IX ÉPOCA

26.6.14

O auditorio Mar de Vigo, 9 anos despois

Era outubro de 2005: Vigoblog facía a súa primeira entrada sobre as primeiros pasos do que logo se chamará Auditorio e Pazo de Congresos Mar de Vigo. Logo fixemos moitas máis: analizamos o proxecto, propuxemos alternativas, describimos e denunciamos o escuro proceso de concesión e os incumprimentos sistemáticos das condicións recollidas nos pregos, laiámonos da cativa programación... moitas liñas escritas e sentimos, de verdade, que o tempo nos dese a razón en todo o comentado. A realidade, de feito, superou con creces as nosas piores previsións e hoxe, a mole de Beiramar é un custosísimo morto no medio da nada.

Unha nada aínda maior, pois nestes nove anos, ao abeiro da crise económica, da tremenda xestión do empresariado vigués e das destructivas medidas contidas para a zona no PXOM, vimos desaparecer primeiro o edificio de Casa Mar -primeira víctima do despropósito-, despois Cordelerías, Frigoríficos del Berbés, Pescanova, Frigodis... inormes edificios industriales, na súa maior parte de interese patrimonial, hoxe patrimonio das ratas.

Hoxe, o edificio de César Portela, que debía ser público e é completamente privado no seu uso e xestión, é unha concesión deficitaria á UTE SACYR-Caixanova (?- Gupo Puentes. Unha concesión que costou moitos millóns de euros aos vigueses na merca e compensacións á propiedade (finalmente aos sindicatos), no proceso de concesión, ao incumprírense os termos do prego de condicións repetidamente, e mesmo antonte, ao aportar novamente o Concello 5 millóns de euros de compensación e ampliar a xa esmorecente concesión. Unha concesión que o Concello de Vigo se verá na obriga de volver a equilibrar con aportacións millonarias, tendo en conta que todas as previsións de explotación da parte comercial son un absoluto fracaso e que a actividade do Auditorio-Pazo de Congresos é ridícula. Todos, agás a parte privada -blindada polo contrato de concesión- saimos e sairemos perdendo.

Un Auditorio e Pazo de Congresos que supón e suporá unha carga que nos vai semellar eterna aos cidadáns sen que, a cambio, podamos disfrutar dos seus servizos e das súas actividades (o Concello, por toda compensación, ten dereito ao uso gratuito do Auditorio 30 días ao ano). Por non extendernos máis, remitímonos tamén á lectura das clarificadoras entradas que sobre este tema publica no seu blog o ex-alcalde de Vigo Carlos Príncipe, coñecedor de primeira man de todo o proceso e que decidíu non ter pelos na lingoa ao falar e declarar sobre este tema.

Agora o alcalde pretende realugar os espazos privados instalando alí, con pagamento con cargo ao presuposto municipal correspondente ao prezo do mercado, claro, equipamentos e actividades públicas. Pagaremos por enésima vez polo mesmo, nunha operación que consideramos, polo menos, irregular.

Hoxe, coma se pasasemos casualmente por alí, voltamos a visitar a web do Auditorio. Para convencernos de que, a pesar de todo, polo menos, unha programación de interese e un uso congresual podería compensar o noso desacougo. Pois non: entre xuño e outubro de 2014, oito espectáculos, na súa maior parte de moi discutible calidade cultural, e ningún congreso.
O que comezou con Bob Esponja, continúa na mesma liña, con tendencia descendente. Aínda lembramos as primeiras discusións sobre as grandes óperas que virían e sobre se se poderían realizar sen foxo nin cuncha acústica!

Difícil solución ten este inorme embrollo no que nos meteron Corina Porro e Abel Caballero. As oportunidades de facer un equipamento público de calidade, situado nun contorno razoable e que servise como elemento impulsor da cultura e o turismo en Vigo, perdéronse o mesmo día no que os que estaban obrigados á defensa do público, puxeron por diante dos intereses xerais, os intereses privados de Caixanova e SACYR. Unha vergonzosa  e ruinosa operación (para o pobo de Vigo, non para eles) que requeríu dunha hábil imaxinación contable de oportunos informes externos e de coxunturais firmones internos.

Que pecado cometeriamos os vigueses para merecer isto!... se cadra, o noso maior pecado foi a indiferencia e un esgotado viguismo que como unha cortina de fume para agochar interes particulares amparados na suposta defensa inmanente dun Vigo que non existe, leva décadas prexudicando gravemente á nosa cidade, e que hoxe volve a ter, como renovado adalid á procura de votos inxenuos, a Abel Caballero.

Deus nos colla confesados...


21.6.14

A nova concesión do Jonathan en Samil: unha escandalosa operación que hai que parar

Samil nos anos 70, en marea alta: dunas, piñeiral e chiringos
Samil despois nunha das fases da urbanización
Tanto o PXOM de Vigo como o desexado -e pendente de financiamento- proxecto de rexeneración integral de Samil, realizado pola Dirección General de Costas do Ministerio de Medio ambiente, prevén a recuperación da zona dunar desta praia, mediante a desaparición e retranqueo do paseo e de toda a área de servizos deportivos, de ocio urbano e hosteleiros que entre os anos 70 e 90 do século pasado foron construidos destruindo unha área de especial valor paisaxístico, ecolóxico e natural.

O muro de Samil recén contruido (arquitecturavigo.com)
A execución dese proxecto xa redactado, non é só unha cuestión de xusta  e razoable recuperación dunha área natural degradada, senon que tamén é a única garantia de existencia futura desta praia, que sofre unha perda irreversible -de manterse as condicións actuais- da superficie e potencia de area, erosionada pola acción do mar e dos ventos dominantes sen posibilidade de rexenerarse como consecuencia da urbanización da súa zona natural de reserva dunar. Así o recoñece a Universidade de Vigo:

La recuperación del sistema dunar de Samil, según expertos de la Universidad de Vigo consultados por este periódico, es directamente imposible si se mantiene la urbanización actual (paseo, piscinas, pistas deportivas...) aunque sea 20 metros atrás. Habrá mayor espacio para el acomodo de la arena, pero los resultados no diferirán de los actuales, salvo por el hecho de que la playa tendrá más superficie. Serían necesarios no menos de 50 metros y considerar otras variables, como los vientos, la vegetación dunar o la restauración de las coberturas originales, para que el espacio pudiera regenerarse en la plenitud de su dimensión dunar, según las mismas fuentes.

O propio alcalde Abel Caballero comprometeuse publicamente a executar progresivamente as previsións do proxecto, mesmo dicindo que se iniciaría en 2009, cuestión que semella ter esquecido, a pesar de que a viabilidade é,  agora, co remate de dúas das máis importantes concesións privadas sobre a praia, moito máis clara cá naquelas datas.

Un dos elementos que representan unha maior dificultade para a execución dos proxectos de rexeneración é a existencia de concesións adminitrativas de explotación mercantil a empresas hosteleras privadas con edificacións situadas sobre a desaparecida zona dunar: restaurante As Dornas (finalizada), Camaleón (finaliza en 2019), San Remo (en 2025) e Jonathan (finalizada por falecemento da súa titular). As áreas de equipamento deportivo público situadas na desembocadura do Lagares, foron tamén obxecto de estudo polo Concello de Vigo, para recuperar este singular espazo, polo que non deberían supoñer maior problema que a vontade política e a procura de financiamento.

Karina Falagan nunha das fotos na fachada do Jonathan
O derribo do restaurante As Dornas e a finalización da concesión do Jonathan abren a posibilidade real de execución, canto menos progresiva, do proxecto de Costas e das previsións do PXOM.
Sen embargo, as actuacións do Concello de Vigo, semellan non ir nesta dirección e apuntan a unha estraña estratexia de mantemento das condicións actuais de equipamentos, obviando calquera lóxico planteamento de rexeneración e consolidando a insostible e irracional situacióna actual.

