IX ÉPOCA

30.5.09

Nunca fue fácil nada


En la planta baja del museo MARCO se muestra una obra de Santiago Sierra. El comisario es el propio director del museo, Iñaki Martínez Antelo.


El diccionario de la Real Academia Española dice para museo:

(Del lat. musēum, y este del gr. μουσεῖον).

1. m. Lugar en que se guardan colecciones de objetos artísticos, científicos o de otro tipo, y en general de valor cultural, convenientemente colocados para que sean examinados.

2. m. Institución, sin fines de lucro, abierta al público, cuya finalidad consiste en la adquisición, conservación, estudio y exposición de los objetos que mejor ilustran las actividades del hombre, o culturalmente importantes para el desarrollo de los conocimientos humanos.

3. m. Lugar donde se exhiben objetos o curiosidades que pueden atraer el interés del público, con fines turísticos.

4. m. Edificio o lugar destinado al estudio de las ciencias, letras humanas y artes liberales.

---------

Bien. Todo lo sólido se disuelve en el aire. Parménides sintió pavor al constatar que todo es uno. ¿Podremos salir del espectáculo? Sabemos ya que lo virtual es otra modo de manifestarse la realidad. Bien.

De las acepciones para museo en el DRAE, a no pocos de los jóvenes museos de arte contemporáneo, tan sólo podemos adjudicarle la tercera; y con cierta dificultad. No lo tuvo fácil El Greco, ni Cézanne, ni Cage... sí, infinita la nómina, ¡Joan Miró lo sigue teniendo muy difícil para muchísimas personas!

Necesitamos un mínimo de orden; cada época tiene su propia definición de orden (cuando menos para no tropezar los unos con los otros, sean estos unos y otros seres vivos o inertes).

¿Que hacemos después de visitar esta muestra de Santiago Sierra? Pero, hoy, en Vigo ¿es posible salir de esta instalación? ¿Será q

ue Santiago Sierra está actuando en toda la ciudad?

¿Será que no pocos de estos museos de arte contemporáneo que en los últimos veinte años ha proliferado como hongos por toda la península están en manos de animadores de espectáculos infantiles?

No es descabellado el pedir que a este espacio expositivo se le retire la palabra Museo. Lo de mostrar lo que requisa nuestra policía en el museo ¿no es realmente —y virtualmente— una deslocalización? (¡Démosle ideas a Citroên!).

No se trata de mostrar el proceso del artista en el museo ¡no es el lugar! Al igual que usted no debe circular por la izquierda.

La sociedad está enferma, pero no tanto, señor Martínez Antelo, no tanto. O, no es esta la manera de librarnos de la angustia de un yo insaciable.

Hay cosas, seres, lugares y manera de conjugarlos. Buena parte de la ciudad, beirutizada, es más expresiva que esta inocua exposición de Santiago Sierra (pena que no actuase este artista, también, en la falda del Castro: esa cruz... ¡qué cruz!); por supuesto, tiene este artista otras piezas más elaboradas, incluso mentalmente. En esta obra, sinceramente, falló el artista, y usted, como comisario. Acertó usted, en, por fin, comenzar con las muestras individuales.


Gracias por las fresquitas cañas; no pierda la costumbre.


(De lo que hay en la segunda planta... hablaré aquí otro día).


29.5.09

Tri-zas

Esponsorizados por Unicef (regálanlle o espazo desexado por calquera publicista á organización mundial de apoio á infancia), xogan cunha base de rapaces que se coñecen dende moi novos e calquera diría que gostan máis dos baixiños e con pouco corpo.
Con eses estrambóticos bimbios acaban de facer anaquiños ao resto do universo futbolístico que aposta polos negocios pomposos na xestión e polo resultadismo na filosofía deportiva.
Por estes lares, ¿hai alguén do cotarro capaz de descifrar estes sinais ou, canto menos, de velos?. Dubídoo

27.5.09

Pesadelo arboricida: ¿de que van estes tolos?

