23.5.10
18.5.10
14.5.10
A inconmensurable jeta do Goberno municipal de Vigo
Claro! o alcalde e o teniente saben perfectamente que, sí ou si, verán rebaixado o soldo cando se publique o decreto do Goberno central polo que se recorta aos funcionarios públicos (eles son a efectos retributivos funcionarios, na súa condición de persoal electo nunha administración pública) unha MEDIA do 5% do seu salario, SEN QUE POIDA SER MAIOR 15%.
Evidentemente, cos xugosos salarios con cargo ao erario público que se concederon os nosos xenerosos munícipes, a eles tocaralles a maior porcentaxe de desconto, ou sexa, o 15% que agora, cun descaro de trileiro trapalleiro, nos venden como un sacrificio voluntario. Amos anda!
O que hai que aturar.
13.5.10
Gayoso opina que hai que reducirlle o 20% aos funcionarios
El País Galicia recolle así as palabras de Gayoso ao Comité de Empresa dos "funcionarios" (sen oposición) de Caixanova.
Pola súa banda, o ex-auxiliar de contabilidad da Caja de Ahorros y Monte de Piedad Municipal de Vigo, comprométese a apretarse o cinto e botar máis esmola no cepillo en misa e conxelarse o seu soldo de 500.000 euros.
Pensionistas, médicos, profesores, mestres, bombeiros, enfermeiras, policías e administrativos vigueses que asisten entusiasmados ao trunfo de Vigo na súa loita coa Coruña, promoven que se dea o nome de El Chino a unha rúa viguesa.
Abel Caballero ri, e aínda non sabe en que tipo de farola investirá o diñeiro que se aforre nas nóminas dos funcionarios municipais. Seica se baixará o soldo e, a pesar de que non son funcionarios, conxelará o salario dos 14 amigos contratados a dedo que pacen e fanlle a ola na alcaldía.
O Comité de persoal do Concello de Vigo, aplaude, un tanto despistados.
E la nave va...
Quero cheirar teu bacallau, Maria!!!
Versión culinaria del mismo tema, que tomé prestada de la blog "O Bandullo":
Como la canción; fácil, sabrosona y pegadiza.
¡Hala!, a cheirar o bacalhau e...
...de postre (o a cualquier hora):
¡Bó proveito, meus!
12.5.10
Actas

(Fragmento das actas da reunión entre os equipos directivos de Caixanova e CaixaGalicia)
M. Creo que EN-CAIXA sería el nombre adecuado. Hacer referencia a internet es obligado.
G. Nuestro Consejo de administración no puede aceptarlo por sus semejanzas semánticas con trágala. NOVA CAIXA sin embargo propone una visión de futuro y de renovación que ayudaría a lavar una imagen de ineficiencia que puede haberse instalado en la opinión pública.
M. Sin embargo suena muy familiar, como gastado. Creo que el Sr. Urraco tenía una idea mejor.
U. Con permiso del Presidente, mi equipo había pensado en CAJA-CAIXA. Es un binomio superador de enfrentamientos. Evidentemente a los seis años se rotaría y pasaría a ser CAIXA-CAJA para evitar críticas de alguno sectores.
G. No Urraco, no tiene pegada y es redundante.
M. Otra de nuestras favoritas sería LA BOX DE GALIZA. Es el nombre con mas consenso y es trilingüe.Confirma la galleguidad de la firma. Evidentemente los tipos de letra habrían de ser cuidadosamente diseñados para evitar cualquier equívoco con otras marcas.
G Perdón, debo atender el teléfono.
(Minutos de silencio. G solo asiente)
G. Que dice MAFO que ni de broma. Insiste en que somos nosotros los que debemos bautizar la nueva institución. Sr. Urraco, por favor, exponga la definitiva.
U. Desde luego, Presidente. Nuestro departamento de imagen y prospectiva ha concluido que la marca más dinámica y con mayor aceptación en las pruebas realizadas es CAJA-2.
M. CAJA-2! Suena bien
G. CAJA-2. Muy bien Urraco. Hoy puedes volver en mi choche.
11.5.10
Cinco años y un día