Por unha banda, o fin da concesión e derribo do restaurante As Dornas non traerá, como lóxica consecuencia, a ampliación do areal nesta zona, pois o que se construirá polo goberno municipal de Abel Caballero na área que ocupaba o restaurante será máis do mesmo -ao mellor estilo dun dos maiores nemigos da praia de Samil, o que foi concelleiro tránsfuga por excelencia, Agustín Arca, xa falecido-: unha "zona verde", en lugar de máis praia. Con só asomarse á zona de demolición das Dornas, pódese doadamente comprobar o fácil que sería a recuperación da praia unindo esta zona coas incipientemente recuperadas dunas da praia do Cocho das Dornas: a poucos centímetros dos alicerces da derruida edificación, aprécianse varios metros de finísima area que só espera ver o aire para incorporarse á praia.
Samil, 1960 (arquitecturadevigo.com)

Por outra, e o que resulta máis grave aínda, polo de incoherente e irracional -por non dicir claramente, sospeitoso- é o concurso de nova concesión hostelera para o edificio do antigo Jonathan, que acaba de ser publicado no Boletín Oficial de Pontevedra e na web do Concello de Vigo.  Nada menos que, no contexto de planeamento que vimos de comentar, unha concesión a 30 anos!!, que hipoteca a calquera goberno municipal que decida executar os proxectos de rexeneración deseñados pola Dirección Xeral de Costas e polo propio PXOM e condena á praia a continuar o seu proceso de degradación.

O que valeu para derribar As Dornas, non vale agora, para o goberno de Abel Caballero, para derribar tamén o Jonathan. Por máis voltas que se lle queira dar, resulta imposible atopar argumentos racionais e de legalidade de fondo para este Concurso que, de ser executado, suporá hipotecar por un período de 30 anos (se nono come antes o mar) a posibilidade de eliminar o paseo e recuperar a praia. Eliminado o exercizo da razón que se deriva da defensa dos intereses xerais, aos que debe estar suxeita calquera actuación das administracións públicas, só queda pensar en que hai poderosos intereses privados que alimentan a decisión de Abel Caballero de renunciar, deste xeito, ao comprometido publicamente, aos mandatos do seu propio planeamento urbanístico e aos máis elementais principios de sostibilidade medioambiental.
Descoñecemos, e preferimos aínda non facer caso ás nosas sospeitas, quen alimenta a sorprendente decisión de executar semellante despropósito, máis alá dos concelleiros do grupo de goberno e de calquera vontade de servizo público.

Só nos queda facer un chamamento a parar esta barbarie; primeiro, aos partidos que, en teoría, exercen a oposición actualmente no Concello de Vigo (PP e BNG); pero, tamén, especialmente, a aqueles que aspiran lexitimamente a gobernar no futuro próximo esta cidade: AGE e Podemos e, naturalmente, as asociacións ecoloxistas, foros de opinión e habituais analistas sociais,  que, agás contadas excepcións, non teñen amosado, aínda, a súa opinión.

Queremos, dende aquí, facer un chamamento público á responsabilidade de todas aquelas persoas e entidades para que fagan pública a súa defensa da rexeneración da nosa praia e amosen a súa oposición firme contra o mantemento da concesión do Jonathan e a reurbanización da área deixada libre trala demolición do restaurante As Dornas.

Por parte dos partidos e movementos sociais, é hora non só de poñer en marcha accións reivindicativas e públicas de oposición, senon tamén, de iniciar, antes de que sexa demasiado tarde,  os recursos legais que paren o proceso de concesión e devolvan as cousas ao ámbito do racional e dos intereses xerais.

Non valerá lamentarse logo e chorar, neses exercizo necrófago infelizmente tan repetido polos vigueses, pola cidade que se perdeu.

Pola rexeneración integral da praia de Samil: ¡Demolición do edificio do Jonathan! ¡Gañemos espazo para a praia!¡Non á "humanización" da zona dunar! ¡Área das Dornas para praia e non para "xardín"!

Recolleita de sinaturas en Avaaz-org polo derribo do Jonathan e a rexeneración da praia de Samil

Referencia recomendada sobre Evolución histórica das actuacións en Samil con especial referencia ás previsións sobre a praia no PXOM vixente (arquitecturadevigo.com)

11.6.14

Por unha política de equipamentos culturais en Vigo

Se afirmo que seguir empregando fondos para abrir un Centro de Fotografía de Galicia no Casco Vello é un despropósito, máis de un botarase as mans á cabeza. Acalmarase algo se lle digo que tal equipamento é só unha ocurrencia dalgún concelleiro ou asesor do BNG nos tempos nos que gobernaba co PSOE en Vigo. Ocurrencia amparada no reparto naquel bipartito con Alcaldía e Tenencia de Alcaldía, dos cuantiosos fondos do Plan E e na circunstancia de corresponderlle ao BNG como "territorio" o Casco Vello.
Será máis fácil de entender a miña postura, se se pensa que a outra gran ocurrencia dese bi-goberno BNG, foi a Pinacoteca. Unha ocurrencia lucrativa para algúns coñecidos de Santiago Domínguez, que, sumando así a la brava, irá polos 4 ou 5 millóns de euros.
Nada e en ningún sitio recollía tales accións de goberno: nin no planeamento, nin en ningún estudo o estratexia previa; había diñeiro, e había que gastalo o mellor posible.
Pero, diranme vostedes, puido ser unha boa ocurrencia...
Vexamos: a Pinacoteca debilitou, se é posible facelo aínda máis, o Museo de Castrelos, trasladando a modesta, aínda que pomposamente autonomeada "Mellor colección de arte galega",  a un local inapropiado e carente dos mínimos imprescindibles para ser chamado nin tan sequera colección visitable. Despois do tempo que pasou dende a súa apertura, o seu persoal redúcese aos seguratas e a un funcionario que ostenta o fantástico posto de "Xefe do servizo da Pinacoteca": sí, créanme, un servizo sen persoal propio, pero con xefe cobrando por isto.
Poderiamos pensar que, bueno, a fin de contas, depende do centro-nai, o Museo de Castrelos que suplirá cos seus medios persoais os que lle faltan á pinacoteca. Pois non: en Castrelos o persoal repítese: outro "xefe de servizo" -o Director-, una técnica moi especializada, Mapi Egea --ben coñecida pola súa experiencia en axencias de publicidade amigas de Corina--, e un par de administrativos e... outra vez os seguratas. Non, non hai nin un mísero conservador de pintura ou de arqueoloxía, as dúas coleccións do Museo.

Dende Vigoblog crémos que é imprescindible poñer  orde ao despropósito do equipamento cultural na cidade. Estamos seguros que pouco se logrará con comisións de expertos -que, maiormente, nono son-, nin con decisións erráticas e duplicidades.
A política de equipamentos culturais, no que se refire ao seu principal referente urbano no Centro de Vigo, pasa por ordear o puzzle existente, no que son pezas importantes o MARCO e os dous Centroa culturais substraídos aos cidadans polo Banco herdeiro da Caja de Ahorros Municipal de Vigo, rescatado polo Estado e vendido ao mellor postor. Por esbozar só algunhas ideas que irmos desenvolvendo noutras entradas:
    - Integrar os fondos dos arquivos fotográficos (Pacheco, Vigovisións, Llanos...) e da colección de arte actualmente na Pinacoteca, no MARCO, formando a súa colección permanente. Os edificios da Pinacoteca e do nonnato Centro Galego de Fotografía, reformalos para vivenda social. Ampliación e dotación adecuada do Museo de Castrelos como Museo da Cidade.
    - Integrar a colección de arte galega da antiga Caja de Ahorros Municipal de Vigo no MARCO. A fin de contas: ¿quen, senon o pobo de Vigo, pagou a súa merca?.
    - Reforzo do carácter de sala de exposicións temporais institucionais da Casa das Artes
    - Devolución ao patrimonio público do Centro García Barbón e do Centro Social Caixanova (Policarpo Sanz). O primeiro, para a súa municipalización e programación cultural do Concello, escolas de música e iniciativa sociocultural. O segundo, cedéndoo, trala súa municipalización, en réxime de autoxestión, aos colectivos e iniciativas culturais de base da cidade, ao estilo de centros deste tipo existentes noutros lugares (ao estilo da Tabacalera madrileña o do desaparecido Tacheles berlinés, por poñer só un par de exemplos).
    - Dotación dunha colección permanente ao Verbum, mediante a súa reconceptualización dende a súa aburrida exposición virtual a Museo da Comunicación con obxectos reais e estructura e programación axeitada. As coleccións accesibles neste momento xa serían:
  • Colección que existía nas instalacións da ETEA, de obxectos, aparelllos e documentos  relacionados coas telecomunicacións da Armada, hoxe repartidos entre Ferrol, Museo do exército (páxina 70 do enlace) e Club Marinetea
  • Colección de máquinas de escribir de Sirvent, que así atoparía un lugar idóneo onde exhibirse permanentemente
  • Colección de máquinas de tipos dalgunhas das imprentas de Vigo que desapareceron nos últimos anos; creación dunha Imprenta clásica municipal para edicións especiais
  • Colección de El Pueblo Gallego, actualmente no arquivo municipal e do Faro de Vigo (que podería depositar esta empresa); coleccións de revistas ilustradas existentes nas hemerotecas da Fundación Penzol e Escola de Artes e Oficios
  • Répicas das pedras epigráficas (estelas e aras do Museo de Castrelos), como referencia das primeiras escrituras viguesas coñecidas
Por que non comezamos por reivindicar a xusta devolución ao pobo de Vigo dos Edificios culturais da desaparecida Caja de Ahorros Municipal de Vigo e da súa rescatada herdeira Novacaixagalicia?

