del sangriento siglo XX, falsamente clausurado (las soluciones violentas en todos los periódicos aparecen cada día, y la crisis una, sino la más contundente, de esas soluciones es).

Cy Twombly deja intensa constancia en su obra de esa amargura que nos invade al constatar lo poco que hemos aprovechado, a lo largo de los siglos, el paso y el poso que tras de sí nos han legado, entre otros, Dante, Virgilio, la Batalla de Lepanto... Quizá, muy pocos como este culto artista han sabido contarnos de qué manera deberíamos revisitar a nuestros clásicos. Tanta es su relevancia (aunque no para el gran público, ¿y por qué habría de serlo?) que ha sido el primer artista, del que en vida el museo del Prado ha presentado una exposición de su obra; y qué curioso, la obra allí presentada trataba de la vigencia de la violencia ancestral: reinterpretaba, con gesto cansino, La batalla de Lepanto. Y digo lo de cansino, porque hasta cúando, cuántas veces aún tendremos que decir ya basta de fría racionalidad occidental. De la crisis actual del viejo mundo, releyendo a los clásicos, Cy Twombly nos presenta en toda su obra sus gérmenes: el olvido. Delante de esos cuadros repintados, reescritos... acometidos con gestos licuados, como llorando, no podemos contener la emoción que nos produce el volver a reencontrar la luz que de la obra de un Dante, un Virgilio...

El que olvida... desorientado camina.

Comenta en su feisbuc el MARCO que a Moby le ha gustado la globería azulosa que invade sus estancias. Encarcelada está nuestra sensibilidad ante tanta estupidez.

A la larga lo que cuenta es cómo se cuenta. De momento ni el MARCO ni el CGAC nos atraen. Y, no mientan: no sólo de presupuesto económico se trata. ¡Si al menos tartamudearan...!

23.6.11

Reixa retrocede (en el tiempo)...

...y el CGAC y su director, en el interés que despierta en el público las muestras que nos ofrecen. ¿Cuántas personas del mundo del arte había en esta inauguración? Cierto, no es el número de visitantes lo que define los aciertos de un centro de arte contemporáneo; pero ni tanto ni tan poco.

Esta muestra sobre el hacer de Antón Reixa no deja de tener un enorme parecido con la web de cualquier televisión; bastaría con pulsar "programas a la carta" y todo mucho más baratito. Porque, obra, lo que se dice obra, distinguidos Antón Reixa y Miguel von Hafe, no la hay.

Nos interesa el poeta de Rompente y el lider de Os Resentidos.

Distinguido público, pasen. Pasen por el CGAC, y miren.

29.3.11

Quen dixo que non había programación no Auditorio?

 As malas lingoas de sempre andaban a dicir que moito Auditorio Mar de Vigo e ninguén sabía que ían programar. Pois trabucábanse: para tódolos amantes da música con maiúsculas, informámoslle que Bob Esponja actuará o 8 de maio no magno edificio recén inaugurado. O resto da programación poden consultala na flamante web do Palacio de Congresos de Vigo.
Tamén poden asomarse, dende dentro, ao mellor que ten o edificio segundo a maior parte dos encuestados: o mar (si, xa sei que xa estaba aí antes... pero ¿que me din do privilexio de vé-lo a través dunha fiestra construída por Por_tela?)
E que nos queixamos de vicio! Que se queixen os de Avilés, que acaban de inaugurar o Centro Niemeyer cun concerto de Woody Allen, e os moi aburridos xa saben a programación dos próximos meses: exposicións, cine, música, teatro e danza... e caralladas polo estilo! Non ten moito máis aquel non sabelo?

16.3.11

Vigo Madrid: cruz y cara



En Madrid con los viejos edificios —Matadero—, saneándolos, los convierten en centros culturales. En vigo los derribamos —Casa Mar—, incluso con nocturnidad. Nos sobra tanto dinero que...

Derribaremos la Panificadora, o se caerá de puro abandono.

Señoras y señores candidat@s a la alcaldía olívica ¿qué planes tienen para la Panificadora?

26.7.10


Méndez Núñez observa atentamente todo ese revolotear de figuras sacadas del mar de los sueños de Xosé Guillermo (ya ausente). Los seres marinos vuelan sobre nuestras cabezas ante la atenta mirada del almirante; diríase que en silencio los ordena y paraliza. El mundo al revés tiene aquí su escenario.
Gracias, Fundación Nautilus.

(Es de lamentar —pero ¿de qué otro modo se podría ofrecer este festivo divertimento?— el que los viejos árboles soporten la tensión de tanto cableado).