A noticia de que Caballero, coa experta axuda de Raquel Díaz, ao parecer concelleira de parques e xardíns, pretende talar tódolos Pópulus alba (álamos) e Populus nigra (choupos) que con case medio século de antigüidade adornan dende sempre os bulevares de Coia, completa a miña xa escasa capacidade de aturar a estes ignorantes intrépidos que nos gobernan. Non hai ningunha razón que xustifique talar estas árbores, que non ampare tamén cargarse, por poñer un só exemplo, tódalas árbores do Castro e Castrelos que expanden cada primavera urbi et orbe o seu abundantísimo e alerxénico polen. Para eliminar as alerxias e outros contaxios, tamén podemos eliminar o aire, matar tódolos paxaros, sacrificar os cans e os gatos, fumigar os mendigos, encarcelar aos enfermos, multar aos que cometan o delicto de ter macetas con granmíneas e flores nos balcóns... Podemos entrar a matarrasa nos montes que rodean toda a cidade, contaminando co polen das súas gramíneas, acacias, toxeiras, xestas e demais tremenda vexetación veleñosa.
Estes irresponsables entolecidos van acabar co pouco que esta cidade conserva de patrimonio natural: xa conseguiron eliminar as laranxeiras e camelias que adornaban dende hai máis de 80 anos Policarpo Sanz e García Barbón; non souberon conservar un cedro centenario que sobrevivia no Areal; cada ano veñen talando un par de árbores da histórica e abandoada Alameda; chamándolle humanización están a talar todo o arborado existente nas rúas, como fixeron en Urzaiz ou na rúa Coruña... Agora, incapaces de pensar ou de facer algo constructivo, pretenden darlle a puntilla á modélica urbanización histórica de Coia, que estes días xa comezaron a destruir con aparcamentos e beirarrúas absurdas, entrando a matarrasa baixo as nobles copas dos magníficos exemplares de árbores que están cravados nas nosas retinas como parte inseparable da imaxe desta parte da cidade.

É sabido que a principal causa de que o sistema inmunolóxico se debilite tanto e se dean tantas alerxias, é a forte contaminación provocada polo uso do coche particular que este Concello, coa súa política de parkings non-disuasorios, está empeñado en fomentar.
Tamén é sabido que o choupo ten pior fama alerxénica cá outras especies vexetais habituais nas nosas cidades, pola confusión habitual dos que crén que as pelusiñas que desprenden en primavera son portadoras de polen, cando non son máis que os elementos auxiliares para a dispersión das sementes. O choupo xustamente non é especialmente alerxénico, tal e como afirma a especializada Red de Aerobiología de Castilla León, precisamente "esta especie [Populus] tiene muy baja capacidad de producir alergias".

Se é así, e a ninguén (a ninguén?) se lle ocurriría tampouco poñerse a eliminar todo elemento natural que produza ou poida producir en primavera polen, ¿que motivacións poden levar a plantearse este arboricidio masivo? quen está detrás de semellante e perigosa ocorrencia? é mera estupidez e arrogancia?. Pois non. Realmente esta "decisión" nada ten que ver coa preocupación pola nosa saúde do almirante Caballero e acólitos: sinxelamente buscan unha tramposa xustificación para protexer aos amigos concesionarios e tapar o desastre que están a provocar en Coia as obras do aparcamento soterrado, e no resto da cidade, as súas disparatadas e derrochadoras, pero lucrativas, "humanizacións" que non preveron en proxecto ningún mecanismo de salvagarda do arborado urbano. Será porque iso é caro e deixa menos marxe...

Espero, pola saúde psíquica desta cidade, que esta barbaridade teña unha axeitada resposta cidadán -comezando polos medios de comunicación locais- que free tamaño despropósito antes de que continúe a entolecida actuación da motoserra e antes de que cos nosos votos poñamos a este bigoberno de irresponsables ao bo recaudo do paro.

