IX ÉPOCA
Amosando publicacións coa etiqueta Eleccións. Amosar todas as publicacións
Amosando publicacións coa etiqueta Eleccións. Amosar todas as publicacións

9.3.17

10 razóns polas que Abel Caballero non vai gañar as próximas eleccións municipais

Como todo o mundo vai decatándose, Abel Caballero non ganará as próximas eleccións municipais e estas son as 10 razóns que motivan ese resultado


1. Caballero ten unha forma antiga de gobernar. Todo xira arredor da súa persoa, non forma equipo e pasan os anos e segue rodeado dos mesmo fieis que practican unha obediencia acrítica. El é o ideólogo, gobernante e portavoz, monopolizando a imaxe e a comunicación. Vai en contra dos tempos de cooperación, liderados compartidos e formación de equipos.

2. A súa presenza enfermiza nos medios de comunicación é a maneira que ten de relacionarse coa sociedade. Para conseguir un trato preferente establece convenios de colaboración que na maioría dos casos son imprescindibles para a supervivencia de periódicos e emisoras. Impide así o desenvolvemento de medios de información veraces que sirvan á sociedade á que se dirixen.
3.Practica un populismo conservador e escasamente democrático simplificando a política mediante

  • a presentación dun enemigo exterior (a Xunta, antes tamén a Deputación, Zona Franca, antes tamén o Porto) como causante dos males da cidade.
  • A concentración de toda actividade nun líder único que establece o contacto directo coa sociedade (os programas tipo Aló Presidente se multiplican) .
  • O encabezamento de mobilizacións seleccionadas e situadas sempre cerca das convocatorias electorais. Son actos aillados que reforzan a súa imaxe.
  • A presenza en todas actividades da cidade donde a súa condición de alcalde vese transformada nunha continua campaña electoral . E todo isto ofrecendo unha imaxe de sacrificio da súa vida pola cidade.

4. Contribúe ao deterioro democrático impulsando un partido ancorado nas institucións con un sistema de recompensas en cargos e salarios para manter a fidelidade dos militantes. Trata de homologarse aos lideres históricos que manteñen unha gran influencia a base de esquivar o funcionamento democrático. Asi apoia a defenestración de Sanchez e cando participa en decisión democráticas, vese nenguneado polas bases (no caso do seu candidato Méndez Romeu e, posiblemente, o mesmo lle pasará con Susana Diaz.) Ignora a unha chea de socialistas que hai tempo cansaron de lle rir os seus chistes xurásicos.

5. Non ten un proxecto de cidade de futuro. O seu urbanismo non existe. Emprega o mesmo un PXOM mal elaborado que unha lei de excepción “ “ad hoc”. Limítase a “conservar” a vella cidade a traveso das humanizacións e engade algunhas “imitacións” como a cidade vertical. O seu modelo de cidade ven converxendo co do PP: ambos ven unha cidade adicada a servizos turísticos. Non hai resposta á previsible crise da industria que cada día avisa da súa presenza.


6. Vigo está quedando fora dos movementos de transformación política que están acontecendo en multitude de cidades. Non participa nas redes que están conformando unha nova institucionalidade deixando atrás as vellas (deputacións, federacións ). Mentras outros equipos de goberno eficaces practican un goberno multinivel conscientes que o localismo é un atraso, Caballero segue encerrado nunha confrontación con réditos electorais dubidosos. Tampouco mostra interese pola recuperación de servizos básicos privatizados que ven acontecendo en toda Europa.


7. Vigo vive no atraso. Os problemas do século XXI non existen para Caballero. A cidade non encara problemas como a degradación medioambiental, o problema de un transporte sostible ou o cambio climático. Herdeiro do peor das políticas dos 80s, a cidade mata a canonazos problemas como a depuración con instalacións megalómanas que aumentan a vulnerabilidade da cidade.


8. A educación para Caballero redúcese a unha foto cos bolseiros que van aprender inglés e co mantemento de -outro servizo privatizado – escolas infantís. Sen embargo, non hai iniciativas para diminuír a fenda dixital, un serio obstáculo para a mobilidade no emprego e para a participación democrática. O mundo dixital non existe na cidade de Caballero que encerrado na súa maioría absoluta, ignora os novos mecanismos de empoderamento dos cidadáns.
9. O poder xustifica os medios. Esta é a máxima que preside o goberno de Caballero no terreo ideolóxico. Nen un impulso ao laicismo que demanda a diversidade da cidade. Segue comprometendo á Alcaldía de todos en actividades e crenzas de algúns. As procesións e símbolos son xustificadas con argumentos dos partidos conservadores.