10.6.14

Gatos

Tamén unha cidade mídese, como o propio ser humano, polo respecto que ten á natureza e aos animais  que tradicionalmente temos aceptado que nos acompañen no espazo urbano.
O caso da situación da poboación gatuna é todo un síntoma da incompetencia, falta de sensibilidade e mala práctica do goberno municipal vigués.
Azuzados por veciños incapaces de comprender que estes animais non teñen por que ser unha molestia senon, ben ao contrario, un valor urbano; en ausencia dunha política e programa explícito para a xestión das colonias urbanas de felinos existentes na cidade, Chus Lago, despois de moitas presións, accedera a poñer en mans dunha asociación sen ánimo de lucro, Proxecto Gato, a responsabilidade global da ordeación deste aspecto mediambiental. Para isto, fixo asinar un cutre-convenio a esta asociación coa Protectora de animais, para a castración e recollida de gatos urbanos.
As consecuencias non foron as desexables: a desaparición de colonias de gatos existentes e a acumulación insostible de animais nun recinto inapropiado que xestionaba, cun encomiable, pero insostible voluntarismo, as responsables do Proxecto Gato. A Asociación, desafuizada - tras manter un prolongado enfrontamento coa concellala- do espazo conveniado co Concello, sobrevive hoxe cos seus propios medios e as aportacións voluntarias, realizando un importante labor de  recollida e adopción.
En ausencia dunha política municipal, as cousas hoxe seguen sen atopar un camiño racional: na rúa, unha caza de gatos, repartida entre a protectora de animais (que volveu a coller as riendas desta actividade e está a recoller sistemáticamente animais das súas colonias urbanas) e as voluntarias do Proxecto Gato, no seu novo refuxio, rodeadas de ducias de animais buscando adopción.

Sen entrar en fonduras sobre quen ten a razón na  disputa que manteñen  Protectora e Proxecto Gato, coa admiración e respecto que me producen as persoas que se desviven por salvar e coidar dos nosos animais, é obvio que as cousas se están facendo mal. E nestes casos, só hai un responsable: a administración pública que ten a competencia nesta materia, o Concello de Vigo e, en concreto, a concellería de Medio Ambiente, liderada por unha persoa cuxa incompetencia se ten manifestado demasiadas veces: a alpinista Chus Lago.
Non existe un criterio municipal sobre cal debe ser o papel e como deben ser xestionados os animais en liberdade no espazo urbano. Nunha concepción obscura e medieval, respóstase dende o Concello con accións sanitarias --eliminación de pragas-- ao que debería respostarse con políticas de control e xestión en positivo. As arbitrarias e deslabazadas accións actuais, tanto por parte da protectora de animais como do proxecto gato, só convirten aos felinos ou ben en inquilinos eternos da "perrera", ou ben en mascotas.
Os gatos poden convivir perfectamente en liberdade no noso entorno: axeitadamente administradas as súas colonias, controlada a súa natalidade, vixilada e limitada a súa expansión a zonas perfectamente identificadas, acreditadas as persoas autorizadas a darlles alimento e a supervisar os grupos... non só deixan de ser un problema, senon que pasan a formar parte da paisaxe e da vida urbana, eliminando roedores e, sobre todo, facéndonos disfrutar do privilexio e o pracer de contemplar no noso contorno, a beleza de animais salvaxes que poden convivir perfectamente cos seres humanos.

9.6.14

Escaleiras na rúa II República, incumpren o PEPRI Casco Vello e son inútiles

O Concello de Vigo iniciou as obras para a construcción dunhas escaleiras mecánicas na rúa II República (antes Baixada a Príncipe) no Casco Vello vigués, cun custo de máis de 500.000 euros. O proxecto, que non está recollido en ningunha figura de planeamento, incumpre o Plan Especial de Protección do Casco Vello (PEPRI) en, polo menos, tres aspectos:
- falta de previsión da actuación no planeamento vixente
- eliminación de pavimentos tradicionais protexidos no PEPRI
- modificación prohibida de rasantes

Obviando este incumprimento, as escaleiras son, ademais, inútiles, contraproducentes e inoportunas.
Inútiles pois non solucionan ningún problema de accesibilidade. Por unha banda, porque son só de subida; por outra, porque existen xa boas alternativas de accesibilidade sen necesidade desa obra que destroza un espazo público tradicional que estaba en perfecto estado: o itinerario peonil, cunha pendente aceptable; un itinerio que vai dende a Porta do Sol á rúa Pracer, por Abeleira Menéndez, que estaba a ser usado por cada vez máis persoas como alternativa para subir ata o Concello e o Castro. Un itinerario accesible cun alto valor urbano e histórico que, ademais, é o segundo tramo doutro maior que comunica, de xeito ameno e natural, pola rampa do Centro Comercial da Laxe, a zona portuaria coa praza da Pedra, Constitución e Porta do Sol.
Unha obra contraproducente pois interfire na consolidación do itinerario peonil, que acabamos de comentar, ao supoñer un atallo que, evitando a rúa Abeleira Menéndez, resta posibilidades de uso desta rúa e, consecuentemente, de posibilidades de negocio nesta.
Unha obra inoportuna polo que significa de derroche en actuacións innecesarias nun momento de escasez, no que outras necesidades reais semella que deberan ser afrontadas.

Estas obras, contratadas á empresa CivisGlobal (nome novo adquirido pola empresa Movexvial (unha das principais contratistas do Concello de Vigo, en tempos do bipartito) despois do escándalo das facturas falsas de Las 5 Jotas, -que o propietario desta empresa relacionou con pagos a políticos-, vén a sumarse a anteriores proxectos de suposta accesibilidade no Casco vello, como ocurrencias sacadas da manga, que xa constaron centos de miles de euros aos contribuíntes: o funicular do Berbés e o autobusito de Santi Domínguez.
O primeiro, que ía costar a frioleira de 5 millóns de euros e no que se gastaron no concurso xa algúns miles, foi, afortunadamente, finalmente rexeitado, aínda que a súa soa formulación supuxo outro mazazo máis á abandonada fachada histórica do Berbés.
Do despropósito da merca por parte do bigoberno BNG/PSOE, con cargo ao Plan E, por 500.000 euros dun microbús para facer un ridículo percorrido polo Casco Vello, xa non queda nada nin nada se sabe que foi do vehículo, comprado, aínda por riba, cun sobrecusto respecto ao seu prezo de mercado.
Non remataron aí as ocurrencias fallidas, como a anécdota do bluf dasbicicletas eléctricas que de xeito chapuceiro puxo en marcha o bipartito do BNG vigués.

A mobilidade e accesibilidade no Casco Vello non se resolve con ocorrencias, senon con políticas de rexeneración urbana integrada e integral, coa remodelación das liñas de transporte público que conecten adecuadamente o eixo norte-sur da cidade usando os bordos accesibles do barrio (Carral-Porta do Sol-Paseo de Alfonso-Praza do Rei- Camelias), coa potenciación dos itinerarios peonís existentes, coa decidida aposta polo uso residencial fronte o equipacional. Mentres tanto, os nosos gobernantes malgastando os nosos cartos.

