IX ÉPOCA

27.3.09

Apagón? si, pero de ideas.

Hei de confesar que a idea de facer un apagón reinvindicativo sempre me pareceu digna de ser apoiada. Sen embargo, cando vexo que as autoridades tamén participan nestas iniciativas comenzo a sospeitar. Sóname o conto a aquelas rogativas donde o pobo empobrecido saia en procesión presididos por curas e alcaldes de despensas cheas. Porque o cambio climático e a crise enerxética non é nin un temporal nin unha calamidade na que todos e todas teñamos a mesma responsabilidade.

Por iso pediríalle o Sr. Alcalde e mais a Sra Ministra que nos vai honrar no apagón simbólico, que aproveitaran eses minutos de escuridade para meditar sobre as políticas que seguén respecto do tema.
Moi en especial desexaría que o Sr. Alcalde reflexionara sobre a mobilidade nesta cidade. Os cidadáns levamos bastante tempo decíndolle que non queremos máis aparcamentos soterrados. Non queremos compralos nin queremos pagar as elevadas tarifas que fan inviable a súa explotación privada (consulten con Conycase que ten unha forte débeda co Concello). Ben é certo que un brillante concelleiro calificara os elevados prezos como "medidas disuasorias contra o emprego de automóbil". Razonamento retorcido que nos levaría a facer custosas autopistas con elevados peaxes para disuadir ós usuarios.

Parece mais acertado configurar os servizos públicos de maneira que o uso do coche particular se faga innecesario ou, se é o caso, imposible. Hai centos de iniciativas por Europa adiante e o Alcalde, presidente da Rede de cidades contra o cambio climático, as coñece. Por qué non facemos de Vigo un exemplo de cidade con mobilidade sostible? Por qué non podemos aspirar a sermos coñecidos polas iniciativas innovadoras nesta materia e deixamos os hoteis no medio da ría para máis adiante?

Levaríamos unha alegría se no medio do apagón o noso Alcalde apoiado pola Ministra anuncia que os cartos que ten adicados a estudiar novos aparcamentos serán invertidos en desmontar iluminacións ornamentais que "teatralizan" a cidade e comprométese a aumentar o número de viaxeiros no autobús nun 10% anual ou a ter un servizo de tren de cercanias para o próximo ano.

Precisamos medidas e non actos litúrxicos. Que non se apaguen as ideas.