10 Por último, os datos electorais indican que nas dúas últimas eleccións,Caballero quedou relegado á terceira posición na cidade. O ritmo de desaparición do bipartidismo acelérase. Sen dubida, está é a última maioría de Caballero. 

 

18.12.15

Vigoblog vota En Marea-Podemos

Hai que mollarse.

Así comezamos a última reunión plenaria da redacción de Vigoblog.

Hai que mollarse porque a situación é de emerxencia.
Se se perde esta oportunidade, se se pecha esta ventá aberta  cos ventos do 15-M, e suxeitada no tempo con forza por un fato de xoves valentes que foron quen de transformar o  devalo dunha esquerda autocompracente, nunha pleamar de esperanza; se se perde este 20D sen unha presencia masiva no parlamento español dos indignados, felizmente organizados, varias xeracións -a nosa propia- estarán condeadas a sofrer un liberalismo sen piedade, sen dereitos, cruel cos débiles e xeneroso coas corruptas élites económicas e políticas.

Por isto, porque temos que construír un escenario no que sexa posible o medre do movemento popular contra o ultraliberalismo e o protofascismo con pel de año; un escenario no que as distintas forzas democráticas poidan confrontarse en igoaldade, sen represión, cun pobo que aprenda a superar o medo e defender os seus lexítimos intereses; porque non podemos esperar a que a xente sofra e tire definitivamente a toalla nun sálvese quen poida; porque sabemos que as persoas que compoñen as candidaturas de En Marea-Podemos si poden representarnos; porque hai un programa cargado de compromisos, de garantías fronte á mera promesa electoral... por estas e moitas outras cousas que sitúan os planteamentos críticos de Vigoblog na mesma liña que esta candidatura, decidimos votar unanimemente a En Marea-Podemos e promover publicamente este voto.

Despois do 20D quedarán moitas tarefas por facer e casi todas elas dependerán do noso grao de implicación no novo escenario, da xenerosidade e da intelixencia na nosa acción, na ruptura coas vellas inercias autompracentes dunha esquerda que parece desperezarse deses anos nos que non soubo como saír dos seus cuarteles de inverno, esperando permanentemente a Godot.

Tocará, despois, seguir construíndo democracia directa, formación política honesta, pedagoxía social baixando ao terreo de xogo do cotián das necesidades reais das persoas...


Votaremos En Marea-Podemos e animámosvos a todos e todas a lograr que o 20D consigamos unha victoria histórica.

Xogámonos moito, como nunca dende a morte do dictador.

Logo vémonos nas prazas, nos blogs, na crítica, na opinión honesta, no apoio e control a aqueles e aquelas aos que o domingo encargaremos o traballo de levar a voz e a forza "dos de abaixo" ao Parlamento...

Saúde!

A redacción de Vigoblog:
Marcos Andión, Raquel López, Lorenzo Pardavila, Ana Pinténs, Pablo Eifonso e Tiago Louro.

@enmarea
@ahorapodemos
#remontada

11.11.14

Pasmados


13.10.14

Sobre mareas, coalicións e asambleas.