P.S. Pois xa que van a cortar os choupos, que aproveiten para asfaltar todo o céspede de Coia e así haberá parking gratuíto en superficie, e os veciños de Coia deixarán de protestar polas obras.
[arrepentimento mode on]
Arrgggh, meu deus!, que fixen!, non lles debo dar ideas...
[/arrepentimiento mode off]

24.5.09

Esquizofrénica cidade

Como non compremos coches, o motor da cidade vaise ao carallo.
Onde carallo vai esta cidade sen o seu motor?
Se compras coche, non será para utilizar nesta cidade, eh carallo?
Porque o carallo é onde aparcar nesta cidade o carallo do coche.
En que carallo quedamos?
A vida do coche na cidade: de parking-cravo a parking-cravo, e contamino porque me toca.
E só vendéndose máis coches ten futuro esta cidade?

Imos de carallo

23.5.09

A "superdelegadinha" de Vigo ou de Dr. Carracido


Dispois de que Feijoo derogara na práctica o decreto do 1 de maio coa nova estrutura territorial da Xunta, nas suas declaracións en Pontevedra confirmando o que xa adiantara Telmo Martín, a nosa muller do Calvario será delegada (con salario de directora xeral) de tres consellerias nada máis. Iso sí, terá un secretario/a territorial (con salario de subdirector/a xeral), un gabinete de seis persoas, e dous conductores, cando coa estrutura anterior teríamos tres delegados/as e tres conductores,e sen gabinetes. Aínda nos levaremos sorpresas cando aparezan as novas estruturas orgánicas con novos postos, mais diso xa falaremos no seu momento...; agora ben... CORINA donde estás... que no te veo..?.
E qué dicir do papelón do BNG de Pontevedra en pleno arrebato localista co manporrero silencio do BNG de Vigo? E o novo portavoz nacional do BNG, concelleiro en Pontevedra, cando só opina de Vigo e non de Pontevedra... E que conste que a nova estrutura --fenecida-- non era mala idea e podíanse aforrar cartos, que como di Marcos Andión "dejemonos de caralladas y hablemos de la pasta" é importante.

21.5.09

En Vigo haiche de todo:tamén folgas do metal

A primeira morte foi a honradez

Ás veces hai escritos indispensables para axudarnos a traspasar o veo das apariencias e entrar directamente na mesma cova da becha: este de José Saramago é un, e estoutro de Eduardo Galeano, outro.
Conciencia en estado puro.


FOTO: El cuaderno de Saramago

20.5.09

O falar non ten cancelas

Pero, ¿no habíamos quedado en que se iba por su propia voluntad, para ocuparse de una empresa relacionada con el transporte aéreo? ¿Alguien puede explicar a qué viene ahora que le tengan que pagar casi 27 millones de pesetas como indemnización por despido? ¿Y qué me dicen de los 400.000 eurazos de un convenio para un acto promocional que tenía que haberse sustanciado hace un año, con inefable satisfacción del mismísimo Santidomínguez, y que aún anda en pañales?
Otra explicación en el Debe del Caballero y de Provigo, que se suma a la de aquella "lista" de los responsables de lo del "Piricoto" y otras ilegales decisiones urbanística de la corporación municipal que nos iba a dar tras el pasado verano, o la de por qué se dejó que la ETEA se pudriese, cuando para recuperar su uso sólo había que "abrir la puerta y encender la luz", o la de que pavimentos con sólo un lustro de antigüedad hayan de removerse en el Casco Vello y en otras partes, en beneficio de no sabemos muy bién quién o quiénes.
Aunque ya sabemos que por aquí "o falar non ten cancelas", alguien debería hacerse responsable de lo que dice, además de lo que hace (para el caso de que haga algo que no sea inútil o innecesario para los ciudadanos).
En fin, qué quieren que les diga que ustedes no sepan...

19.5.09

Auditorio - Casa Mar


Al acercarme a esta desfeita, me comentaba el guarda jurado «No se hace más que un sólo sótano porque no hay presupuesto».

No les quepa duda de que si el derribado edificio Casa Mar estuviese a orillas del Támesis, hoy, restaurado, sería la sede de un gran centro dinamizador de cultura, similar al Tate Modern. Creo que a César Portela habría que darle unas largas vacaciones.