26.3.09

Un costo infumable

Parece que avanza la idea de que nuestra amada y nunca bien ponderada Corina, Perly, Porro acabará acoderada al despacho que antes se llamaba de la Junta de Obras del Puerto y que ahora lleva el pomposo título de Autoridad Portuaria. Vade retro, o lo que en traducción libre podría traducirse del latín como "va de retro".
Y, por lo visto, parece que sí, que esto va de "retro" y queremos volver a las andadas. Que C.Porro, con independencia de sus desconocidos méritos profesionales fuera de la política, pretenda ahora recorrer el mismo camino que se hizo Caballero para quitarle la alcaldía parece un bucle del espacio/tiempo destinado a incrementar nuestro conocimiento sobre la escasísima imaginación que adorna a nuestros políticos y la poca consideración en que nos tienen.
Si alguien que nunca ha ocultado su deseo de presidir la Corporación Municipal acaba por asentarse en el sillón de la Autoridad Portuaria durante un par de añitos, estaremos asistiendo a la escenificación del cachondeo, y a la demostración de lo que decíamos hace sólo unos días acerca del abismo que han abierto con la ciudadanía los que deberían preocuparse realmente por lo nuestro.
El Puerto de Vigo exige algo más de seriedad a la hora de ser gestionado. Reducir su importancia a la de mero trampolín para saltar a la Alcaldía no sólo es un insulto a la inteligencia sino un despropósito monumental. Pero es también una demostración de cómo algunos entienden eso de administrarnos lo nuestro, confundiendo lo que es un cargo (o sea, una carga) con una propiedad. No deja de ser curioso que, en medio de una cruzada por la pulcritud del lenguaje (lo del género, por ejemplo), todavía se mantenga la expresión "toma de posesión" para referirse a la asignación de un cargo de la Administración Pública. Todo un reconocimiento de que algunos siguen considerando la tareas de representación y de gestión de lo público como algo suyo y no nuestro.
Por si la nuestra pareciese una posición únicamente derivada de la discrepancia con las formas, los objetivos y la capacidad de C.Porro, ahí están las dudas de los directamente interesados en la gestión portuaria, a quienes se les ha erizado el vello occipital ante la posibilidad de que la rubia se encargue de sus asuntos.
A Corina le han confeccionado un currículum "ad hoc", manufacturado a partir de la conocida debilidad de don Manuel por las rubias y del no menos conocido sistema de cooptación desde un cargo de designación a otro de representación. El sistema ha dado algunos aparentemente buenos resultados, entre ellos el de la propia Corina, rescatada de la nada como concejala para ser aupada a una Dirección Xeral de la Xunta; de ahí a una Consellería y regreso a la candidatura para la alcaldía. El sistema se había ensayado antes, con Manuel Pérez, reclutado desde su empleo como Inspector de Trabajo para, tras un breve paso por la Consellería correspondiente, recoger la marea descendente del PSOE y lograr la única mayoría absoluta de Vigo. Ahora se pretende reeditar el caso Caballero y lanzar desde el Puerto la candidatura de Corina para alcaldesa.
Lo que más me asusta de todo es la nula consideración que para quienes deciden estas cosas tienen los cargos administrativos, reducidos a la espuria función de "proveedores de oportunidades". Corina cimentó su carrera repartiendo dinero desde la Consellería de Asuntos Sociales para crearse un pesebre que luego no resultó suficiente para lograr el objetivo real: la Alcaldía de Vigo, que sólo logró tras el esperpéntico culebrón del pacto Castrillo-Toba-Figueroa para arrebatársela a Ventura Pérez Mariño. Caballero hizo lo propio desde otro cargo que maneja mucha pasta, la cual fue empleada para abastecer otro pesebre a golpe de "fondo de reptiles" del cual aún nos debe explicaciones.
Pero, por si quedasen dudas de lo insultante que resulta esta nueva/vieja maniobra, los empresarios relacionados con el Puerto (mayoritariamente instalados en la órbita del PP) han hecho llegar al propio Núñez Feijóo que verían con buenos ojos la continuidad de Paz al frente de la Autoridad Portuaria, aunque su nombramiento hubiese sido realizado por el PSOE. Por lo visto, solamente Abel Caballero, se ha distanciado de esa pretensión, probablemente temeroso de que quien lo sustituyó acabe por ser más valorado que él. Es el sino de los mediocres, tengan o no máster de Cambridge.
Ahí tiene el presidente "in pectore" de la Xunta una buena oportunidad de pactar con la oposición algo de utilidad para todos, considerando la preocupación de los empresarios del puerto por la posibilidad de tener que sufrir a Corina para que pueda luego salir mona en la foto con el bastón de mando de alcaldesa.
Pánico me da lo que Corina puede hacer con el notable presupuesto del Puerto, con los antecedentes de Caballero o los suyos propios en Asuntos Sociales. Además, si Caballero nos vino con lo de Nouvel, Corina puede resucitar, para encandilarnos, lo de la Corina Encantada (digo, Colina, en qué estaría pensando), o sacarse de la manga otro mega proyecto "pour épater le bourgeois".
En fin, que, para el asunto en cuestión, creo sinceramente que no se podría haber encontrado nada menos apropiado ni más definitorio de las intenciones de quienes dicen representarnos que postular a C.Porro para el Puerto.
Va a suponer un costo infumable.