Estamos nunha desas etapas en que semella cumprirse o principio de que "o vello non sirve e o novo non acaba de chegar". Son tempos fluídos donde están a piques de pasar moitas cousas pero non acabamos de ver o xeito de empuxar cara adiante.
Na nosa cidade grupos de persoas de diferentes procedencias tratan de por en pé o instrumento que permita participar na política local coa vista posta nun funcionamento transparente, sen corrupcións e aberto. Sen embargo, o punto de partida é unha cidade desmovilizada, sen movementos sociais independentes e cunha grande cantidade de asociacións e grupos presos na rede clientelar do goberno do concello ou da deputación ou mesmo dos grupos na oposición. 
Asi as asambleas cidadás abertas do BNG contan coa participación das súas correas de transmisión (o sindicato, o movemento veciñal,..) polo que, lonxe de ter un efecto multiplicador, aparece como unha manobra publicitaria do mesmo estilo das plataformas sectoriais que veñen marcadas por fronteiras ideolóxicas tan estreitas que duplican as estructuras partidarias.
Por outro lado, e animados por exemplos de outras cidades, aparecen duas iniciativas que copian o resultado organizativo sen ter feito o proceso de mobilización previo. A Marea de Vigo e , en menor medida, Gañemos Vigo, tratan de por en pe unha candidatura que incorpora algunhas características dos exemplos alleos (asambleas abertas, primarias(?)) pero que parten dun acordo de grupos que non renuncian a dotar de programa a ditas candidaturas. 
 Chama a atención a debilidade das críticas ao goberno local -as escaleiras mecánicas é o gran erro- e tamén a falla de debate e mobilización. A cidade debería estar atravesada de actos donde se explicaran as experiencias alleas, donde se debatira sobre alternativas sectoriais (urbanismo, medio ambiente, cultura, débeda, etc) e a partir de aí, ir construindo o programa que aglutinara a esa maioría que agarda unha referencia que apoiar.
Produce desánimo ver como a Marea de Vigo proponse recoller 3000 firmas de apoio como test para comprobar a súa viabilidad. Con tres mil votos non se acada nin un concelleiro. Un movemento que pretenda ser de verdade transformador debe aspirar a lograr unha maioria e  se non  se cristaliza nestas próximas eleccións xa será para as seguintes.

21.10.12

todo quisque votando!


19.10.12

Carta aberta de Julián Hernández a Núñez Feijóo

Carta abierta a D. Alberto Núñez Feijóo, presidente de la Xunta de Galicia

Señor presidente:

No sabe cuánto lamento que esta carta coincida con unas elecciones autonómicas en Galicia: cabe la posibilidad de que usted entienda esto como una toma de posición o una llamada a un voto determinado. Nada más lejos de mi mente; y espero que así lo entienda, señor presidente, incluso aunque yo me incline, en público o en privado, por una opción concreta. Debo reconocer, sin embargo, que el motivo de esta carta procede de unas declaraciones suyas en un acto electoral en las que apuntaba a “esos nacionalistas que tocan el piano”. Me propongo no citar siglas en ningún momento, pero obviamente se refería usted a Xosé Manuel Beiras, aunque el alcance de sus palabras va más allá de su legítimo interés por captar votantes para su candidatura: usted, señor presidente, considera que el hecho de tocar el piano descalifica a cualquiera, en este caso a su enemigo político. Y, si no es así, usted está convencido de que hay gente que puede tocar el piano y otra que no debería hacerlo. No me diga, señor presidente, que sus declaraciones han sido mal interpretadas: las palabras quieren decir lo que quieren decir. Si recurre usted, señor presidente, a este manido argumento, le aconsejo no seguir leyendo. Yo, por mi parte, seguiré escribiendo porque considero que debo hacerlo.

Es posible, señor presidente, que usted haya oído campanas y no sepa dónde. Es cierto que el piano, tal y como lo conocemos hoy, es un instrumento que coincide con el auge de la burguesía, como factor clave en el correspondiente del capitalismo, en y desde el siglo XVIII. Por ello es posible también, señor presidente, que usted lo asocie a esa clase social. Pero eso, señor presidente, no le autoriza a descalificar al pobre trasto y a todos aquellos que se empeñan, en un afán que usted calificaría como de pequeñoburgués, por dominar si acaso alguna de sus infinitas posibilidades musicales.

Mire, señor presidente, la música no es precisamente la niña bonita dentro de los intereses culturales no sólo de Galicia, sino de toda España. Y ahora usted introduce la palabra «pianista» como descalificación en sus discursos. Debe usted saber, señor presidente, que el gremio de los músicos es muy dado al chiste interno, y que su ocurrencia podría hacernos tanta gracia como llamar a alguien «viola», «guitarrista», «acordeonista» o «batería» (por no decir «cantante» en el sentido peyorativo de uso común en Galicia) si no fuera por el contexto en el que se pronuncia el calificativo. Pero, como le decía al principio, sus palabras van más allá. Se acaba de desmantelar el bachillerato artístico desde el gobierno central, los dineros públicos destinados a conservatorios y escuelas de música se han esfumado y la titulación superior va a perder su equiparación a la titulación universitaria, algo que costó mucho esfuerzo conseguir en su momento. Evidentemente, usted no es culpable de todo esto, señor presidente, y no es mi intención cargar la responsabilidad del desastre a un determinado partido político aunque usted pertenezca al que parece empeñado en sumir a España en la sordera. Y considero, señor presidente, que no es justo cargar contra el partido porque me consta que hay amantes de la música que votan por él. Piense en ellos la próxima vez: la demagogia no es buena consejera en casos como el que nos ocupa.