La antigua Sala de Turbinas, hoy Tate Modern ¿tiene 'algo' más valioso que el demolido Casa Mar o Panificadora o Bandeira? ¿Dónde está la sensibilidad de esta ciudad y sus líderes? Con estas actuaciones no es de extrañar que florezca la mediocridad de una Coriña Porro, un Santi Domínguez o un Abel Caballero, por no citar a los alcaldes de los últimos cincuenta o cien años. Ciudad de aluvión ésta, arrasa cuanto de memoria ha tenido. ¡Todos a los centros comerciales, divirtámonos! Que piensen ellos. Restaurar es más sostenible que derribar/construir.
¡Cuánto despilfarro, cuánto!

18.5.09

Los inmorales nos han igualao

No hay nada nuevo bajo el sol, y por encima, cada vez menos. El mundo es un puro bucle. Unos nacen y, a ver qué pasa; otros mueren para poder ser ensalzados tras el óbito; los demás, trasitamos, más o menos ciegos, entre uno y otro punto.
Se me ocurrían algunas cosas que comentar, al hilo de lo que está cayendo, cuando me vino a la mente la letra de un tango que debemos a la lucidez de Enrique Santos Discépolo en 1930.
Diálogo entre el presentador y el cantante Julio Sosa:

--La vida es así... Y no somos nosotros quienes la vamos a cambiar, ¿eh?
--Si, viejo, pero pasa cada cosa que uno se siente arrepentido de haber nacido...
--¿Por qué lo dices?
--Lo digo porque actualmente uno no sabe quién es quién; todo es grupo, todo es papel pintao, viejo.
--Tienes razón, pero no hay que hacerse mala sangre. ¿Quiere que le prepare un trago para calmar los nervios?
--Si, mire, prepáreme un "discepolín", bien amargo.
--¿Cambalache?

Copio, pego y escucho: (mejor si se abre el enlace "en una pestaña nueva"y se va siguiendo el texto).

Que el mundo fue y será una porquería
Ya lo sé.

En el quinientos diez
Y en el dos mil también;
Que siempre ha habido chorros,

Maquiavelos y estafaos,
Contentos y amargaos,
Valores y doblez,
Pero que el siglo veinte es un despliegue
De maldá insolente
Ya no hay quien lo niegue;
Vivimos revolcaos en un merengue
Y en el mismo lodo todos manoseaos.
Hoy resulta que es lo mismo
Ser derecho que traidor,
Ignorante, sabio, chorro,
Pretencioso, estafador.
Todo es igual; nada es mejor;
Lo mismo un burro que un gran profesor.
No hay aplazaos, ni escalafón;
Los inmorales nos han igualao.
Si uno vive en la impostura
Y otro afana en su ambición,
Da lo mismo que sea cura,
Colchonero, rey de bastos,
Caradura o polizón.

Qué falta de respeto,
Qué atropello a la razón;
Cualquiera es un señor,
Cualquiera es un ladrón.
Mezclao con Toscanini
Va Scarface y Napoleón,
Don Chicho y Marimón,
Gatica y San Martín.
Igual que en la vidriera irrespetuosa
De los cambalaches
Se ha mezclao la vida,
Y herida por un sable sin remaches
Ves llorar la Biblia contra un calefón.

Siglo veinte, cambalache,
Problemático y febril;
El que no llora, no mama,
Y el que no afana es un gil.
Dale nomás, dale que va,
Que allá en el horno se vamo' a' encontrar.
No pienses más, hácete a un lao,
Que a nadie importa si naciste honrao.
Si es lo mismo el que labura

Noche y día como un buey,
Que el que vive de los otros,
Que el que mata, que el que cura
O está fuera de la ley.

Lo que valía para el XX sigue valiendo para el XXI.

Y lo que te rondaré, morena.