18.3.09

No son nuestros hijos de puta

Voy a tomar prestada la frase que se atribuye a Roosevelt (Franklin Delano) cuando le dijeron que el dictador nicaragüense Anastasio Somoza era un hijo de puta: "Puede que sea un hijo de puta, pero es nuestro hijo de puta", dicen que respondió el presidente del new deal.
Bien, aclarado que aquí no se pretende insultar a nadie sino parafrasear una expresión afortunada y definitoria de cómo entienden algunos la relación entre ética y oportunidad, la Logia Vigo-Centro de VIGOBLOG ha llegado a la conclusión de que quienes dicen representarnos no son "nuestros hijos de puta".
Circula por ahí la expresión pretendidamente exculpadora de que el revés electoral de la que se autotitula izquierda se debe a que sus votantes son más exigentes que los de la otra derecha. Una vez más, la incapacidad para la autocrítica de quienes pretenden apoderarse de la izquierda en la que nosotros decimos creer vuelve a hacer profesión de fe.
Los participantes en la tenida de la mencionada Logia hemos llegado a la conclusión de que existe una casta que, probablemente por omisión del electorado, se ha instalado en las formaciones políticas olvidando que sus integrantes tienen la obligación de tener una escala de valores reconocible desde la izquierda. Y, claro, aunque más despacio de lo que sería deseable, una parte del electorado se ha puesto exigente y reclama con claridad que en el ejercicio de la política los valores del Estado de Derecho sean, al menos, respetados en sus manifestaciones públicas.
Con el paso del tiempo, parece que va manifestándose la constatación de que los modos y los valores expresados por los actos (no por sus declaraciones) de quienes dicen representar a la izquierda se distinguen poquísimo de los de quienes dicen (equívocamente, también) ocupar el centro político, o el centro-derecha.
En estas condiciones, el renacer de una exigencia de honestidad comprobable, de respeto a la ley, de reconocimiento del mérito profesional por encima de la conveniencia partidaria y de verdadera defensa del derecho frente a la oportunidad, no puede por menos que ser celebrada por todos.
De momento, nos ha dado por interpretar que la "fuga" de unos 130.000 votos (los perdidos por PSOE y BNG y que no fueron para el PP) tiene su origen en la libérrima decisión de otros tantos antiguos votantes de eso que se autotitula izquierda, o centro-izquierda, de recriminarle su deriva oportunista. La escenificación de esta deriva puede contemplarse en ese intento justificador de la derrota que se defiende diciendo que mejor hubiera sido adelantar las elecciones, como aseguran que pretendía Blanco.
Para nosotros (creo que estoy autorizado por la Logia a hablar en nombre de todos los de VB), la simple posibilidad de que la confianza en una labor de gobierno pueda estar al albur del calendario revela hasta qué punto aquella casta piensa menos en nosotros que en su conveniencia partidaria. Y eso no es izquierda ni farrapos de gaitas.
Desde lo que nosotros consideramos izquierda, los valores reconocibles en las actividades políticas habrían de ser los de la transparencia funcional, la preferencia por el mérito y la capacidad, el respeto escrupuloso por el principio de legalidad, o la renuncia al eufemismo como forma de ocultar la realidad. En suma, el respeto por el Estado de Derecho; sin más.
Desde VB nos hemos esforzado por ejercer nuestro derecho a la crítica, sin ponernos a considerar si esa crítica razonada favorece a unos o perjudica a otros. Sin embargo, somos conscientes de que la dinámica impuesta por quienes se han apoderado de los partidos, como vehículo de transporte hacia el aparato del Estado, sigue parapetada en la Ley Universal de la Inercia, según la cual todo tiende a mantener su estado de movimiento o reposo, ofreciendo una visible resistencia a cambiarlo.
¿Tenemos que seguir el discurso de quienes se han revelado como más preocupados por mantenerse que por visualizar que nos están resolviendo lo nuestro? Nosotros creemos honestamente que no. Y creemos, también, que 130.000 electores han pensado lo mismo. Que las cúpulas de las organizaciones políticas lo comprendan y lo acepten ya es otro cantar.
También creemos que el sistema de partidos para orientar la forma en que los ciudadanos deciden cómo quieren ser gobernados es insoslayable. Pero pretendemos también que eso no ofusque nuestra capacidad crítica, y que la eventualidad de una alternancia no resulte definitiva para orientar nuestro voto.
Sabíamos, cuando iniciamos esta aventura destinada a contribuir a consolidar una conciencia crítica en la sociedad, que nos exponiamos a las invectivas de quienes aún no se han desembarazado del seguidismo partidario y contemplan el transcurrir de las acciones políticas en términos de "buenos" y "malos", de "nuestros" y "ajenos", como si el ancestral maniqueísmo de Zaratustra siguiera determinado por Ormuz y Arimán.
Por eso decimos que esos "no son nuestros hijos de puta" (con perdón), se incrusten en PSOE, BNG, PP, UPyD o cualquier otro partido. Y, como la frase da para agarrar el rábano por las hojas, me pongo la venda antes de recibir la herida y advierto a pescadores en río revuelto que nosotros practicamos la pesca "sin muerte" y no estamos por insultar sino por razonar.
No pretendemos cobrar otra pieza que la de la racionalidad aplicada al análisis político y, si el discurso resultante nos contradice, aceptaremos el veredicto y seguiremos dando la vara hasta conseguir que quienes dicen representarnos se apliquen a tener más en cuenta nuestros derechos que los suyos. Y, que yo sepa, la atención a nuestros derechos es lo único que justifica la existencia de eso que se ha dado en llamar la "clase política".
Que ustedes lo vean.

16.3.09

Cerca de la Puerta de Tannhäuser

"Yo he visto cosas que vosotros no creeríais: atacar naves en llamas más allá de Orión; he visto rayos C brillar en la oscuridad cerca de la Puerta de Tannhäuser. Todos esos momentos se perderán en el tiempo como lágrimas en la lluvia. Es hora de morir" (replicante rubio y casi perfecto, de Blade Runner, ante el vencido cazador).