Y piense también, señor presidente, en toda esa gente que se pasa años, muchos, aprendiendo a tocar un instrumento tan difícil. Son una realidad y un futuro que usted, señor presidente, se empeña en negar, en negarnos, en negárselo. ¿Son acaso ‘señoritos’ pequeñoburgueses? Pues no, señor presidente. Recuerde, si tiene a bien, aquella famosa foto en la que usted aparecía apagando un terrible incendio. Todos reconocimos de corazón su esfuerzo, señor presidente; ahora reconozca usted el de los músicos que las administraciones están dejando en la cuneta. Y justo cuando en Suiza (un país que usted, señor presidente, seguramente admirará) se incluye la enseñanza de la música en la constitución.

No puedo por menos, señor presidente, relacionar sus palabras sobre pianistas con la película Los que tocan el piano (Javier Aguirre, 1968), protagonizada por Toni Leblanc, José Bódalo, Concha Velasco y otros grandes del cine español. Supongo que usted la ha visto pero, al ser esto una carta abierta, debo recordar a los más jóvenes que los “pianistas” en cuestión eran ladrones a los que se tomaban las huellas dactilares en comisaría. Es así que cualquier pianista tiene una habilidad manual cercana a la prestidigitación, pero las horas de estudio le impiden dedicarse al robo de carteras. Por el contrario, la música en España sufre en silencio de corchea con calderón -permítame por una vez la jerga musical, señor presidente- la desaparición de toda inversión administrativa (sospecho que usted sospecha, señor presidente, que la cultura es una inversión) en favor de carteras de inversión privadas que, cuando resultan improductivas, o sencillamente fraudulentas, reclaman al estado lo perdido en un mal día. Visto así, quizá deberían ser otros “los que toquen el piano” y no los músicos.

Puede que a usted, señor presidente, le llame la atención que esta carta esté escrita en español (o en castellano, como prefiera), pero conviene, por una vez, que así sea para no confundir ni manipular, en plena campaña electoral, esta defensa de la música y de su importancia indudable. En todo caso, sus palabras sobre aquellos que tocan el piano trascienden el ámbito gallego y retratan toda una manera de pensar que, muy probablemente, se haya expresado a través de un lapsus linguae que estoy dispuesto a perdonarle, tal y como espero que usted me perdone una última osadía: la de traducir, especialmente para usted, unas líneas de William Shakespeare. En el primer acto de El mercader de Venecia (obra que, con toda seguridad, figura entre sus lecturas de cabecera), Lorenzo pronuncia estas palabras:

El hombre que no lleva la música en sí,
o no se conmueve con la armonía de los sonidos,
está programado para la traición,
el subterfugio y el expolio.
Su espíritu se mueve en la oscuridad de la noche
y sus anhelos son más oscuros que el Erebo.
Jamás confíes en alguien semejante. Entrégate a la música.

Conocedor como es usted, señor presidente, del viejo adagio italiano “traduttore, traditore”, espero que sepa apreciar la adaptación a nuestros tiempos del texto. De todas formas creo que, en ningún caso, traiciona en demasía lo que el viejo William quería decir. Ah, por cierto, Erebo es, a veces, sinónimo de Averno: en realidad es ese espacio sin tiempo y ese tiempo sin espacio que hay entre la vida y la muerte en la mitología clásica. Perdóneme que se lo recuerde, señor presidente (sé de sobra que usted lo sabe), pero una vez más el carácter de una carta abierta me obliga.

Considéreme su amigo y seguro servidor.

Julián Hernández, músico. En Cambre, octubre de 2012.

[R]

16.10.12

Votaré en contra del PP, es lo único que me mueve ha hacerlo

No. Yo sí voy a votar este domingo. Me horroriza que pueda ganar el PP. No me gusta el PSOE, pero deseo que pierda el PP; fácil, no tengo otro camino: votaré PSOE; paso de explicarme ya que no hago campaña para nadie.

8.10.12

Obxectivo: botar a Feijoo?