3.6.14

O Centro Galego de Fotografía no Casco Vello de Vigo

O autochamado Centro Galego de Fotografía é o resultado da existencia de excedente do Plan E: máis de 20 millóns de euros administrados, a golpe de ocorrencias e irregularidades, polo bigoberno municipal do BNG -coa connivencia do PSOE vigués e o silencio da Asociación de Veciños do Barrio, que servíu de correa de transmisión-, da mesma maneira que o foi a ruinosa Pinacoteca. Nace, como esta, morto e insostible, destinado a albergar unha parella de seguratas e a ter unha nula incidencia cultural ou social no barrio e na cidade. Estamos nun barrio paradoxalmente hiper-equipado, no que a intervención crítica debera ser a construcción de vivenda pública (coa correspondente política de realoxo e non de expulsión).
A absurda dispersión de coleccións artísticas nun radio de algo máis de un quilómetro no centro urbano (a chamada por alguén Milla de ouro cultural) pon de manifesto a alegría e falta de criterio e prioridades presupostarias. Resulta particularmente ridículo construir dous edificios de equipamentos (que, insisto, deberían ser vivendas), cando o MARCO,  carece de colección pero ten espazo, persoal e orzamento propio, todo moi axeitado para albergar tanto a colección fotográfica como a de pintura, almacenala en condicións idóneas e preparada para a súa consulta e exhibición cunha programación intelixente de mostras temporais.
Resulta ridículo, un despropósito e unha irresponsabilidade presupostaria, construir máis equipamentos culturais nun espazo urbano no que señorean, expropiados polo capital financeiro aos cidadáns aforradores, dous grandes edificios que deben ser devoltos ao pobo que os pagou: os dous centros culturais da antiga Caja de Ahorros Municipal de Vigo, situados en Policarpo Sanz. Máis pronto que tarde, esta reivindicación de municipalización ou acordo cívico para a súa autoxestión,   terá que formar parte do programa dos que queren  devolver a soberanía á cidadanía.
¿A  nosa alternativa? reconvertir en vivendas de promoción pública, para realoxo ou aluguer os edificios da Pinacoteca e do Centro Galego de Fotografía e realizar, de unha vez, un auténtico plan de rexeneración urbana do Casco Vello vigués, máis alá da parcial, desordenada, ilegal (as actuacións no Espazo Público, a rehabilitación do Pazo de Arias Taboada, o aumento de volume do Mercado do Berbés ou as escaleiras da rúa 2ª República, a rehabilitación de edificios na rúa Real para o Rexistro da Propiedade, incumpren flagrantemente o PEPRI Casco Vello) incongruente e derrochadora actuación das administracións públicas.

3.12.13

De Montemar a Castillo de pega

A mediados de los "cincuenta" del siglo pasado, alguien autorizó la construcción de un pegote con almenas aprovechando la muralla del castillo en O Castro. Su primera actividad fue la de restaurante con el imaginativo nombre de "Montemar".

Tuvo sus momentos de gloria y de abandono; se rehabilitó, tras fracasar un intento de restaurante-espectáculo al modo del Talk of the Town londinense, volviendo a los orígenes con el nombre no menos imaginativo de "El Castillo". Ofrecía buena cocina y un comedor con vistas. En él se intentaron especialidades como marisco o asados, según iba transcurriendo el tiempo y acabó por quedar casi reducido a eventos colectivos, tipo cenas de empresa, o comidas de negocio en su amplio reservado. Se fue al garete.

La verdad es que no tenía ni que haberse construido. También es verdad que era un bodrio arquitectónico deudor de la autóctona tendencia de construir inmuebles "tipo pazo, estilo parador", incluyendo un mobiliario de recio estilo castellano. Pero no fue hasta que se quedó sin actividad cuando a alguien se le ocurrió que había que acabar con él en beneficio de algo más apetecible, como la integridad de la muralla del castillo de verdad.

Y llega ahora el momento de los agradecimientos y, nobleza obliga, reconocer que gracias al mal gusto y la pasta gansa de un tal  Rothschild, recuperaremos la visión del castillo. Ni reñirle a este prócer al que le sobra la pasta y nos hace el favor de no tener que enmierdar más nuestro entorno con los "entullos" del derribo.

No creí que tuviera que asociar agradecimiento a quien lleva el apellido de uno de esos ricos que lo son porque nosotros somos pobres.

Ahora aún nos queda recuperar las dunas de Samil. Creo que, aprovechando su gira por aquí, deberíamos ofrecerle al magnate inglés las losetas del "paseo", los cauces del "río navegable", las pérgolas y losetas de las "alamedas" de los enamorados y de los peces, los edificios estilo ecléctico-hortera y las canchas de baloncesto "por un Vigo millor", antes de que las olas nos dejen sin playa.

Así lo veo yo.

(la foto es del blog arquitecturavigo.blogspot.com)

27.11.13

Despotismo Descarado


Así es como va caminando la política municipal. Una larga historia de ilegalidades, de clarísimo nepotismo se despacha culpando a los acusadores de otros partidos, como si lo único que existe fuera la vida orgánica.

Abel Caballero y su grupo municipal están bajo sospecha de CORRUPCIÓN, aunque no se lo reproche el BNG, inmerso en las mismas irregularidades que su coyuntural compañero de viaje, y en la corporación sólo el PP se atreva tímidamente a afearle la conducta, aunque lo haga con la boca pequeña no vaya a ser que...

O sea, señor Regades, que si le acusan de nepotismo la respuesta correcta es anunciar un boicot contra el acusador, en este caso acusadora. Ni un segundo para desmentir las acusaciones; ni un segundo para desmentir que la contratación de la señora de Domínguez haya sido impuesta por la Alcaldía al adjudicatario de la Guardería Municipal de Bouzas.

Para quienes tienen encomendado el buen gobierno de Vigo, lo que no le imputen los grupos de la corporación municipal no existe; y si acusan los políticos, con prometerles un boicot, asunto concluido.

Es urgente la recuperación de la importancia de ser ciudadano en la ciudad; que te tengan en cuenta más allá de lo que resulte de unas elecciones; que sean capaces de responder a lo que se les pregunta, y que se dejen de amenazar a quienes piden explicaciones.

Decir aquí que el gobierno municipal está siguiendo fielmente el camino de aquellos a los que critica en otras instituciones resulta una obviedad. Pero es así como hemos llegado a consentir el ejercicio de la política.

La verdad es que estamos a un paso (si no lo hemos dado ya) de alcanzar el desideratum de aquello que se llamó Despotismo Ilustrado: "el gobierno del pueblo, por el pueblo y para el pueblo, pero sin el pueblo". Claro que en el caso que nos ocupa habría que sustituir el término "Ilustrado" por el de "Descarado".

Y, si vienen mal dadas, con cerrar los ojos y protegerse encogiéndose de hombros basta.

Pero, de rendir cuentas, nada de nada.

26.11.13

Corina Porro e os excluídos (a propósito da súa asistencia á homenaxe a Antón Bouzas)

Diversos colectivos e compañeiros de traballo tributáronlle unha sentida homenaxe, con motivo da súa xubilación como funcionario municipal, a Antón Bouzas. Antón é un vello e activo loitador en favor dos máis desfavorecidos, tanto no exercizo do seu labor profesional como terapeuta ocupacional no Centro de Drogodependencias municipal (CEDRO), como dende a súa acción nos colectivos sociais que como Sereos do Casco Vello ou o Imán, deben moito a esta exemplar persoa.

Dinme que Antón non desaproveitou a oportunidade para denunciar, de novo, a ignominiosa retirada, por parte do goberno municipal de Abel Caballero, do local de Sereos na rúa Elduayen, no que se daba "calor e café" e se intercambiaban xeringuillas vellas por novas, ás persoas en situación de exclusión social. Unha acción municipal realizada torticeiramente, con mentiras, sen piedade, para contentar aos comerciantes da zona, obsesionados por eliminar da praza da Princesa e do centro urbano -como se iso fose posible con só pechar os ollos á realidade- a "mala imaxe" dos senteito. Meses antes, tamén Santiago Domínguez (BNG) era sensible ás demandas cos comerciantes e propoñía botalos a base de ordenanzas municipais.