Yo también he visto cosas que no creeríais: tranvías repletos con diez o doce viajeros cologados del estribo en dirección a Balaídos o a Samil; jóvenes tumbados a la sombra de pinos recién plantados en las dunas de Samil; escenas de amor incipiente al socaire de las dunas de O Vao; niños bañándose en el Lagares cuando aún no se había pensado hacer un puente; pescadores de fortuna pescando robalizas al curricán sobre una piragua canadiense contra la corriente del Lagares, más allá de Os Muiños; trasatlánticos cruzando la ría con sus bodegas repletas de la esperanza de América; el R.C.Náutico asomándose a la lámina de agua como un paquebote amarrado al muelle, antes de que lo alejaran del mar para el que fue concebido.
He visto montes empapados de agua en plena canícula de agosto, antes de desecarse porque sus acuíferos fueron encauzados por centenares de captaciones para el servicio doméstico; niños jugando a ensuciarse con la tierra y la hierba en parques sin cierres metálicos protectores; pelotaris con pantalón y zapatillas blancos golpeando pelotas "encoiradas" a mano por el viejo Esteban contra las paredes de los frontones al aire libre en As Travesas; pan caliente saliendo por el portalón metálico de la Panificadora; la fuente de A Falperra ofreciendo agua pura del manantial; audaces navegantes en gamela desembarcando en Toralla donde sólo había naturaleza; el aterizaje de un DC-3 procedente de Madrid en la minúscula terminal de Peinador; pescadores de ría llegando a la playa tras arriar la vela de una gamela coruxeira; pescado vivo ofertado a bordo y sobre la arena antes de saltar a las patelas que lo llevarían al mercado de A Laxe; bañistas solitarios en las transparentes aguas de la ría de Aldán un domingo de setiembre; veloces arroaces exhibiéndose ante la proa del "Borneira" cuando atravesaba la ría, o destripar un cachalote en la ballenera de Massó.
Todo eso se ha perdido con el tiempo, como lágrimas en la lluvia. Pero no es hora de nostalgias póstumas. Es hora de detener un poco el tiempo, de hacer un descanso en el frenesí demoledor de una ciudad empeñada en no dejar rastro de su pasado; es hora de permitir que la ciudad repose, mientras crece razonablemente lejos de los depredadores incapaces de contemplar un paisaje sin imaginar solares y parcelas, o de munícipes "humanizadores" a base de importar carísimo granito de allende los mares.
En una alegoría del desprecio de la memoria, el replicante de Blade Runner nos pone frente a frente ante la disyuntiva de seguir alocadamente hacia lo que creemos que es el futuro o volver de vez en cuando la vista atrás por si hay algo que recordar.
Tal como vamos, muchas de las cosas que nos han hecho como somos resultarán increíbles para las próximas generaciones. Y habrá que preguntarse si es tiempo de morir o aún nos queda algo aprovechable que evocar para saber de dónde venimos. Porque a dónde vamos no podemos predecirlo sin conocer lo anterior.
Urge ya una Ordenanza Municipal de la Memoria Histórica de Vigo, o seguiremos con la cantinela de definirnos por contraposición a A Coruña.
Es hora ya de saber quienes somos, aunque sigamos sin saber cuántos.
Y también es hora de saber de dónde venimos, sea de un abuelo de O Berbés, de Ourense o de Zamora. ¿No?
Pues, eso.

10.3.09

¿Qué vamos a hacer con Corina?

Pues sí que estamos buenos. ¿Qué vamos a hacer ahora con Corina? ¿Qué será de su vida? ¿En qué ocupará su tiempo libre? Hasta ahora, el tiempo libre de Corina era empleado en su única actividad profesional de éxito conocida: la política. Estoy convencido de que seguirá en la profesión, aunque no sea más que por no tener que volver a colocar cuñas en los hospitales. Pero ¿en calidad de qué?
Les supongo al corriente de los problemas derivados del faltal desenlace de la vida de su sustituto para ocupar el escaño que le tocó en el Senado, al que provisionalmente había renunciado para encaramarse en la candidatura de "Feij 0´0 no ve" (Feijó09) y poder hacerse un lugar en el Parlamento de Galicia.
Y ahora que iba para "Superconselleira" de la "Superxunta" tendrá que decidir (el escaño es suyo) si se queda en simple senadora o le regala el escaño al PSOE. Si entra a formar parte del Gobierno gallego, o si ocupa su escaño en el edificio de O Hórreo, el PP perderá su escaño en el Senado en favor del PSOE, según defienden los socialistas, mientras que el PP aduce que "lo que se da no se quita" y el escaño de Corina debe quedar vacío si ésta renuncia. En el primer caso la política gallega que se haga aquí perderá uno de sus principales activos, llamado a continuar la tradición viguesa de que aquí no hay alcalde que más de cuatro años dure. Claro que Corina siempre dijo que ella es una "esquizofrénica de las flores" y, como la esquizofrenia no distingue entre flores y escaños, pues eso.
Por si el panorama no tuviese suficientes quebraderos para la victoria electoral del PP, resulta que los gallegos del exterior decidieron cambiar y, al contrario que los del interior, votar mayoritariamente al PSOE, al que el PP deberá devolver un escaño que le fue provisionalmente adjudicado.
El caso es que aquí hay para dar de rascar a todos, porque, con la devolución del escaño, ya los del PSOE se han lanzado a difundir, urbi et orbe, que ellos han cumplido con lo del cambio, y que toda la culpa es del Bloque, que no ha cumplido con la aritmética. Y eso que mira que lo venimos diciendo: que la marcheta electoral del PSOE unas veces es a ritmo de vals, otras de foxtrot y otras de hip hop, pero la del Bloque lleva años siendo de "regg(r)aeton", o sea que va de "regre" a base de perder votantes cada vez que pide el voto. Claro que si Touriño no hubiese perdido uno de los escaños de Pontevedra, por donde se presentaba, seguiría de "boss" de la cosa y podría hacerle reproches al Bloque. Pero con las cosas como salieron, mejor aprovechar la oportunidad para estarse calladito, ¿no?
Señor, Señor, lo que hay que sufrir por un escaño.