É botar a Feijoo o programa que temos que votar o próximo 21?  Desde logo que atendendo a un primeiro impulso parece unha medida de hixiene desfacerse do PP en todos cantos gobernos se poida. O que pasa é que  a estas alturas non chega con unha reacción sinxela. Conviría pensar e ir máis aló. Existe algún programa que nos garanta unha forma distinta de facer política sen corrupción e con respecto á democracia? Hai candidaturas que polas súas biografías respalden esta forma de actuar? Hai ideas para enfrontarse aos ataques contra as conquistas sociais? Coñecemos as respostas do PSOE e do BNG e tamén coñecemos aos seus candidatos. En realidade só nos ofrecen o programa mínimo: botar a Feijoo para logo enfrontarse  con Rajoy mentras se fan catro apaños ( unhas beirarrúas, un plan eólico, unha lei de normalización) para ir tirando. Dos recen chegados (perdón pola ironía) AGE coñecemos algunhas biografías e 34 propostas (por qué 34?) . As primeiras  non son das que non nos arrastran ás urnas e as segundas son francamente boas. Poida que teñamos programa pero non organización e menos aún movemento social que o soporte. (Non sei se será isto o que chaman idealismo, ou sexa ter moitas ideas.)
Volvemos tapar o nariz e votamos o programa mínimo en calquera versión ou adicamos os nosos esforzos a construir algo distinto?

18.9.12

los peñascos y/o los kilómetros cuadros o redondos no deberían votar

Próximamente seremos llamados/as a las urnas para elegir, en igualdad de condiciones (debería ser) a nuestros/as representantes para el Parlamento de Galicia. Señalo que 'debería ser' (la igualdad de condiciones) porque a la hora de contar los votos ¡no somos iguales! Vamos, que podríamos decir que en las provincias de Lugo y Ourene, y en mucha menor medida la de Pontevedra, además de las personas que configuran el censo electoral también emiten sus voto los kilómetros cuadrados de tierra; parece cousa de encantamento pero es así.

Censo electoral en Galicia 2012      parlamentarios/as     nº votos/escaño
(residentes + en extranjero)

A Coruña....    1.088.343                        24                    45.347
Lugo ..........       350.778                        15                    23.385
Ourense .....       363.868                        14                    25.990
Pontevedra.       893.524                        22                    40.614


TOTAL           2.299.229 (a)

ESCAÑOS ........    75     (b)

Votos por escaño: a / b =  30.656


Es decir: un/una representante para el Parlamento de Galicia, si es por A Coruña cuesta 45.347 votos, sin embargo si es, pongamos por caso, por Ourense, tan solo 25.990 votos.

Mucho más ajustado a derecho sería, ya que tenemos instancias de representación política a nivel municipal y provincial, repito, lo suyo sería que toda Galicia fuese una circunscripción única. Pero no, no le interesa a los partidos mayoritarias, los de siempre.

Vamos, que pronto tenemos Elecciones Autonómicas cuyo punto de partida es ya de por sí un fraude democrático. Amén; siempre Amén.

18.11.11

Somos o 99%


Imaxe para o día despois

17.11.11

Lloverá

15.11.11

El Roto

Non podo evitar reproducilo aquí, en lugar de só enlazalo en El País, como sería o correcto.
¡El Roto afórranos sempre tantas palabras!: abrollan todas polo seus trazos intelixentes:

11.11.11

El PP lo tiene muy claro, lo votantes algo menos

El señor José Ramón Bauzá en un mitin del PP en Mallorca declara:

«Sabemos lo que hay que hacer y lo vamos a hacer y por eso hacemos lo que hemos dicho que íbamos a hacer y vamos a seguir haciendo lo que toca hacer, a pesar de que algunos no crean que vamos a hacer lo que hemos dicho que vamos a hacer.»