Cóntanme que Corina Porro asistíu a esa homenaxe e, ademais, interviu dende o público, micro en man, para exaltar o labor de Antón (e de paso poñerse flores a ela mesma, ¡faltaría máis!). Segundo escoitaba ao meu interlocutor relatarme tal cousa, e os inxenuos aplausos que remataron a súa intervención, remexíanseme as vísceras ao asaltalas a miña memoria: Corina Porro foi a primeira que tentou eliminar (con medios máis sutiles, como corresponde ao seu oportunismo) da praza da Princesa aos senteito. Era o ano 2004 e, seguindo as súas instruccións como alcaldesa, e as mesmas presións dos comerciantes da zona, ordeaba a retirada de tódolos bancos da praza (bancos que estaban completamente novos) para disuadir aos pobres e marxinados de durmir e sentarse neles. Moitos meses máis tarde, ante a presión dos colectivos veciñais e sociais, repúxoos, iso si, con trampas para evitar poder deitarse neles.

Fotograma de Viridiana, de Luis Buñuel
Seguía así a súa práctica de eliminar molestias no Centro, empezada e continuada nas obras de "humanización" do ensanche, nas que colocou centos de caros maceteiros e alcorques (un costume que comezou en Manoel Soto e Agustín Arca e que ten o seu más fervoroso continuador en Abel Caballero) de granito venezolano, pero nin un só mísero banco.

Escribía eu, en 2008, este comentario a unha entrada de Vigoblog, ao fío da emisión do programa Callejeros adicado ao noso Casco Vello:

Un día C. Porro retirou os bancos da praza da Princesa, mentíu descaradamente dicindo que era para reparalos (estaban novos). Non foi quen de dicir que o facía para evitar que se sentaran neles mendigos, pobres, ionquis, vellos, tolos. Agora non hai bancos en todo o centro, nese centro de flores e granito vermello construído á súa imaxe e semellanza: lindo por fóra, cheo de merda por dentro. Para que non se senten os vellos, nin as putas, nin os ionquis, nin os borrachos, nin os tolos, nin os vellos... nin para que os vellos paseen. Para non danar a vista dos catro cachorros da burguesía sobrevenida que aínda viven na milla de ouro. Nesa milla de ouro na que, dentro de poucos días, e por obra e gracia de C.Porro e Caballero, terán imposible vivir asediados pola guerra civil montada para perforar o mundo e enchelo de lucrativos parkings dos novos ricos de Tranvías. Eses sí que son baixos fondos. 
(...) 

 Aos excluídos gústanlle os centros das cidades. Ese estrano paradoxo polo que aman a liberdade á vez cá miseria, failles ter querencia polos espazos peonís, as bancadas de madeira, os currunchos nos que cheire á vez a koes e a cultura. Os yonkis, por razóns de economía espacial, están preto dos lugares de distribución. (...)
Os marxinados, as putas, os yonkis, os alcohólicos, os inmigrantes sen recursos, fanse cargo do seu espazo, son libertos dos lugares que o Mercado lles deixa temporalmente para que cumpran coa santa misión de expulsar do barrio as veleidades conservacionistas dos catro idealistas de sempre.
Que a merda acompañe para sempre aos necios que encobren a súa responsabilidade e ignorancia con estúpidas declaracións sobre as bellezas ocultas da praza da Constitución e o carácter xenerador dos pinchos de mexillón. 


Corina Porro non merecía estar quel día no acto que aunque adicado a Antón Bouzas, o estaba realmente ao Grupo Imán, aos Sereos do Casco Vello, aos excluídos, aos pobres, os ionquis, as putas, os alcohólicos e demais danos colaterais do capitalismo, que vagan pola conciencia fría e impune de persoas sen escrúpulos como Corina Porro.

22.11.13

Mamoneo: Yo te doy una cosa a tí, Santi, y tú me das una cosa a mí, Abel

Andan estos días por algunos periódicos historias de enchufes en el concello, que señalan con el dedo al mismísimo Caballero ejerciendo de colocador de afines y pesebreros. Les ahorro la enumeración de los señalados, que ya lo hizo el Príncipe de las Tinieblas, pero, dándole vueltas a esto del nepotismo municipal (nada nuevo, por otra parte) el topo-hobbit, recién recontratado a tiempo parcial aprovechando como la Botella la bienaventurada Reforma Laboral, ha encontrado las claves de la aprobación del presupuesto municipal y la renuncia del Bloque a pedir cuentas de aquellas contrataciones de amiguetes.

Les haré una relación, más o menos cronológica, de lo acontecido al respecto:

Corrían los meses de octubre a diciembre de 2012 y PSOE y BNG andaban a vueltas con lo de aprobar el presupuesto municipal y los nacionalistas que comanda en la corporación Santiago Domínguez Olveira se las tenían tiesas con los socialistas, exigiendo no sé qué por aquí y qué sé yo por allá. Como sabemos, tras el derroche de pólvora en salvas, el Bloque prestó su apoyo al proyecto de presupuestos. Y todos tranquilos.

Por aquellos meses había otra operación en marcha, aparentemente sin conexión alguna con la negociación presupuestaria: el concurso para la adjudicación de la Guardería Infantil municipal de Bouzas. Se cumplimentaron los trámites pertinentes y, finalmente, en noviembre de 2012, se adjudicó la guardería.

Hasta aquí todo parece normal. Pero como el topo-hobbit es desconfiado por naturaleza, le dio por relacionar esta adjudicación con el placet del BNG al presupuesto de Caballero. Y todo porque entre el personal de la guardería que hubo de contratar el adjudicatario de acuerdo con las condiciones de la adjudicación se incluia un nombre, Begoña Rodríguez Araújo, que, mira tú, resultó ser la esposa de Santidomínguez. Y se puso a atar cabos y husmear.
                                                                                                                                                       
Begoña Rodriguez Araujo


De su sagaz pesquisa obtuvo como resultado que el adjudicatario de la guardería presentó, como exigía el pliego de condiciones, una relación del personal del centro y la titulación exigible a cada uno de los contratados.

Pero, cuando se iba a hacer con todo el asunto, llegó un vicario de la alcaldía, en forma de la por entonces concejala de Educación y Hacienda, Raquel Díaz, con la encomienda de que debía contratar a una tal Begoña Rodríguez, que no estaba incluida en la relación aprobada para adjudicar la guardería.

Total, que aunque no estaba incluida entre el personal de la guardería presentado al concurso, la señora de Domínguez fue contratada, supongo yo que en detrimento de alguna otra persona o ampliando en uno el número de integrantes de la plantilla, saltándose la legalidad, lo comprometido en documento público (pliego de condiciones de la adjudicación), la presunción de honestidad y el buen sentido.

Además, el intercambio incluyó el que nadie pusiera pegas a la aprobación de unos irregulares gastos contraídos por las concejalías del Bloque cuando Santidomínguez se arrellenaba en la poltrona del bigobierno alardeando de Teniente, y que suman alrededor de TRES MILLONES de euros de vellón, acudiendo a la astuta fórmula del "reconocimiento extrajudicial de crédito". Y, así, todos contentos y pelillos a la mar.

Y, ¡oh inescrutables senderos del Destino!, desaparecen entonces los reparos del Bloque al proyecto de presupuestos. Santidomínguez exhibe su satisfacción por la aprobación pero mantiene su ojo avizor para controlar cualquier desmán del alcalde y su grupo, alardeando de ser el Pepito Grillo de Caballero.

Así es que, aunque evidentemente para la galería, el Bloque anuncia que preguntará a Caballero por lo de contratar a amigos, familiares, prójimos o pesebristas, en cuanto haya pleno.

Y luego, incontinente,
caló el chapeo, requirió la espada,
miró al soslayo, fuese y no hubo nada.

Este estrambote del soneto cervantino dedicado al túmulo de Felipe II, parece realmente pensado para este caso, porque ya no van a ponerle las peras al cuarto a Caballero por contratar amiguetes, no sea que les estalle en todo el morro. O sea que, como dicen los argentinos, "se gastaron la pólvora en chimangos".