8.3.09

Fonda reflexión postelectoral


4.3.09

Non todo é imaxe

As analisis postelectorais veñen insistindo en que as causas da derrota son a mala imaxe que deron BNG e PSOE cun goberno partito pola metade, o mal que sentou o despilfarro do coche ou a foto do yate. Sen negar a infuencia destes factores conviría tamén repasar a política desenvolvida. Acaso se esas consellerías autónomas tivesen desenvolvido políticas satisfactorias non perderían valor esos asuntos? Ademáis de espectadores da política somos pacientes do Sergas, familiares de dependientes, pais e nais de alumnos, consumidores, tributarios da facenda, lectores de periódicos, cidadáns.
O cabreo viña de tres anos e medio. E os do bipartito seguindo a eterna manía de pagar pola propia imaxe acabaron crendo que a súa simple presenza xustificaba o cambio. Pois non é así, hai que facer política e non só espectáculos. Claro que para iso precisan partidos e non cargos ocupantes da administración e axencias publicitarias.

Perversións democráticas

Franco Coppoli é un profesor italiano que decidiu retirar o crucifixo da aula mentras impartiu a súa clase. Os alumnos, en asamblea deciden que o crucifixo debe permanecer no seu sitio. As autoridades suspenden un mes aó profesor Coppoli.
Un bon exemplo de coartada democrática para violentar os dereitos básicos das persoas. Non se pode votar a libertade.
As autoridades autonómicas de Castilla León deixaron “autonomía” a cada centro escolar para decidir sobre a presenza de símbolos relixosos. Tomemos nota.

2.3.09

Aún queda mucho que cambiar

"El electorado ha dicho que ya estaba bien de pagar a dos, por mucho que cuando pagaban a uno ya pagaban de más. El electorado ha dicho algo así como ¡bipartitos nunca máis! No hay más que echar un vistazo a los votos emitidos: en todas las ciudades con bipartito ganó el PP y perdieron miles de votos los PSOE y BNG. Lo demás creo que son simples latiguillos de una forma vetusta de hacer política, con la óptica desfasada de siempre.
"En total, el PP ganó algo más de 2.000 votos en toda Galicia, mientras que entre PSOE y BNG perdieron unos 130.000. ¿A dónde han ido esos votos, más los que supone un 5% más de votantes que en las últimas autonómicas?
"A Feijóo tendremos que verlo ahora gestionando la crisis que tanto ha criticado, por mucho que diga que la heredó, y esforzándose por cambiar los comportamientos (el gasto y cómo se hace) políticos, porque el electorado gallego ha demostrado que, como Dios, sabe castigar a los malos y premiar a los otros, aunque no sean tan buenos. Espero que tomen nota"
Me he permitido reproducir este comentario que puse en un post anterior, porque me lo pedía el cuerpo. ¿Hay alguien ahí que quiera dejarse de zarandajas y darle a la aritmética el valor que tiene? Porque a mi no me cuadra otra lectura que la de tener en consideración que, votando más gente que nunca y ganando el PP un insignificante puñadito de votos, casi 200.000 electores no puede ser que anden con la berza.
Geluco Guerreiro, que ve mucho mejor con sus gafas de culo de vaso que casi todos los demás tertulieros del politiqueo, decía esta noche en la tele que ya no valen los modos de siempre, eso que han dado en llamar "la política", y citó a Obama para resaltar que el negrito bueno ha mandado a freir espárragos la políticamente correcta forma de gestionar un país: les va a subir los impuestos a los ricos, se meterá en lo de ahorrar en guerras y gastar en protección social, y la mano que les va a echar a los que nos metieron en esto va a dar y a sujetar.
Obama se ha atrevido a mentar a la bicha, el Estado, en un país acostumbrado a ver al Estado como enemigo y de cuya "carga" había dicho Reagan que "libraría" a los norteamericanos. Y el caso es que nadie le ha "piado" a Obama por un discurso tan políticamente incorrecto, escenificado en forma de Presupuestos, que es como se habla desde un gobierno.
Los resultados electorales son la lógica consecuencia del hastío y de que lo que realmente ha "visualizado" el ciudadano es que, en un uso perverso de la aritmética, los bipartitos han tenido como principal objetivo el reparto de la tarta. Claro que deberíamos ser un poco compasivos con las presidencias y las vicepresidencias, con las alcaldías y las tenencias de alcaldía, y decir que es que sus titulares no dan para más.
La mediocridad en la que ha caído el ejercicio de la política (las excepciones son eso, excepciones) no hay que salir de Vigo para comprobarla.
Lo que yo visualizo es que hemos de soportar a unos que consideran que son porque están y, claro, se creen que están capacitados para lo que sea. Ellos, íntimamente, saben que no están ahí porque son algo, sino que son algo porque están ahí. Y todo el mérito que pueden esgrimir para que aceptemos que nos administren lo nuestro es haber "hecho política" en esos patios de monipodio en que se han convertido los partidos, sobre todo en su escalón local. O sea, que estaban donde hay que estar para llegar a donde han llegado.
Sinceramente creo que ¡el rascar se va a acabar! Y los del PP que no se suban a la parra, porque lo dicho va con ellos tanto o más que con los otros. Se mire desde donde se mire, urge una regeneración política que acabe con los malos modos en los que ha caído.
Por ultimo, felicitar a todo el electorado (abstencionistas incluidos) porque se ha movilizado para corregir, no para apuntalar o, simplemente, cambiar a unos por otros. Son muchas las cosas que tienen que cambiar; no nos basta con el gobierno.