3.11.11

"Miralás, miralás"

Ahí están las elecciones: miralás, miralás. Y las miro. Lo primero que veo son prácticamente las mismas caras. Caras cargadas de historia que todas y todos ya conocemos casi hasta la saciedad. Me interesan las cuestiones sociales, todo aquello que nos hace ciudadanos; me declaro socialdemócrata. Creo que debemos aportan a lo común en proporción a lo que obtenemos, sean por rentas del trabajo o del capital. No entiendo eso de 'beneficios fiscales'. Debemos contribuir en función de lo que se obtiene y tiene. Algunos países nórdicos (de Europa) lo tienen muy claro, y sus sociedades son más igualitarias que las del resto del mundo. ¿Por qué, entonces, no tratar de aplicar lo que aquéllos vienen haciendo con resultados envidiables por el resto? Ah, claro, diferencias culturales.
Pues, a por las reformas culturales. Pero en llegando a este campo... las identidades se ponen muy nerviosas. Parece ser que conjugar identidad e igualdad es bastante difícil de lograr (caso de que haya manera de hacerlo). Recortar un poco de yo para añadirlo al nosotros parece la única vía para alcanzar un mundo un poquito más amable. No le veo salida a corto plazo. Almacenemos paciencia y empujemos para lograr una educación social pública y democrática; es un camino lento pero seguro. La Historia de la evolución humana, si la observamos con detenimiento, es lo que nos muestra: educación democrática y pública. De no ser así, la violencia irá a más. La primera mitad del siglo XX nos ofrece mil y un ejemplo de cómo terminan las cosas cuando tan sólo nos dedicamos a mirarnos el ombligo. Ahí están las elecciones: miralás, miralás. La Ley no nos obliga a votar. Para que no triunfe lo que detestas, vete a votar por aquello que consideras bueno para ti y para los demás. El renunciar a hacerlo favorece a la prepotencia. Lo veo así; pero, también es cierto, si me lo cuentan con algo de claridad... hasta puedo cambiar de opinión, seguro que sí.

2.11.11

Programas electorales



26.9.11

CAMPAÑA ELECTORAL










28.8.11

Vuelven

George Grosz, The agitator, 1928

1.6.11

Interpretacion oficial dos resultados das eleccions municipais dende a UPG para o BNG


Para ler antes das asambleas locais como exercicio de autoestima:
 "Insatisfacción sen desánimo". Editorial en Terra e Tempo 31.05.2011, voceiro da UPG.

31.5.11

Resultado eleitoral en Vigo: o Caso Abel

Así son as cousas: a estratexia de Abel Caballero de centrar tódolos esforzos, non en gobernar conforme ás necesidades reais da cidade, senon nunha hábil estratexia de investir en función de puros e duros intereses eleitorais, deu resultado.
Se facemos unha conta rápida, e pensamos nos miles de metros de beirarrúa innecesaria e "humanización" decorativa realizada nos dous últimos anos, decatarémonos que cada concelleiro conquerido, costounos aos cidadáns 20 millóns de euros. A conta é doada: gastáronse ao redor de 200 millóns en (re)urbanización, oitenta procedentes do Plan-E e, o resto, de fondos propios e créditos; isto dividido por 10 concelleiros, saélles o resultado citado. Habería que preguntarse tamén cánto costaron os mil e pico votos necesarios para gobernar, investidos en convencer esa variable masa de votantes cambiantes, volubles á fascinación de "este fai moitas cousas", "que bonito quedou", "así se defende Vigo".
Caballero xogou, ademais, cunha vantaxe moi ben aproveitada: a debilidade do perfil dos seus opoñentes, Santiago Domínguez e Corina Porro. Para a poboación conta non só "o que se fai" senon quen o fai, a confianza que lle dea o "currículum" do candidato: Abel Caballero non só é profesor universitario e seica "fala inglés", senon que tamén foi ministro. No imaxinario popular (non no dos concienciados) isto funciona. Unha persoa "importante" (por máis que non agraciada pola simpatía) pode, mellor cós terceiras filas do PP e do BNG, defender os intereses de Vigo.
O viguismo desiedoloxizado, xa dende Portanet, por máis que absurdo e estéril, segue actuando con eficacia sobre a mente dos simbióticos habitantes desta cidade, nunha liña que se prolonga con Soto, Leri e Agustín Arca, deica Abel Caballero.
Visto así, a estratexia persoalista de Caballero, manifestada na significativa, e nada inocente,  substitución de "Concello de Vigo", por "Alcaldía de Vigo" (ou sexa, el mesmo), deu os resultados previstos polos seus inventores (aquí, a man dunha axencia de publicidade "amiga" experimentada como ECOVIGO, nótase). Por máis que tal estratexia poida tacharse, sen dúbida, de deshonesta, na medida en que antepuxo, sen límites, o interese eleitoralista aos da cidade, a cuestión é que, na perversa lóxica da política ao uso, funcionou á perfección. Sabendo que cuns poucos centos de votos, a alcaldía estaba asegurada, non se trata de facer política para todos, senon especialmente para os volubles ao discurso localista que, normalmente, forman unha porcentaxe útil dos "indecisos".
Douscentos millóns de euros colocados en accións productivas e de longo alcance serían, sen dúbida, unha necesidade ineludible para afrontar esta cidade os graves retos que teremos nesta crise estructural; sobre todo, porque nunca volverá a haber unha capacidade inversora semellante. Pero Abel Caballero preferíu priorizar os seus intereses particulares, aos xerais da cidade: nada raro no tipo de políticos que, xustamente, denúncianse nestes días dende o movemento dos "indignados". E convenceu aos votantes suficientes para volver a ser alcalde.
Cómpre dicir que a colocación dos intereses particulares sobre os xerais, orientou tamén, en maior ou menor medida, a actuación institucional do BNG e do PP en Vigo: pero os seus candidatos carecían da credibilidade suficiente para rendabilizar estes "investimentos" en imaxe (os xardíns de Corina no Porto, o sectarismo partidista da Deputación Provincial, as innecesarias "humanizacións" no territorio do bi-goberno de Santi, as supérfluas e caras pinacotecas e Universiadas varias). Mellor lles tería ido cunha política diferenciadora, non na imaxe ou na "visualización", como eles pensan, senon na elección dos destinatarios: Santiago Domínguez facendo unha política honesta e racional, que fose percibida polos potenciais votantes de esquerda como elixible (inútil, aínda, pretender, sen carisma e sen base social suficiente, cambiar a mentalidade do votante medio do PSOE_PP vigués), aínda que fose como voto "útil"; Corina Porro, intervindo na política real da cidade con propostas serias -non competindo en ocorrencias varias- e realizando unha xestión profesional no porto, que lle dese "puntos" entre os votantes de centro-dereita viguistas e da burguesía "ilustrada" viguesa, capaz de dinamizar votos indecisos.