En fin que, como en toda tierra de garbanzos, siguen fielmente el aforismo "Yo te doy una cosa a tí (coloco a tu mujer y te apruebo los pufos) y tú me das una cosa a mí (me apruebas el presupuesto y te callas con lo de los mamoneos)".

¿O es que ustedes se creen que los pajaritos preñan?

Pues, eso.

8.11.13

Mareando la perdiz, o el "pollo"

Una de dos, o aquí somos todos tontos o lo son la directiva del R.C. Náutico de Vigo y la dirección del Faro de Vigo. El día en que una socia, que ha reiterado su exigencia de que se retire la vidriera con el escudo pre constitucional, decide enviar a los medios de comunicación sus requerimientos por escrito a la directiva del Náutico y la "contestación" de su gerente, Faro aprovecha para reorientar el asunto y nos hace desayunar con la valiosa información de que mañana Viviana García cumple un año como presidenta.

Pongamos las cosas en su sitio: no creo que haya nadie que pueda alegrarse de las dificultades que la centenaria sociedad pueda estar teniendo, ni que pudiera lamentar que no saliera adelante. Otra cosa es que los integrantes de la directiva nos tomen por tontos y mientan sobre sus intenciones de seguir avalando la exhibición de un símbolo de la ominosa dictadura de Franco.

La mentira más reveladora de este culebrón protagonizado por irreductibles defensores del franquismo es que se han solicitado informes de Patrimonio sobre la oportunidad de mantener o no la vidriera en cuestión, porque en el servicio de Patrimonio de la Xunta no consta a día de hoy ninguna petición de informe al respecto.

Pero atengámonos a la simple interpretación de los hechos que están ocurriendo:

Está tan claro que la directiva del Nautico no tiene intención alguna de retirar aquel odioso símbolo, que resulta insultante para cualquier inteligencia medianamente constituida pretender lo contrario.

Tan claro como lo anterior es que los impulsores de este insulto a la ciudadanía son los vestigios de aquel pasado en el que alguien vociferó su indignación porque ondease la bandera de Galicia en el edificio social, al grito de no exhibir "la bandera de paternina banda azul" hace más de 30 años.

Meridianamente claro está que se trata de gentes a las que la mentira les parece un adecuado recurso contra la realidad, así como que la legalidad les merece tanto respeto como se tienen a sí mismos, es decir, poco o nada.

Este grupo de antiguallas que respaldan a la directiva del Náutico y le están pintando la cara (no todos los que la avalaron, claro, pero sí los que pretenden usarla como ariete fascistizante) acabarán erigiendo una capilla en torno a "su" símbolo y patrocinando quedadas brazo en alto y cara al sol ante el altar del "pollo" inconstitucional, si antes no se pone coto a este desmán.

En fin, que la cosa está tan clara que se requieren pocos comentarios, salvo que surjan nuevos paladines de aquel "de Isabel y Fernando, el espíritu impera, moriremos besando la sagrada bandera" que iluminaba el camino de los fascistas hacia su "Imperio" casposo, que supongo ya (poniéndome la venda antes de la herida) con atrabiliarios insultos, exabruptos antidemocráticos y otras lindezas, como puede comprobarse en algunos comentarios de posts anteriores.

Aunque, según el gerente, para la directiva del club "el contenido político de la vidriera es irrelevante y la reposición de la misma es la única opción posible". parece claro todo lo contrario; o sea, que les pareció "relevante" el contenido político y, por ello, se decidió la reposición, teniendo en cuenta las voluntades expresadas por sus socios, en favor o en contra de la medida, pero optando por atender las que dicen haber recibido "a favor" del "pollo".

Para ilustrar este comentario, les facilito el texto de la carta de Mariña Fernández a la directiva del Naútico, que incluye la peregrina y apresurada contestación del gerente del club, y que ha sido remitida a todos los medios de comunicación:

A LA DIRECTIVA DEL NÁUTICO DE VIGO
MARIÑA VÁZQUEZ RODRÍGUEZ, socia número 44.259 de esa Asociación, con domicilio a efectos de notificaciones en la Calle Urzáiz, 21, 1º B en Vigo (mvazquez@estudionovecento.com) ante esa Directiva comparezco y DIGO: 
PRIMERO. Durante el pasado mes de octubre presenté en las oficinas del Club, cuatro instancias en las que exigía la retirada de la vidriera con simbología fascista recolocada en fechas recientes por decisión de esa Directiva.
SEGUNDO. Ante la falta de contestación a mis instancias y tras poder leer en la prensa escrita que la Directiva no tenía intención de tramitar las solicitudes presentadas, presenté nueva instancia en fecha 30 de octubre en la que comunicaba que, ante la falta de respuesta del Club a mis reclamaciones, procedería a entregar copia de las mismas a los medios de comunicación.
TERCERO. Ese mismo día recibo email del Gerente del Club el que literalmente se expone:
“Estimada socia,
En primer lugar, le ruego disculpe la tardanza en responder las cartas enviadas por Vd. previamente. Desafortunadamente la situación que vive el Club no nos permite despachar con la celeridad que nos gustaría todos los asuntos que ocupan nuestro día a día y tenemos que establecer prioridades.
Esto no significa que la Directiva no esté preocupada por esta situación, que ha provocado la llegada de numerosas cartas y mensajes tanto a favor como en contra de la vidriera, y por eso ha encargado los oportunos informes para asesorarse de lo que puede y debe hacer al respecto, ya que la vidriera que no sólo forma parte del patrimonio del Club sino que también forma parte de un edificio protegido, y no está en manos de la Junta Directiva añadir ni eliminar elementos protegidos sin permiso, y menos sin consultar previamente a los socios, que son los dueños del Club.
Para la Junta Directiva el contenido político de la vidriera es irrelevante y la reposición de la misma es la única opción posible, tanto por la forma irregular en que fue retirada (y almacenada), como por el carácter protegido de la misma.
Sin otro particular aprovecho para mandarle un cordial saludo y quedo a su disposición para aclarar cualquier duda.
 Jesús González-Llanos Romero
Real Club Náutico de Vigo
Gerente”
CUARTO. Entiendo que la comunicación del Gerente recoge, como no podía ser de otra forma, el criterio de la Directiva en relación con esta cuestión. Por ello me veo en la necesidad de manifestarles lo siguiente:
Las supuestas instancias partidarias de la recolocación de la vidriera no pueden, bajo ningún concepto, equipararse a las que exigen su retirada y ello por el sencillo motivo de que la dichosa cristalera infringe la legalidad vigente, en concreto la Ley 52/2007 de 26 de diciembre. Por tanto, que un socio anime a la Directiva a incumplir la legalidad, no puede justificar las decisiones de un Club.
En segundo lugar, que el edifico esté o pueda estar protegido, no significa que la vidriera que, reiteramos, debe ser retirada por imperativo de la ley, también lo esté. El razonamiento cae por su propio peso: estamos hablando de una cristalera que está colocada en una escalinata interior, es decir, es un simple elemento de decoración interna.
En tercer lugar, y siguiendo los propios razonamientos del gerente, les exijo que, de una vez por todas aclaren si la retirada va a obedecer a criterios legales o a criterios de votación, por cuanto, por un lado se nos dice que se han encargado informes para asesorarse (¿qué  informes? ¿a qué organismos?) y, por otro lado, a renglón seguido, se dice abiertamente que se va a consultar a los socios. Es evidente que una decisión que infringe la ley no puede nunca ser sometida a consulta ni votación.
En este punto, sería conveniente recordarles que de conformidad con el artículo 15 de la Ley 52/2007, la Presidenta y la Junta Directiva podrían incurrir en grave responsabilidad por mantener un símbolo que puede acarrear sanciones a la sociedad como la retirada de subvenciones por parte de las Administraciones Públicas.
QUINTO: Ya para finalizar y en atención a lo expuesto por la Presidenta en declaraciones a la Voz de Galciia, les solicito formalmente que me proporcionen los datos del expediente que, en teoría, se está tramitando ante el Servicio de Patrimonio de la Xunta de Galicia al efecto de que como socia y accionista del Club pueda personarme en el mismo como interesada.
SEXTO: Dado que las actuaciones de la Directiva no se corresponden en nada con lo manifestado a la prensa escrita, les comunico que procederé a entregar copia de esta y de todas las instancias por mí presentadas a los medios de comunicación, tanto locales, como autonómicos y estatales, así como de la respuesta recibida por el gerente del Club.
Por lo expuesto,
SOLICITO que se proceda de conformidad con lo solicitado en este escrito, procediendo la directiva a retirar la vidriera de la escalinata por tratarse de un símbolo fascista y procediendo igualmente a proporcionar a esta socia el número identificativo del expediente tramitado ante el Servicio de Patrimonio de la Xunta de Galicia.
Vigo, 6 de noviembre de 2013.