26.2.09

Contra os vertidos incontrolados á ría de Vigo

Dende o inicio de Vigoblog, defendemos unha ría libre de vertidos incontrolados, libre de contaminación, defendemos a adecuada xestión dos vertidos líquidos industriais, e unha depuración racional e eficaz das augas residuais urbanas e denunciamos aos responsables da desfeita actual. Consideramos unha opción completamente desaxeitada a macrodepuradora na Xunqueira do Lagares. Mañán estaremos aquí:

25.2.09

Esto é abstencionante

Xa non caben máis milongas. Que os outros sexan piores non o fai a ún bo.

Evidentemente, pois xa pasaron polo poder tódalas opcións “dispoñibles no mercado” para ocupalo (vamos sabendo o que realmente fan, non só o que dín que farían), achegarse nos tempos actuais á política profesional non parece sinónimo de servizo público e dedicación á mellora das condicións de vida dos cidadáns-contribuíntes-electores (de eficacia e eficiencia en administrar o noso, como diría o amigo Andión).

Parece sinónimo, para todos ou cáseque todos, de procurar manterse no poder por TODOLOS medios dispoñibles (e por dispoñer) e, por ende, nas respectivas situacións persoais de privilexio multirremunerado. Nese momento, os intereses xerais e o ben común pasaron a mellor vida.

O “tingladillo” está montado para permitir que tal situación se dea, hoxendía de xeito escandalosamente evidente, coas conexións xeralizables de tramas corruptas entre a política e o poder económico. O incríble é que se segue a dar co noso coñecemento e consentimento periódico.

Que se voten eles mesmos, e os seus beneficiados, pero que conmigo non conten.

(Primeira medida terapéutica: Listas abertas para unha eficaz fiscalización dos nosos políticos e, se o sistema non lles gusta, que se dediquen a outra cousa, os que podan).

24.2.09

De encuestas y otros numeritos

Bajaba por Urzaiz para asistir a la reglamentaria "tenida" de la Logia Vigo-Centro de VIGOBLOG, cuando me tropecé con Pereira, el semiólogo ese que trabajó sin contrato para nosotros y que se dedica a desentrañar las señales y los signos de todo lo que se mueve.
--Coño, Pereira, ¿cómo estás?
--Pues anda que tú...
--Ya empezamos...
Bueno, salvado el saludo de mosqueo, charlamos sobre sus últimas pesquisas, que resultaron ser sobre lo de las elecciones y las encuestas, con las clásicas conclusiones del semiólogo acerca de los comportamientos de los candidatos.
Sostiene Pereira que las encuestas resultan favorables a todos y cada uno de los principales candidatos...
--Hombre, no será a todos.
--A todos, ¿o has visto alguna vez que un candidato afirme que la encuesta que maneja le sea francamente desfavorable?
Pues va a ser que sí; que Pereira tiene razón, porque nadie está dispuesto a aceptar que lo de los porcentajes le sea adverso.
Partiendo de esa constatación, Pereira afirma que ha logrado conocer el estado de ánimo y la dirección estratégica de las campañas de cada uno de los tres principales candidatos, atendiendo a cómo se manifiestan según se acerca la jornada de reflexión.
Sostiene Pereira que la encuesta que maneja Feijóo le impulsa a creer que en unos días será Fraga por mayoría absoluta. Y se mete cada día con el bipartito, porque, efectivamente, aquí no hay un gobierno, sino una Presidencia y una Vicepresidencia, con sus tecores particulares y sus licencias de caza privadas. Y les dice a los que no votaron al PP antes que lo hagan ahora para tener un sólo gobierno al que dirigir las quejas.
Del mismo modo, sostiene Pereira que Touriño anda crecido y, después de cierto tratamiento versallesco con su socio de gobierno, se ha lanzado a la palestra para reconducir el discurso de Feijóo diciendo que ya no necesitará la "muleta" de Quintana y quiere gobernar solo, "sin ataduras".
Y Quintana, según Pereira, recoge el guante y se lo devuelve a la cara a Touriño para recordar a los suyos y a los que espera que lo sean que, de no ser por el BNG, Galicia y el gallego seguirían en Babia para el gobierno español. Pero, sostiene Pereira, Quin debe sospechar que el electorado que espera captar está más cerca del PP que del PSOE y pasa de puntillas por la crítica a su socio de gobierno, a la espera de que los enmierdes del PP le permitan recoger algunos votos que nunca irían para "el socialismo". Y me recuerda que, en plena campaña, el de Allariz se permitió mentar la "bicha" y hablar de socialdemocracia. Paco Rodríguez debe estar que bufa, sostiene Pereira.
O sea que aquí hay dos frentes de campaña: los otros son malos y perjudiciales para Galicia, y un gobierno o dos.
Y sostiene, finalmente, Pereira que, con respecto a la segunda cuestión (la madre del cordero de estas elecciones), Quin tiene claro que no hay vicepresidencia que valga sin el éxito del PSOE; Touriño cree ver un horizonte de gobierno socialista en solitario, mientras que Feijóo no se cree nada pero insiste en que el único gobierno en solitario puede ser el suyo.
Mientras tanto, las encuestas a lo suyo, con la peculiaridad de que todas han sido hechas a la medida, de modo que haya "items" que permitan una lectura conveniente.
Y, como telón de fondo, la abstención o el ns/nc, porque aún hay un montón de peña que a la pregunta "¿A quién piensa votar?" todavía responde: "¡A ti te lo voy a decir yo!".
También sostiene Pereira que todo está patas arriba porque, con tres meses de previa a la precampaña, precampaña y campaña, sólo nos dejan un día para la reflexión. Y es que, sostiene Pereira, aquí nadie quiere que se reflexione, no vaya a ser que todo lo gastado en la campaña se vaya al garete por culpa de esa funesta manía de pensar.
Para semiólogos está el patio...