17.5.09

Dende Compostela con amor (para Pablo)


algún día atoparemonos de novo na quintana

16.5.09

Unha ollada non nacionalista sobre a lingoa

Existen outras olladas sobre o noso idioma. As olladas que parten da obxectividade do que en sociolingüística se coñece con conceptos como conflicto lingüístico, lingoas en contacto, diglosia, prexuízo lingüistico, autoxenreira... Unha visión cultural e democrática do conflicto que permita analisar a situación dende perspectivas non sectarias e rexeitadoras do prexuízo lingüístico. Que o galego é a lingoa propia de Galicia é algo que non só está consagrado na lexislación a partir da Constitución Española e o Estatuto, senon da obvia constatación da realidade. Unha realidade que pon de manifesto a violencia historicamente exercida sobre os falantes do galego polo mero feito de non posuiren poder, de seren a negatividade da sociedade capitalista. Esa negación maniféstase lingüisticamente na privación da lingoaxe materna nos ámbitos do poder real e simbólico. Constatar esa situación de violencia e desigoaldade non pode deixar a ninguén que teña un mínimo de conciencia política, indiferente. Obriga a tomar algún partido, agás o da indiferncia ou o do pragmatismo. Non se pode afirmar con rigor que se está a favor da conservación e uso normal e igoal do galego en Galicia, sen asumir que tal obxectivo e tarefa precisa dunha política cultural activa que free a desaparición de falantes e a degradación interna do idioma. 
Nos paises con dúas lingoas en contacto e en situación de desigoaldade que se toman en serio o conflicto, sen sectarismos, demagoxias nin prexuízos, o poder público establece unha expresa e planificada política lingüística que vai moito máis alá da mera e retórica redacción e aprobación de leis e decretos.
Infelizmente, case trinta anos de lexislación pretendidamente compensadora da desigoaldade social do galego, de uso teatral do idioma na política, de ensino en galego a unha importante parte da poboación, non teñen conseguido frear a sangría de falantes e colocan á pervivencia do galego nunha crítica situación para o futuro. Trinta anos nos que os supostos maiores defensores do idioma, os nacionalistas, levan sobre as súas costas a responsabilidade de só haber logrado que se identifique o uso do galego coas súas siglas, e que case non sexa posible o uso activo dese idioma sen ser identificado como membro da secta e rexeitado politica e mesmo socialmente. 
Neste contexto, agradoume que unha das primeiras declaracións que leín de Feijóo, xa presidente, ao falar sobre este tema, fose dicir que en Galicia non existira planificación lingüística. E eu estou radicalmente de acordo con esta afirmación. Hai quen queda satisfeito cun mero decreto sobre o ensino do galego e centra aí o eixe de toda discusión sobre o futuro do noso idioma. Pero a realidade é que a lexislación sectorial foi sempre beneficiosa para o uso do galego e, non embargantes, en ausencia de toda política ou planificación, o que leva e levou é á perda de falantes e á desespranza sobre a normalización do noso idioma. 
Son dos que pensa que a utilización sectaria do galego polo nacionalismo realmente existente é un dos maiores obstáculos para afrontar con rigor plans de normalización, e un auténtico suplicio para os que somos falantes activos non nacionalistas, continuamente traizoados polos que instrumentalizan no seu favor a cuestión lingüística, importándolles ben pouco o que isto significa a medio e longo prazo para a pervivencia da lingoa, independentemente da pervivencia dos partidos e grupos do nacionalismo que hoxe coñecemos.
Se nos fixamos na actuación, por exemplo, do BNG en cuestión lingüística en Vigo, onde gobernaron dende a alcaldía e gobernan hoxe dende a bi-alcaldía, debemos preocuparnos: un uso puramente retórico da cuestión, unha vergonzosa práctica do idioma polos seus dirixentes, un uso habitual do castelán na actuación pública e privada do equipo de asesores de Santiago Domínguez, e a nula actuación para evitar ou denunciar a evidente marcha atrás que na última década ten a normalización lingüística nas institucións da cidade.
Feixó actúa intelixentemente no nomeamento do secretario de política lingüística… pero aínda hai xente tan sectaria que preferiría ver a Gloria Lago, desa marxinal asociación chamada Galicia bilingüe, en tal posto e así durmir tranquilos dicindo ¡¿vés!?, aínda que iso significase unha tremandamente mala noticia para o futuro do idioma.
O galego precisa dunha planificación lingüística que ataque o corazón da perda de falantes, o autododio. Unha planificación que persiga especialmente o prestixio social do idioma, á desectarización na percepción do seu uso por falantes activos, a mellora da competencia lingüistica no sector docente…
Menos decretos, máis planificación con obxectivos expresos e recursos para acadalos.
Non irei á manifestación de mañan -e menos despois de lér as declaracións da Mesa pla Normalización Lingüística-, por máis que me reconcomo por non poder facelo: non quero acabar co mesmo sentimento co que rematei a miña propia historia contra o Prestige, no apoio a Nunca Máis: fundido nun mar de bandeiras partidistas que alguén se empeñaba en dicirme que eran as de Galicia.