11.6.10

Por que non á Pinacoteca no Casco Vello

Discordo coas actuacións que se están a facer en relación coa Pinacoteca e outros equipamentos culturais de carácter xeral no Casco Vello. Non só porque penso que detrais hai un pelotazo inmobiliario, como vimos informando en Vigoblog, senon tamén porque é unha actuación que carece da máis mínima reflexión sobre a política cultural na cidade e resposta, unicamente, a xustificar os fondos provintes do Plan-E que, coma se fose unha lotería, tocáronlle ao BNG no reparto do bi-goberno... e de paso, tirar un suposto rédito eleitoral dunha inauguración previa ás eleccións municipais de maio de 2011. En resumo, o meu disacordo baséase no seguinte:

1. Os recursos públicos son limitados e deben ser utilizadas de acordo cos criterios de prioridade e eficiencia. Isto significa que o seu uso debe respostar a unha planificación rigorosa e motivada. Neste caso, implica un investimento inicial de 1,8 millóns de euros (merca) máis outros 3 millóns (rehabilitación), ao que deben ser engadidos os elevados custos anuais de xestión e mantemento, que lastrarán, aínda máis, o gasto corrente do Concello de Vigo e impedirán atender axeitadamente a outras necesidades d emaior prioridade;

2. A escusa expresa da construcción da Pinacoteca é a de amosar de xeito permanente parte da colección do Museo de Castrelos. Esta está formada basicamente nos fondos doados Policarpo Sanz (revalorizados dende que hai uns anos se fixo unha catalogación inicial), con obras clásicas e o fondo contemporáneo, con obras de artistas galegos da segunda metade do século XX. Estes fondos están actualmente estibados nos almacéns, perfectamente equipado para tal uso, do Marco. A urxencia da súa exposición completa e permanente, parte dunha concepción incoherente e burda sobre o papel dos almacéns (fondo de reserva) en institucións museísticas, concepción que descoñece que os almacéns dos museos non son lugares onde as pinturas quedan momificadas e agochadas ao seu disfrute público, senon departamentos con vida real do Museo, que deben ser mostrados correctamente, especialmente a través dunha política intelixente de exposicións temporais.
En todo caso, eu creo que a os fondos de Policarpo Sanz deben permanecer axeitadamente expostos -mesmo totalmente- no Museo de Castrelos, mentres que o fondo contemporáneo debería pasar a conformar a colección permanente -que calquera museo que se prece debería ter- do MARCO.
Para a localización en Castrelos (un punto de referencia museística viguesa, moi abandonado, pero localizado nunha situación enmellorable) habería que abordar un novo proxecto para ampliar as instalacións do Pazo Quiñones de León. Por exemplo, construíndo unhas novas e amplas instalacións soterradas baixo o prado existente, a unha cota superior do xardín francés no remate do mesmo, tralos restos da solaina do Pazo de Concepción Arenal. Poderíase encaixar así tanto o importante acervo arqueolóxico como o pictórico. Permitiría asi mesmo dotar ao Museo de equipamentos esenciais tamén como unha sala de exposicións temporais e outros servizos para o público (tendas, café ...). Para esta finalidad, estamos seguros, abondarían os cinco millóns gastados en destrozar toda unha couzada no Casco Vello, xustamente nun dos seus lugares con maiores valores coas súa pintoresca paisaxe urbana tradicional.
Para dar unha idea da proposta de Castrelos, pódese tomar como como referencia o Museo de Serralves no Porto, que alberga o edificio modernista, o fermosísimo edificio deseñado por Álvaro Siza, os xardíns históricos e o parque da Quinta do Mata Sete;

3. O PEPRI do Casco Vello recoñece a sobresaturación na área do barrio histórico de equipamentos para servizos xerais (como a Pinacoteca ou o Centro de fotografía previsto en Chao), afirmando que os recursos públicos deben ser utilizados na dotación de equipamentos de ámbito e funcionalidade de área local (escolas, centros cívicos e sociais...);

4. Se o Casco Vello está saturado, no Ensanche da cidade, nun radio de 500 metros da Porta do Sol, existen os seguintes espazos culturais (non contando cos existentes só no ámbito da zona histórica), con varias salas de exposicións de grande porte, con persoal, equipamento e servizos, mesmo algúns coas súa propias coleccións en exposición permanente:

- Casa das Artes e Museo Fundación Laxeiro
- Fundación Caixa Galicia
- Fundación Barrié
- Centro Cultural Caixanova
- Centro Social Caixanova
- MARCO

É inaceptable que nestas condicións, e coas limitacións de recursos públicos actual, se constrúa unha Pinacoteca na rúa Abeleira Menendez e un Centro de Fotografía na Praza de Chao. Ademais, sen existir un Plan municipal de Museos, que coa súa memoria e estudo económico-financeiro, permita tomar decisións para o futuro. Este plan, que din ter desenvolvido, pero ninguén sabe nin quen nin onde está para ser consultado, debe ser o produto dunha ampla e rigosorsa consulta nos sectores profesionais, da cultura e da sociedade viguesa e contar cun amplo consenso. Máis se aínda por riba, se pretende cambiar substancialmente unha institución como o Museo Municipal, que precisa grandes cambios, pero nun contexto de racionalidade.