19.2.09

Flora e fauna eleitoral


Destrozos no mobiliario urbano en Cangas: téñeno doado as autoridades dese Concello: os autores están perfectamente identificados. Ademais actúan co agravante de exerceren cargos públicos.
Pero aínda podemos explicar a falta de respecto polo público e o incivismo de diversas sesudas maneiras... E mesmo multar a quen se porte mal (sempre e cando nono faga por unha causa xustificada, como presentarse a unhas eleccións, claro).

18.2.09

Lechuga

Vigo é un maná para os espabilados oficiais. Unha serie de individuos atopan aquí un lugar onde vender productos variados, e a un comprador que por ignorancia pura e dura ou interese particular variado, sempre está disposto a mercar -cos cartos públicos, claro- o fume que lle queiran colocar.
José Enrique Lechuga non é a primeira vez que lle coloca o seu producto a un alcalde de Vigo. Con ocasión das montaxes variadas daquel V Centenario, Soto encargáralle a este señor, se non lembro mal por un importe de 20 millóns (!) de pesetas daquela, un choio semellante ao que agora lle reencarga Caballero. A estas alturas descoñecemos cal foi o resultado daquel encargo do compañeiro, pero estamos convencidos de que Lechuga cobrar, cobrou. Volve agora o Almirante Caballero a picar do mesmo anzó e véndenos outravolta a nova de que vai buscar el tamén o mítico Santo Cristo de Maracaibo. Seica vai cobrar Lechuga tamén por traballos que xa están feitos pola Consellería de Cultura e por ideas xa lanzadas hai tempo por reputados arqueólogos en relación co xacemento arqueolóxico subacuático dos pecios de Rande. Vése que para Lechuga, trescentos anos despois, a batalla de Rande segue a reportarlle beneficios, se non en ouro e prata, si en pesetas e euros, tanto ten que sexa con Soto como con Caballero.

E é que isto do naval éche así. Por exemplo, hai anos, o concelleiro de cultura da época Soto, Francisco Santomé tamén mercara por outra cantidade millonaria unha colección de maquetas de barcos a un coleccionista que non tiña onde gardalas. A colección andará almacenada nalgún faiado municipal. Tamén o pediatra e malacólogo Emilio Rolán chegou a asinar un convenio co Concello de Vigo, con Santomé novamente, polo que, a cambio dun suposto depósito futuro da súa colección de cunchas, que nunca se chegou a producir, o Concello comprometíase a aportar unha cantidade fixa anual dalgúns centos de miles de pesetas daquela, "para a investigación" e fornecemento, por eses mares do mundo de diós, da colección de Rolán que logo acabaría nun museo (?) en Vigo.

Vése que esta xenerosa e inveterada afección viguesa a mercar variados tipos de productos que ninguén querería, débeseche ser cousa dun nordés que entra polo mar e que senta mal aos apoltronados okupas das cadeiras municipais e pior aos nosos petos de contribuíntes.
Aínda que, probablemente, a nova de hoxe do alcalde e Lechuga sexa sinxelamente un lucrativo gol que este último lle mete directamente pola ampla portería da incultura e ignorancia que rexe os destinos da alcaldía de Vigo. A cousa terá consecuencias: ¿canto tardará o tenente Domínguez en reclamar que Lechuga é do ámbito da súa competencia?

Antroido, campaña electoral, garotas do país ou tamén... ¿qué miras Albertito?

16.2.09

candidato diante do espello

14.2.09

Adoquíns

Se paseas por Policarpo Sanz entre a Porta do Sol e o cruce de Colón, podes ver un interesante corte xeolóxico que mostra a historia recente da cidade, do corazón mesmo da cidade, unha especie de agasallo extra por parte da sufrida, esforzada e cáseque desinteresada concesionaria do “necesario” parking-urbanizador. Pasando por alto os anárquicos tubos e canles que parecen vir de ningunha parte cara ningures, chama poderosamente a atención a ordeada e pulcra ringleira de adoquíns que sirven de contundente base para as sucesivas capas de asfalto coas que, a modo de mala laca, se lle foi afeando o aspecto.