15.5.09

Carlos Castilla del Pino, in memoriam


Esta madrugada ha fallecido Carlos Castilla del Pino: psiquiatra, académico de la lengua, ensayista... Un gran humanista.

Gracias infinitas, maestro. En justicia, y para nuestra salud mental, tu magisterio debe ser impartido ya en Primaria.

Gracias, doctor. Siempre en nuestra memoria tus palabras.

14.5.09

Zeca Afonso en Samil ¡!


Esta tarde, a las 8, en el Verbum (¿no hay un localito más a mano?), Arturo Reguera nos hablará de su amistad con el inolvidable poeta portugués.

(Me temo que andan los nacionalistas arrimando el personaje a sus sardinas; hummm, no era ése el camino de Afonso).

Alijo en el MARCO



EL MARCO muestra los alijos que acumula la policía viguesa. La idea es del artista Santiago Sierra.
Se preguntarán cuál es la obra artística —en los museos se almacenan y muestran obras de arte ¿no es así?—, y hacen bien en preguntárselo.

El mundo del arte también tiene sus crisis. Quizás Santiago Sierra con esta idea lo evidencie acertadamente.

Nos informa el comisario jefe, que Vigo es una ciudad tranquila «al día decomisan 1,3 armas».

El señor Iñaqui (director del MARCO) no está detenido, no; está acompañado.

¿Será el MARCO el marco apropiado para estas exhibiciones?

Bueno es que sepamos qué armas tomar y no tomar para pasear por esta tranquila city.

Vitrasa nos abruma con sus 'frecuencias'


Hace media hora... en Pi y Margal...
Señores del transporte público: ¡ni tantos ni tan pocos!

12.5.09

En mans dos mediocres

"(...) Tres son los principales peligros que conlleva el ejercicio del poder ejercido por este tipo de sujetos. El primero lo apuntaba Juan de Mairena: 'Siempre será peligroso encaramar en los puestos directivos a hombres de talento mediano, por mucha que sea su buena voluntad, porque a pesar de ella la moral de estos hombres es también mediana... Propio es de hombres de cabezas medianas el embestir contra todo aquello que no les cabe en la cabeza'. El segundo es la violenta oposición a las personas preparadas y comprometidas. Es Einstein el que con gran certeza y pocas palabras lo expresó mejor: 'Los grandes espíritus siempre han encontrado la violenta oposición de las mentes mediocres. Estos últimos no pueden entender que un hombre no se someta irreflexivamente a los prejuicios hereditarios sino que emplee honestamente y con coraje su inteligencia'. El tercero es que provocan que las personas inteligentes y preparadas no puedan desarrollar por completo sus cometidos. La mayor parte del trabajo la tienen que dedicar a arreglar y a recomponer lo que los mediocres estropean desde sus puestos superiores (...)"

O artigo enteiro, de Jaime Martínez Montero e de obrigada lectura, aquí.

Almacén gratis


La calle Pontevedra (entre García Barbón y Marqués de Valladares) convertida en almacén particular. ¿Cuánto ingresa el ayuntamiento por este telderete en la vía pública?

11.5.09

Retrato de familia - 4º aniversario



La familia Vigoblog, agradecida.

Bic@s

10.5.09

A aldea recobra a súa imaxe

Praza da Princesa, maio de 2009
Enriba, a marquesina o día no que comezaron a súa desmontaxe para trasladala (outra máis) a non se sabe onde.
Abaixo, un par de días despois, o modelo de marquesina que lle gusta ao tenente Domínguez.