Parece una sentencia, y merecida, por bloguera quisquillosa e irredenta. Mas, no. Hace hoy esa cantidad de tiempo que se estrenó esta blog y yo como modesta cronista virtual. Lógico que me interrogue sobre el por qué de tan duradera tarea (¡sin nómina!). Siempre habrá alguien (yo, al menos) que piense que tratar de recuperar el sentido de comunidad es una tarea ya de por sí gratificante.
Echando la vista hacia atrás por estas páginas (¿habría que decir 'pantallas'? hasta las palabras se vuelven nihilistas. ¡Onde vamo a pará!), tengo la sensación de que sí ha valido la pena el tiempo aquí empleado; no tanto por lo que yo os he ido contando, sino que también por lo que de vuestros comentarios aprendí ¡que no es poco! a pesar de que en algunas (bastantes) ocasiones mi contrarrespuesta haya sido algo vehemente de más. Me enteré, gracias a esta faceta de bloguera, que no somos tan poc@s compartiendo una manera de sentir/mirar esta ciudad de aspecto fantasmático; ¿recuerdan? semanas atrás en un post daba cuenta de unos turistas que se comentaban el uno a la otra, paseando a las doce de la mañana por los alrededores de la Colegiata «parece una ciudad fantasma». Y, ya saben, no pocas veces son los otros los que mejor dan cuenta de nuestra esencia.
Recibo pues esta condena de cinco años y un día, y prometo que intentaré duplicármela para alegría y/o sufrimiento de mis colegas, y también vuestra.
No hacer nada, con urgencia
“En mi primera legislatura como alcalde de Curitiba, una de las primeras decisiones que tuve que tomar fue cuando recibí una solicitud de una asociación de vecinos que pedían algo muy extraño: que el Ayuntamiento no hiciera nada en aquella vecindad. Le indiqué al concejal de obras que verificara la situación. Descubrimos que la petición, a pesar de ser insólita, tenía un origen lógico. El ayuntamiento estaba realizando obras en la zona y la preocupación de los vecinos era que las máquinas acabaran cubriendo un pequeño manantial. Mi despacho fue lacónico pero decisivo: No hacer nada, con urgencia” (Jaime Lerner).
Jaime Lerner fue alcalde de Curitiba, una ciudad de casi 1.800.000 habitantes en Brasil. Algo de lo que se puede hacer con una ciudad, sin romperse mucho la cabeza, nos lo dice Lerner. Si tienes (que ya sé que lo tienes) un rato, échale un vistazo al vídeo (pincha donde dice "view subtítles" y escoge spanish):
Qué, ¿estamos?
10.5.10
Cinco anos: eppur si muove
Da Wikipédia
¡Cinco €ños!
Yo, Raquel R. López, declaro: soy viguesa porque estoy empadronada en Vigo (cada cual nace donde la cigüeña, sin mirar el mapa —no sabe ésta de cartografías, sólo de campanarios y poco más—, le apeteció), y estoy, por ello (de ser viguesa), razonablemente descontenta de los líderes de esta city (¡menudos cingüeros!). Y por eso mismo llevo aquí cinco años, interesándome por nuestra ciudad, aportando mi granito de arena (¿en el zapato?). Espero que este granito no les impida caminar con esperanza hacia una ciudad abierta al mar y a la solidaridad.De viguista, na de na. De los ismos (con o sin t intercalada) sólo me interesan aquellos que unen penínsulas con continentes. Ay, ¡qué bonitas lenguas de tierra, ésas de los istmos! (consultad, sino, el DRAE: istmo).
9.5.10
Cinco

Cinco anos... e parece que levamos media vida!
Cinco é un número máxico. Lembro aquelas cancións da infancia: cinco esquinitas tiene mi cama...
ou cinco lobitos tiene la loba..
Tempos...
Los cinco magnifícos cabalgando polas pantallas ou o cinco, aquel tranvía con destino a Bouzas e porén á praia de Alcabre.
Cinco e mezzo, extraordinaria película de Fellini, vista no cine-clube con nocturnidade ou Los cinco aquela literatura xuvenil importada que tan ben nos facía na longa noite.
Cinco tamén eran os dianteiros do futbolín, arriscada aposta polo futbol(in) de ataque e, como esquecer, os cinco primeiros venres de mes!!!
Pero non é o cousa de poñerse morriñento, sobre todo porque a memoria canta.
O cinco segue a ser hoxe un número máxico. Cinco son os estudios feitos sobre o metro lixeiro de Vigo e cinco son as veces que o lobby portavoceado pola Voz de Galicia tivo que tragar as imposicións do Banco de España.
Cinco son os "ces" que definen a Vigo: o Cristo, o Celta, a Citroën, a Corrupción, a Corina, O Caballero, o teniente de alCalde, a Casa de play it again, Roque,...
Cinco son os partidos do bipartito que nos goberna: o Bloque, O Psoe, A autoridade portuaria, a Zona franca e Caixanova.
Cinco son os modelos de semáforo entre os que podo elexir no territorio da alcaldía e cinco mil e pico euros son os que debe costar ese semáforo verbeneiro da Porta do Sol , é dicir, territorio da tenencia.
Cinco son os minutos que debería durar a seguinte campaña electoral en Vigo e cinco son os dias laborables para un número cada día máis reducido de cidadáns.
En definitiva, cinco por cinco, vintecinco, son os anos que esperamos cumplir neste recuncho de palabras, imaxes e bo rollo feitos por cinco colegas e colegos a quen felicito hoxe de corazón.