Fdo. Mariña Vázquez Rodríguez. 

26.10.13

A todo porquiño chégalle o seu San Martiño

No ha sido hasta que cayó en desgracia, hasta que ha sido oficialmente desgraciado, cuando los honorables responsables de lo nuestro han puesto manos a la obra para acabar con el "corrá" de Manuel Fernández de Sousa-Faro.

Claro, ahora que "el que sabe" ha caído en desgracia y hasta pudiera verse entre rejas nuestros "representantes" deciden hacer lo que no se atrevieron a acometer. Por lo visto, hace años que todo tenía que haberse demolido (en realidad, nunca debió construirse), pero a nuestra ínclita C.Porro le parecía más "cool" asistir a la inauguración de una obra ilegal, que hacer caso a las resoluciones judiciales que instaban a su demolición. Corina era alcaldes de Vigo cuando bendijo con su presencia el desafuero de Fernández.

Pues eso, que como a perro flaco todo son pulgas ahora sí vale. Pero antes, el prepotente Manolo, ya se había curado en salud, amenazando con llevarse a Portugal el Concurso Hípico, como también había amenazado a la mismísima Xunta con largarse a Portugal con sus rodaballos.

Creo qeu no está de más recordar algunas de las cosas que nos han ido pasando por culpa de la tolerancia de quienes tienen que defender lo nuestro, en favor de las megalomanías como la de Fernández, un hombre que pretendió elevarse sobre el común de los mortales, convencido de que las leyes y las buenas formas son para la plebe.

Tampoco estaría de más recordar que el Real Club Náutico de Vigo tuvo que meterse en un callejón sin salida, cuando la C.Porro presidía la Autoridad Portuaria y jugó con nuestros cuartos a favor de la "Marina" de Punta Lagoa, para donde se fueron buena parte de los barcos que tenían plaza en el Náutico y preferían la "exclusividad" del "corrá" de Manolo. Allí no tendrían que soportar a una directiva llena de rojos y gente de vaya usted a saber dónde, pero ajenos a esa "gente conocida" cuya importancia social, aunque sigan ignorándolo, se reduce a la que se dan entre ellos.

Y todo porque la rubia que ha recorrido todo el espectro entre la nada y la más absoluta miseria social y personal se creía que iban a aceptarla entre aquella "guapa gente". Ese ha sido el único motor de las actuaciones de Corina, que pretendió desclasarse por vía política y ahora tiene que contentarse con sentarse, muy de vez en cuando, con sindicalistas y otras gentes en el inútil Consello Económico y Social.

Ahí los tenéis, en la foto, orondos y pletóricos inaugurando el "corrá" y situándose fuera de la ley al bendecir una manifiesta ilegalidad: el Méndez, la C.Porro, el Santilicuatre y "el que sabe" con la cinta en la mano. Fascinante: dos bajo sospecha, una casi en el ostracismo y el de la "tenencia de alcaldía" para completar el atrezzo.

A gentes como éstas les hemos encomendado que cuiden de lo nuestro. ¿Será posible?

24.10.13

Isto ocorre aqui, ao lado: razóns para unha folga


De pequenos son moitos os que sen preguntar nen respectar a súa libertade inscríbenos no clube deixandose levar por un forofismo irracional. Non pasa nada porque a moita xente faille gracia e os dirixentes do clube están encantados; mesmo utilizan o número de inscritos para facer valer a súa posición.
 Obligatoriamente, chegados á súa escolarización, vense violentados e obrigados -eles ou os seus pais e nais- a declarar as súas conviccións máis persoais. 
Violentando a súa privacidade o estado e institucións privadas son coñecedores de datos que quedan almacenados e incluso son publicitados. 
Son separados durante certo tempo en grupos según as súas decisións facéndose público deste xeito as súas conviccións. Un grupo é atendido por funcionarios do estado que deben manter unha neutralidade exquisita.
  Un corpo de contratados dependentes dunha institución privada con sede central nun pais estranxeiro fai un labor de reforzamento das particulares conviccións do outro grupo. Curiosamente os gastos orixinados por este grupo son financiados por todos tal que si fose un servizo público. Sen embargo, os que pagan non regulan o traballo dos pagados. 
 As horas empregadas no labor de adoctrinamento deste privilexiado grupo van ter un recoñecemento no curriculo dos seus membros  que así poderán competir coas súas liturxias fronte aos coñecementos dos outros.
Nalgúns casos o fundamentalismo leva a separar ás persoas  polas súas creenzas en institucións que definen un caracter propio excluinte pesía estar, de novo, financiados polos cartos de todos. Os militantes máis radicais aproveitan para separar tamén ás persoas polo xénero e o estado acaba de legalizar  esta situación permitindo incluso a financiación pública dunha discriminación manifesta.

Isto non é un sucedido nunha república soviética  ou nun pais fundamentalista islámico. Isto ocorre no noso pais coa relixión católica no sistema educativo. Asi que non sei a que ven esa cara de suficiencia cando falan de democracia.
Moitas razóns para unha folga: ensino laico!!!

16.10.13

¿Ignorancia o malicia?

Con lo anteriormente dicho creo que lo de añorantes del franquismo quedó meridianamente claro. Pero faltaba la prueba del nueve para completar el retrato: para ello se precisa ignorancia o malicia.

Ahora resulta que quienes tomaron la decisión de reponer el escudo franquista en una vidriera del Náutico lo hicieron bien asesorados. La verdad es que me gustaría saber quién les proporcionó tan aguda y perspicaz conclusión de que no es franquista el escudo con el "pollo", el yugo, las flechas y el "una, grande y libre", porque se trata del "águila de Patmos", o sea, la que simboliza al autor del Apocalipsis. Pues vale. Por la misma razón no es un símbolo nazi la svástica porque ya fue usada por antiguos pueblos antes de su romanización, de lo que dejaron constancia en petroglifos de los que no faltan muestras en esta Galicia que tiene por símbolo "la bandera de Paternina banda azul", según alguno de los que le apoyan.

Por lo visto, además de una desfachatez digna de peor causa, las "disculpas de mal pagador" balbuceadas por la señora Viviana García suenan a ignorancia supina. Resulta que, si así se lo recomienda el asesor que les asesora la sesera, la actual directiva del Náutico se resignará a retirar el aguilucho. "Si Patrimonio lo autoriza la retiraremos, y ya veremos qué colocamos en ese lugar. Pero lo principal es que quede claro que no queremos entrar en polémicas ni en cuestiones políticas. Si es un símbolo significado del franquismo y nos autorizan, se retirará", dijo sin el más leve asomo de rubor la presidenta.

Es decir, por si faltaba alguna aclaración sobre el sustrato franquista sobre el que se yergue esta directiva impresentable, que no es entrar "en cuestiones políticas" decidir la reposición de un símbolo reconocido como antidemocrático por la Ley de la Memoria Histórica. Para los apologistas del "caudillaje", política sigue siendo aquello que se hace en contra de la voluntad del Caudillo. "Joven, haga como yo, no se meta en política", le dijo un día Franco a uno de sus ministros.

O sea, que la directiva no sabía que ese escudo fue emblema del Estado resultante de la victoria de los sediciosos en la guerra civil que impulsaron. Pues no será por falta de referencias periodísticas que llevan años ilustrando a quien no sea ciego y sordo. "Quede claro que todos desconocíamos su significación", se atreve a decir la señora García. ¿Será posible?

Pues mire usted, señora Viviana, algunos de quienes la han aupado al cargo se entretienen en las mismísimas dependencias del club cantando el "Cara al sol" con el brazo en alto, circunstancia de la que usted tiene, forzosamente, que ser conocedora y, consecuentemente, consentidora, si no entusiasta seguidora. No nos venga ahora con milongas, señora mía.