Finalmente, dun xeito ou outro, é a poboación quen decide. Agora quédalle a Caballero cambiar de tecla: abandoar a política e o gasto electoralisa e populista, e aproveitar a grande oportunidade que lle deron os vigueses para comezar a respectar a esta cidade, e iniciar -e manter- as políticas urbanas sostibles que merece unha cidade do século XXI. Terá que facelo con moitos menos medios cós que contou ata o de agora: unha oportunidade única de racionalización do gasto -que non para recortar-, para afrontar unha xestión intelixente e digna que reconstrúa a esperanza de ter unha cidade da que nos poidamos sentir satisfeitos. Teño moitas dúbidas de que, co equipo de concelleiros que leva, de perfil, en xeral no mesmo nivel có de Santi e Corina, poida afrontar unha tarefa que vaia máis alá de máis do mesmo, pero, ¿quen sabe?, igoal é quen de darnos unha sorpresa. A renuncia do BNG a gobernar, axudará a Caballero a consolidarse se elixe un camiño razoable e xeneroso coa cidade.

O efecto colateral, claramente positivo, dos resultados eleitorais é que, por fin, Vigo desfarase de dúas rémoras: Santi Domínguez e Corina Porro, rematarán, desta volta, o seu triste e mediocre paso polos lugares de decisión desta cidade. Voltarán ao que naturalmente lles corresponde: Santi, con sorte, a dar clases de novo a un colexio privado, e Corina -privilexios da derechona- nalgún cómodo  destino que o partido se encargará de percurarlle nalgún dos moitos chiringos desta sociedade hiperadministrada. Claro que, isto se non se reedita o pacto PP-BNG para desbancar a Abel.

Nin BNG nin PP son quen de facer a análise máis doada de todas para explicar o seu fracaso: a  constatación da incompetencia das súas organizacións en Vigo e a ínfima calidade do seu programa e liderado. Quédalles agora saber articular, a estes grupos políticos, ao redor dun equipo moi distinto que deben percurar cada un no seu ámbito ideolóxico, unha oposición baseada na esixencia de transparencia e de planificación do Vigo do século XXI, e no apoio aos movementos sociais que honestamente loitan por unha sociedade mellor. Para este cesto, moito me temo que aos bimbios intelectuais cos que contan uns e outros, fáltalles cerebro e sóbralles sectarismo.