Unha vez que volvo a este século, a este ano, a este mes, a estes tempos que vivimos agora, non podo evitar pensar: “Como non tapen esto pronto, vexo neses adoquins moita munición de dioss para as lexións de parados que comezan a cercar á cidade”.

E que ninguén faga, porque non procede, o fácil xogo do “adoQUIN” porque el será todo o espartaco-reguetoon que esixa o guión, pero é bo rapás.

Glups

13.2.09

As causas da crise


Subo ó vitrasa e sinto como un cabreo xordo xorde do meu interior. Non, non son as obras dos parkings innecesarios que o Concello terá que recuperar dentro de tres anos para facer un empresa pública de parkings deficitarios. Tampouco son as repetidas inauguracións da Cidade do Mar que Touriño adoita facer en visperas electorais. Nin tan siquera son as declaracións de Quintana falando de manifestacións a favor do galego. Por un momento pensei se serían as vibracións da miñoca, a tuneladora quero decir, que vai furgar media cidade por que custa moito tela parada. Non, pois tampouco vai ser a tuneladora, nin os anuncios de Feijoo porque esta crise xa me viña dende hai tempo.
Deixo a mente en branco para ver de tranquilizar. E entón escoito unha voz escura, deprimente, sen gana, triste
-“Parada..................Urzaiz...............sesenta e cinco.” (ler con pausa e voz de pésame)


Coño! Era isto! Escoitar estes anuncios recorda as letanías de semana santa, os avisos dun tanatorio; é como si lle sacaran as verbas con tortura.


-“Parada..................Urzaiz................corenta e tres.”


Pero como non vai haber crise!. Unha parte do fondo local debería empregarse en grabar uns novos anuncios cunha pouca alegría, como os de Renfe ou os de Balaidos.

-“Parada..................Urzaiz................vintesete.”

Non sei se baixar ou botarme a chorar no bus.

12.2.09

Tranqui, Mariano, aún van por la C

La renovación en el PP, con visos de "regreso a los orígenes", ha iniciado su andadura por el estrecho carril que significan los "ajustes de cuentas" internos. Para mí que la "renovación" ha elegido perder elecciones como forma de acabar con el reinado de Mariano, "El Breve".
Es lo único sensato que se me ocurre desde que, con aquel "push" del birrete contra la boina, Mariano colocó a los suyos al frente del PP gallego para que fueran perdiendo y pudiesen salvarse de la quema los de siempre.
Nadie me quitará de la cabeza que toda esta barahúnda de espías, tramas corruptas y escandalosas grabaciones telefónicas tiene su origen en las cloacas de Génova. ¿Será coincidencia que en cuanto se convocan elecciones salen a relucir las navajas traperas entre fracciones del PP? Ya daba para sospechar el que, cuando faltaba un poco más de un mes para las generales, se montara la trifulca aquella de Gallardón y Espe. A nadie con dos dedos de frente se le ocurre montar un sindiós como aquel cuando se está a punto de pedir la confianza de los electores. En buena lógica, el asunto se habría mantenido durmiente a la espera de los resultados, para armarla después, si hiciese falta. Pero, no; parece que se trataba de montar follón para que el Mariano perdiese las elecciones y, consecuentemente, dejase paso a la "renovación" de los de antes. Y ya no sé si pensar que lo del helicóptero con Espe y Mariano formaba parte de la trama.
Ahora, con las gallegas y las vascas a la vuelta de la esquina, nuevo follón interno en el PP. Porque, por mucho que el follón pudiera beneficiar al PSOE, lo cierto es que el escándalo se montó entre los de aquel partido: populares y ex populares contra populares y ex populares en los periódicos, en los juzgados...
Para mí que, fracasado el intento anterior de barrer a Mariano (porque no ganó las elecciones pero sí muchos votos), el viejo aparato aparentemente sujeto aún a los hilos del Don Aznar vuelve a la carga. Todo vale, con tal de perder de vista a Mariano.
El caso es que me ha dado por fijarme en que el asunto va por orden alfabético: primero la A (Aznar, Aguirre), luego la B (Botella, Baltar) y ahora le toca a la C (Carrera, Correa, Cortés). Tranquilo, pues, Mariano, que para la R todavía queda. Y todavía habrá que pasar por las europeas antes de que haya otras generales con las que lograr la tan esperada "renovación".
Por si acaso, Rajoy ya tuvo cuidado con que su "segunda" fuese alquien inequívocamente situada al final del abecedario: Soraya, Saéz de Santamaría (con tres eses, a ver quien le tose).
Lo del Garzón y el Bermejo me huele a "colada" como la del Wyoming a Intereconomía.
Los subterráneos de los partidos son, como los caminos de Dios, inescrutables.