La verdad reconocible es que un grupo de viejunos añorantes del régimen dictatorial y criminal instaurado por Franco (para ellos, Caudillo de España por la Gracia de Dios, espada más limpia de Occidente y frustrado candidato a la beatificación por haber "separado el grano de la paja" asesinando discrepantes) y sus epígonos, han desarrollado un concepto patrimonial del club que les permite creer que no han pasado casi 40 años desde que su añorado régimen fue barrido por los vientos de la Historia.

Seguramente, señora, se creen ustedes tan listos que están seguros de que los demás somos idiotas y no distinguimos entre sentido común y estupidez. Pues, mire usted, no es así. Lo suyo es supina ignorancia o malicia imperdonable. No veo una tercera posibilidad. Quédese con la acepción que mejor crea que le cuadra, búsquese otros asesores menos "espabilados" y detenga su incontenible impulso de proferir simplezas. Hágame caso.

9.10.13

San Juan versus Paternina banda azul






Tuvieron que pasar cuatro años desde la muerte del dictador para que la sociedad gallega, que venía reclamando ¡Libertad, Amnistía y Estatuto de Autonomía! decidiese salir a la calle, el día 4 de diciembre de 1979, para impedir el "aldraxe" de rebajar el estatus autonómico de Galicia, una de las tres nacionalidades históricas reconocidas en la Constitución del año anterior.

Presidía entonces el Real Club Náutico de Vigo Fernando Alonso Amat, un hombre comprometido con la democracia, antifranquista en los tiempos difíciles, quien propuso a la asamblea del club que su edificio se engalanase con banderas gallegas para arropar la gran manifestación convocada. Entonces se alzó una voz que, con tono indignado, gritó: "No voy a tolerar que en este club de rancio abolengo se exhiba la BANDERA DE PATERNINA BANDA AZUL". Si no fueron éstas las palabras textuales, sí lo es su sentido.

Han pasado ya 34 años desde entonces y ahora, la directiva que sustituyó a la que encabezaba Franco Cobas, ha aceptado que aquellos "intelectuales" de la "democracia orgánica" acojan los símbolos de "a longa noite de pedra".

La directiva de Cobas había retirado el escudo franquista de una de las vidrieras del edificio, como era obligado en virtud de la Ley de la Memoria Histórica. Pero uno de los primeros actos, significativo de por donde pretenden que vayan las cosas, de la actual directiva fue reponer el escudo franquista con el águila imperial sujetando con sus garras el yugo, que simboliza el sometimiento de todos a la voluntad totalizadora, y el haz (fascio) de las flechas.

Pero ya la caverna, añorante de las "gloriosas" jornadas que durante 40 años impuso el dictador, a sangre, fuego y garrote vil, ha encontrado un disfraz con el que algunos pretenden pasar desapercibidos: "no es el águila imperial, sino el águila de San Juan". Y, además, dicen que el símbolo es anterior a 1936 y que "se lo apropió Franco". Pues por eso, señores, por eso, además de que ese escudo es, sin lugar a dudas, franquista de todo franquismo. ¿Alguien me puede decir qué tiene que ver con esta España el águila de Patmos, traída por los pelos por aquella meapilas reina de Castilla, que reinstauró la Inquisición para dominar con "el brazo secular" a casi todos los reinos de la península (no lo logró con el Portugal de su sobrina Juana "la beltraneja"), expulsó a judíos y moriscos y "tanto montaba" a Fernando como éste a Isabel?

Son así, cicateros con la realidad y carentes del coraje que supondría aceptar lo que ya todos sabemos: que"algo habrían hecho" los "condenados" o "paseados".
añoran los tiempos en que Franco se creía la Hostia (entraba bajo palio en las iglesias, como el Cuerpo de Cristo) y ellos comulgaban con él, aplaudiendo los asesinatos que ordenaba porque "algo habrían hecho".

En fin, que quienes detentan hoy la voluntad mayoritaria de los socios que votaron en las últimas elecciones sociales han logrado volver "por donde solían". Son esas gentes que miraron con desconfianza aquella apertura democrática impulsada por Alonso Amat (un "rojo de mierda", para esta tropa de viejunos acojonados por cualquier cambio), las que se han hecho con el poder en una antigua y noble institución y añoran los tiempos en que podían campar por sus respetos brazo en alto y cara al sol, en una España "una y no cincuentaiuna". Son gentes en el ocaso de su existencia y sus epígonos, que aún sustentan aquel eslogan que hizo furor entre los golpistas sublevados en 1936: "España, antes roja que rota". Y siguen regurgitando la bilis que les produce la diferencia, la autonomía y la voluntad ciudadana, porque echaron el ancla hace más de 70 años y no han tenido el valor de levarla para poder continuar la singladura junto a sus paisanos. Y continúan reclamando un nuevo Cid que, enarbolando su Tizona a lomos de Babieca, "reconquiste" territorios a los rojos, separatistas, demócratas y "perroflautas". 

Déjese de cabriolas exculpatorias, señora Viviana, y enfréntese a la realidad, por mucho que le estén comiendo el tarro los "cuatro" fachas que aún quedan en el Náutico; reconcíliese con la ciudadanía, que no desea refociles dictatoriales ni en los símbolos, y no sea tan simple de transigir con lo más deplorable de nuestra sociedad. A menos que forme usted parte de ello.

Claro que, como en otras cosas, hay quien puede y quien no.

30.9.13

...

...o churras y merinas

Leo con atención (me gusta como articulista) a Méndez Ferrín. Pero en este artículo suyo Idioma e riqueza publicado en el Faro de Vigo de hoy, algo importante no es como él dice. No es cierto que idioma y riqueza —la riqueza a la que el artículo hace referencia— vayan de la mano. El crecimiento industrial del País Vasco, Navarra y Cataluña no ocurre por el amplio uso de sus propios idiomas (no estaría mal que así fuese, pero no es); tiene, en todo caso, algo que ver sí con la situación geoeconómica: proximidad a mercados altamente desarrollados. Por poner un ejemplo: Sevilla en su época (viajes a Las Indias) gracias a su situación geoeconómica tuvo su esplendor; aquel comercio declinó y... Sí estoy de acuerdo en que la rotulación de los productos gallegos deberían ir en nuestra lengua también, claro que sí.

16.9.13

(des)consolador aparato del sr. Louzán

En los jardines de las Avenidad este hongo tatuado

sr. Louzán, este engendro está a la altura de su falocrática sensibilidad; ¿por qué nos insulta con tan (des)consalodor descaro? Por actos vandálicos como éste ¿sabe usted? hay personas veraneando en el psiquiátrico.

12.9.13

Los tres aeropuertos gallegos en picado

En lo que va de año —224.000 usuarios.

Las batallas infantiles emprendidas por los alcaldes de A Coruña y Vigo trae esta debacle a los tres aeropuertitos gallegos. El Saa Carneiro, sigue despegando ¡y con un 13% de usuarios gallegos!

El Pais, hoy
 Los porqués son tan abovios que... ustedes mismos.

Cañas sobre mierda

Bueno... iba yo distraída cuando, de pronto, reparé en estas mesas un tanto raritas en las que con frecuencia están tomando sus cañas gentes de vacaciones o ya jubiladas. Me llamó la atención el perímetro acotado como delimitando la privacidad del espacio. Me detengo, miro para las mesas, miro para la pared de enfrente, allí hay unos contenedores de basura genérica, miro otra vez para las mesas de terraza raritas... Ya está. Aquí no hay gato encerrado, no.


Allí, en la calle Colón, frente al edificio de aduanas ,hay lo que en esta imagen (frente Correos) vemos, unas cubas que deberían recoger nuestros residuos reciclados. Pero, como no funcionan, ¡nada por aquí, nada por allá! ¡magia potagia! y tres mesas para cañear.

A esto se le llama: tomar cañas sobre la mierda. Y la Alcadía, nada tiene que ver en ello ¿no?

Síntomas de que algo va fatal. Podríamos preguntar por el estado de semiabandono en que permanece este herrumbroso embarcadero frente a las Avenidas... La Auroridad Portuaria nada tiene que ver con ello ¿no?